ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମାମା ଦଧିମୁଖ ଯେତେବେଳେ ମଧୁବନ ଉପଦ୍ରବ ଘଟିଛି ବୋଲି ଶୁଣିଲେ, ସେ କିଛି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ନାହିଁ, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଦଧିମୁଖଙ୍କ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ସୁଗ୍ରୀବ, ବନରାଜ, ତୁରନ୍ତ ସବୁଙ୍କୁ ଡାକିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ମହାବଳୀ ଅଙ୍ଗଦ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଅନୁମାନ, ଏହି ସମ୍ବାଦ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି। ଏଠି ଆସିଥିବା ଜଣେ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଖବର ଦେଉଛନ୍ତି, ଏହିଠାରୁ ମୁଁ ଜାଣୁଛି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଥିବାରୁ, ଆମେ ଏଠାରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଆମେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ମଧୁପାନ କରିଛୁ, ଏବେ ଆଉ କଣ ବାକି? ଚଳ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଦରକାର। ବନରାଜମାନେ, ସମସ୍ତେ ଯାହା କହିବେ, ମୁଁ ସେହିପରି କରିବି; ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ମୁଁ ଯଦିଓ ରାଜପୁତ୍ର, ତଥାପି ଆଦେଶ ଦେବାକୁ ଅସମର୍ଥ। ତୁମେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ, ତେଣୁ ଦଣ୍ଡିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତମ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଏମିତି କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଏପରି ମୃଦୁ ଓ ନମ୍ର ଶବ୍ଦ କିଏ କହିପାରିବ? ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ 'ମୁଁ ସବୁକିଛି' ଭାବେ ଭାବନ୍ତି। ଏହି ନମ୍ରତା ଏକମାତ୍ର ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ, ଏହା ତୁମ ଭାଗ୍ୟର ଯୋଗ୍ୟତାକୁ ପ୍ରମାଣ କରେ।" "ଆମେ ସବୁଠି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ତୁମ ଆଦେଶ ବିନା, ବନରାଜମାନେ ଏକ ପଦକ୍ଷେପ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ଯିବେ ନାହିଁ; ଏହି ମଧୁର ଶତ୍ୟ କଥା।" ଏପରି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ଅଙ୍ଗଦ କହିଲେ, "ଅଛି, ଚଳ, ଆମେ ଯିବା।" ଏହା ସହିତ ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଆକାଶକୁ ଲମ୍ବିଲେ, ମାନେ ମେସିନ୍ରେ ଫିଙ୍ଗା ଶିଳା ଭଳି ଆକାଶ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଗଲା। ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଆଗରେ ଓ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଆକାଶ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ବନରାଜମାନେ ବିଶାଳ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ମାନେ ବାୟୁଚାଳିତ ମେଘ ଭଳି। ଅଙ୍ଗଦ ଆସିବା ସମୟରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର, ଭାଗ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସିତା ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ।" "ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଫେରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଦେଖି ମୁଁ ଜାଣିପାରୁଛି ଯେ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା ସିତା ମିଳିଛନ୍ତି। ବନରାଜ ରାଜପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦ ଯଦି କାର୍ଯ୍ୟ ଅସଫଳ ହେଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବେ ନଥାନ୍ତେ। ଯଦି କାର୍ଯ୍ୟ ଅସଫଳ ହେଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ସମସ୍ତେ ମୁଖ ନମାଇ, ଚିନ୍ତିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଆସିଥାନ୍ତେ।" "ମଧୁବନ, ଯାହା ମୋ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ତାହା ସେମାନେ ସିତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନଥିଲେ ଧ୍ବଂସ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। କୌଶଳ୍ୟାନନ୍ଦନ ରାମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର; ନିଶ୍ଚୟ ସିତା ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ହନୁମାନ୍ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି।" "ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳତାର କାରଣ ହନୁମାନ୍ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି; ହନୁମାନ୍ରେ ସଫଳତା ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧି ଅଛି। ଯେଉଁଠାରେ ଜାମ୍ବବାନ୍ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଅଙ୍ଗଦ ବନରାଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଓ ହନୁମାନ୍ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ, ସାହସ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ବୁଦ୍ଧି ଅଛି।" "ଯେଉଁଠାରେ ହନୁମାନ୍ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଫଳ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ; ଏବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ବନରାଜମାନେ ଗର୍ବିତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଏଭଳି ଫେରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଅସଫଳ ହେଲେ ଏପରି ଆସିବେ ନାହିଁ। ବନ ଧ୍ବଂସ ଓ ମଧୁପାନ ଦେଖି ମୁଁ ଜାଣିପାରୁଛି, ପଛରେ ଆକାଶରେ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଇଲା।" "ଏହି ବନରାଜମାନେ, ହନୁମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ, କିଶ୍କିନ୍ଧା ଆସୁଥିବା ବେଳେ ବିଜୟ ଘୋଷ କରୁଥିଲେ।" ବନରାଜମାନେ ଏହି ଗର୍ଜନୀ ଶୁଣି, ଉନ୍ମୁକ୍ତ ପୁଛ ଉପରେ ଉଠାଇ, ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସି, ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଆଗରେ ଓ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ। ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ବନରାଜ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ରାଘବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଅବତରଣ କଲେ। ଏବେ ହନୁମାନ୍, ମହାବଳୀ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରାମଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ ଯେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସିତା ସୁସ୍ଥ ଓ ଅଚଳ ଅଛନ୍ତି। ହନୁମାନଙ୍କ ମଧୁର ବାଣୀ "ସିତା ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି" ଶୁଣି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହାପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସତ୍ୟ ଜାଣି, ଅତି ସ୍ନେହ ଓ ଆଦରରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ରାମ, ଶତ୍ରୁବିନାଶୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ଗଢ଼ ଆଦର ସହିତ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି ଗୌରବମୟ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ପଞ୍ଚଷଠିତମ ସର୍ଗ ଶୁଣ। ବନରାଜମାନେ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପର୍ବତ ଓ ସୁନ୍ଦର ବନକୁ ପହଞ୍ଚି, ରାମ ଓ ଶୂରବୀର ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ସେମାନେ ସୁଗ୍ରୀବ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆଗରେ ରଖି, ସିତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖବର ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ସିତାଙ୍କ ନିବନ୍ଧନ, ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ଭୟ, ସିତାଙ୍କ ରାମପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ନିୟମ ପାଳନ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ସମସ୍ତ ଘଟଣା ରାମଙ୍କୁ ଅବଗତ କରି, ବନରାଜମାନେ, ବୈଦେହୀ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି ଶୁଣି, ରାମଙ୍କ ଆଗ୍ରହ ଶବ୍ଦ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଲେ।