ଅଙ୍ଗଦ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣର ଓ ନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସହଯୋଗୀ ବାଣରମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଲାଗୁଛି ଏହି ସୁସମ୍ବାଦ ଏବେ ରାମଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଛି, ବାଣରବଳର ନାୟକମାନେ। ଏହି ଖୁସିର ସୂଚନା ଦେଉଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ହେଉଛି। ଏହି କାରଣରୁ ଏଠାରେ ଆଉ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ କାମ ସଫଳ ହୋଇଯାଇଛି, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନମାନେ। ଆମେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ମଧୁପାନ କରିଛୁ, ବଳଶାଳୀ ବାଣରମାନେ; ଏବେ ଆଉ କିଛି ବାକି ନାହିଁ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଛାଡି। ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଯେପରି କହିବ, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି; ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ନିର୍ଭରଶୀଳ। ମୁଁ ଯଦିଓ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଆଜ୍ଞା ଦେବାର ସ୍ୱାଧୀନତା ମୋର ନାହିଁ; ତୁମେ କାମ ସଫଳ କରିଛ, ଏପରି ସ୍ଥିତିରେ ତୁମ୍ଭ ଉପରେ ଜୋରଦେଇ କିଛି କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେଇ ସମସ୍ତ ବାଣରମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଏପରି ମୃଦୁ ଓ ନମ୍ର ଭାଷଣ କେବଳ ଏକ ସତ୍ୟ ନାୟକ, ବାଣରମଧ୍ୟରେ ବୃଷ୍ଟି, ତୁମେ ଛାଡି କେଉଁଠି କହିପାରିବେ? ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଭାବେ—'ମୁଁ ଏକାଏ ଗୋଟିଏ ସବୁ କିଛି।' ଏହି ଉପଦେଶ କେବଳ ତୁମ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ; ତୁମର ନମ୍ରତା ଭାବି ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟତା ପ୍ରମାଣ କରେ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ତୁମର ଆଜ୍ଞା ବିନା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣର, ଏହି ବାଣରମାନେ ଏକ ପଦକ୍ଷେପ ମଧ୍ୟ ଚାଲିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହା ସତ୍ୟ କଥା।" ଏପରି କହିଥିବା ବେଳେ, ଅଙ୍ଗଦ କହିଲେ, “ତେବେ, ଚଳ, ଆମେ ଯିବା।” ଏହିପରି କଥାରେ ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣର ଆକାଶକୁ ଲମ୍ବିଲେ। ସମସ୍ତ ବାଣରନାୟକ ଏକାସାଥିରେ ଏପରି ଲମ୍ବିଲେ ଯେ, ଆକାଶ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି କୌଣସି ଯନ୍ତ୍ରରୁ ପାଥର ଛାଡ଼ାଯାଇଛି। ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଆଗରେ ଓ ହନୁମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ବିଶାଳ ଧ୍ୱନିରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ସେମାନେ, ମେଘମାଳା ପରି, ଅଙ୍ଗଦ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସୁଗ୍ରୀବ—ବାଣରମାନ୍ୟଙ୍କ ରାଜା—ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେ ନୀଳପଦ୍ମ ନୟନ ଓ ଶୋକାକୁଳ ରାମ, “ଆପଣ ଧୈର୍ୟ ଧରନ୍ତୁ, ଶୁଭ ହେଉ; ଦେବୀ ସୀତା ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି।” ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, “ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଫେରିପାରିବେ ନାହାନ୍ତି, ହେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା; ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଦେଖି ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ହେଉଛି, ଦେବୀ ମିଳିଛନ୍ତି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଙ୍ଗଦ, ବାଣରମାନ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ରାଜପୁତ୍ର, କାମ ଅସଫଳ ହେଲେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବେ ନାହାନ୍ତେ। ଯଦି କାମ ଅସଫଳ ହେଉଥାନ୍ତା, ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ନମ୍ର, ଚିନ୍ତିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଇ ଆସିଥାନ୍ତେ। ଏହି ମଧୁବନ, ମୋ ପୂର୍ବଜମାନେ ରକ୍ଷିଥିବା, ଜନକନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିଲେ ସେମାନେ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବେ ନାହାନ୍ତେ। ହେ କୌଶଳ୍ୟାନନ୍ଦନ ରାମ, ଆପଣ ଧୈର୍ୟ ଧରନ୍ତୁ; ଦେବୀ ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି, ଏହି ନିଶ୍ଚୟ, ଓ ଏହା କେବଳ ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା। କାରଣ, ଏହି କାମ ସଫଳତାର ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ; ହନୁମାନ୍ଙ୍କରେ ସଫଳତା ଓ ଚତୁର୍ୟତା ଅଛି। ଯେଉଁଠି ଜାମ୍ବବାନ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଅଙ୍ଗଦ ବାଣରମାନ୍ୟ ରାଜା, ଓ ହନୁମାନ ପ୍ରଧାନ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ, ସାହସ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବୁଦ୍ଧି ଅଛି। ହନୁମାନ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଫଳ ହେବା ନାହିଁ; ଏବେ ଚିନ୍ତା କରିବେ ନାହିଁ, ହେ ମାପିତ ବୀର। ଏହି ଅରଣ୍ୟବାସୀ ବାଣରମାନେ ଗର୍ବିତ ଓ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ ଏକତ୍ରିତ ହେବା, ତେବେ କାମ ଅସଫଳ ହେଲେ ଏପରି ଫେରିବେ ନାହିଁ। ମଧୁବନ ଧ୍ୱଂସ ଓ ମଧୁପାନ ଦେଖି ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି; ତାପରେ ଏକ ଶବ୍ଦ, ଗଞ୍ଜନ ଆକାଶରେ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା। ହନୁମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ବାଣରମାନେ କିଶ୍କିନ୍ଧା ଆସୁଥିବା ବେଳେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ସଫଳତାର ସୂଚନା ଦେଉଛନ୍ତି।” ବାଣରମାନେ ଏହି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣରମାନେ ଲମ୍ବ ଓ ଉତ୍ତୋଳିତ ପୂଛ ସହିତ ଆଶ୍ୱାସ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ, ଅଙ୍ଗଦକୁ ଆଗରେ ଓ ହନୁମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖି। ଏହି ବୀରମାନେ, ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ହୃଦୟରେ ଖୁସି ଭରି, ବାଣରରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ରାଘବଙ୍କ ପାଖରେ ଅବତରିଲେ। ତାପରେ, ବଳଶାଳୀ ହନୁମାନ ଶିର ନମାଇ ରାମଙ୍କୁ ଜଣେଇଲେ ଯେ, ଦେବୀ ସୀତା ଅକ୍ଷତ ଓ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ହନୁମାନଙ୍କ ମୃଦୁ ଓ ଅମୃତସମ ବାଣୀ—“ଦେବୀ ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି”—ଶୁଣି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ହେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସତ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କୁ ବଡ ଭକ୍ତି ଓ ସମ୍ମାନରେ ଦେଖିଲେ। ରାମ, ଶତ୍ରୁନାଶକ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରେ, ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ପୂଜ୍ୟ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠିତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସମସ୍ତ ବାଣର ମାନେ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପର୍ବତ ଓ ଶୋଭନ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ, ରାମ ଓ ବଳଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପାଖରେ ଶିର ନମାଇଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେମାନେ ସୀତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସମ୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ସୀତାଙ୍କ ନିବାସ, ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ଧମକ, ସୀତାଙ୍କ ରାମପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ନିୟମପାଳନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରାମଙ୍କୁ କହିଦେଲେ। ସେମାନେ ଏହା ସବୁ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ବାଣରମାନେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ଵୈଦେହୀ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ରାମଙ୍କ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କଲେ। ତାପରେ ରାମ କହିଲେ, “ଦେବୀ ସୀତା କେଉଁଠି ବସନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମୋ ପ୍ରତି କେମିତି ଅଛି? ଵୈଦେହୀ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସବୁ କିଛି କହ, ହେ ବାଣରମାନେ।” ରାମଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବାଣର ହନୁମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ, କାରଣ ସୀତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସ୍ଥିତି ହନୁମାନ ଜଣାନ୍ତି।