ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ହଜାର କିରଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସୂର୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ଦଧିମୁଖ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅବସ୍ଥିତ ବନବାସ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ। ଶ୍ରୀରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏବଂ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଆକାଶରୁ ଭୂମିରେ ଉତରିଲେ, ଯେଉଁ ଭୂମି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ ଭାବରେ ଦୃଢ଼। ଭୂମିରେ ଉତରି ଦଧିମୁଖ, ଜଙ୍ଗଲର ରକ୍ଷକ ମାନ୍ୟଙ୍କ ସହ ଖୁବ ସମ୍ଭାଳି ଦଉଡ଼ି ଆସିଲେ। ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ ଏବଂ ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନରେ, ସେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପାଦରେ ଶୀଘ୍ର ମୁଣ୍ଡ ଧରି ନତମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାନ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଶ୍ରୀମୟ ଶଷ୍ଠିତମ ସର୍ଗ ପ୍ରାରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୁଗ୍ରୀବ, ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ବାନର, ଦଧିମୁଖଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ପଡିଥିବା ଦେଖି, ଚିନ୍ତିତ ହୃଦୟରେ କହିଲେ, "ଉଠ, ଉଠ! କାହିଁକି ତୁମେ ମୋର ପାଦରେ ପଡିଛ? ମୁଁ ତୁମକୁ ନିରାପତ୍ତା ଦେଉଛି—ସତ୍ୟ କହ, କ’ଣ ଘଟିଛି?" "ସଂକୋଚ ଛାଡି, ଯାହା ଘଟିଛି, ସମସ୍ତ କଥା କହ। ମଧୁବନରେ ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି କି? ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଓ ବାନର।" ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି ଆଶ୍ବାସନ ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ଦଧିମୁଖ ଉଠି ଏହିପରି କହିଲେ: "ମହାରାଜ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏ ବନ କଦାପି ତୁମେ, ବାଲି କିମ୍ବା ଗଛର ଧୁଳି ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୋଇନଥିଲା; ଏବେ ବାନରମାନେ ଏହି ଉଦ୍ୟାନକୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏବଂ ମୋ ପରି ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲର ରକ୍ଷକମାନେ ତାଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲୁ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମୋତେ ଅପମାନ କରି, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଖାଇବା ଓ ପିବା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ରକ୍ଷକମାନେ ନିଷେଧ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମୋତେ ଅନ୍ୟେଇ କରି ଖାଇବାରେ ଲାଗି ରହିଲେ।