ଏକ ସମୟର କଥା, ଦିତି ନାମକ ତପସ୍ୱିନୀ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି, କୁଶ ଘାସ, କାଠ, ପାଣି, ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ, ସେସବୁ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ମସାଜ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ ସେ ଦିତିଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ହଜାର ବର୍ଷର ତପସ୍ୟାରେ କେବଳ ଦଶ ବର୍ଷ ବାକି ରହିଲାବେଳେ, ଦିତି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠି ଆଉ କେବଳ ଦଶ ବର୍ଷ ରହିଛି। ତା’ପରେ ତୁମେ ତୁମ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ଯେ ପୁତ୍ରକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ଦେବି, ସେ ତୁମ ସହିତ ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବ, ଦୁଃଖରହିତ ହୋଇ। ତୁମ ଅନୁରୋଧରେ, ତୁମ ମହାତ୍ମା ପିତା ମୋତେ ଏକ ଶତବର୍ଷ ଶେଷରେ ପୁତ୍ର ପ୍ରଦାନର ବର ଦେଇଥିଲେ।” ଏପରି କହି, ଦିତି ଦିନ ମଧ୍ୟାନ୍ହ ସମୟରେ ଶୟନ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ପାଦ ରଖି ଶୋଇପଡ଼ିଲେ। ଦିତିଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କର କେଶ ପାଦ ପାଖରେ ଥିବା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ହସିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ସାତଟି ଅଂଶରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଗର୍ଭକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଭାଜିତ କରାଯିବାବେଳେ, ଏହା ମଧୁର ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲା, ଏବଂ ଦିତି ଜାଗିଉଠିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ, “କାନ୍ଦନି, କାନ୍ଦନି”, କିନ୍ତୁ ଏହା କାନ୍ଦୁଥିଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁଣି ଏହାକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଦିତି କହିଲେ, “ମାରନି, ମାରନି”, ଏହି ମାତୃବାଚନକୁ ମାନ୍ୟ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ପଛୁଆଇଲେ। ତା’ପରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଦିତିଙ୍କୁ ଜୋଡ଼ାହାତେ କହିଲେ, “ଦେବୀ, ଆପଣ ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଣ୍ଡର ସ୍ଥାନରେ ପାଦ ରଖି ଶୋଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ଭାଗ କରିଦେଲି, କାରଣ ଏହି ପୁତ୍ର ବୃହତ୍ ଯୋଦ୍ଧା ହୋଇ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଦୋଷ ପାଇଁ ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ମୃଦୁ କଥାରେ ଅଜୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଦୋଷରେ ଏହି ଗର୍ଭ ସାତଟି ଅଂଶରେ ଭାଗ ହୋଇଛି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠି ତୁମ ଦୋଷ ନୁହେଁ। ଏବେ ମୋ ଏହି ଗର୍ଭ ପାଇଁ ତୁମେ ଏକ ଉପକାର କର; ଏହି ସାତଜଣ ମାରୁତ ଗଣର ପ୍ରତି ଏକ ଦିଗର ରକ୍ଷକ ହେଉନ୍ତୁ। ଏହି ସାତଜଣ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚାଲି, ଆକାଶରେ ଘୁରୁନ୍ତୁ; ଏମାନେ ମାରୁତ ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ଲଭନ୍ତୁ, ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ, ମୋର ସନ୍ତାନ ଭାବରେ। ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ, ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକରେ, ତୃତୀୟଜଣ ଦିବ୍ୟବାୟୁ ଭାବରେ ଖ୍ୟାତି ଲଭନ୍ତୁ। ଅନ୍ୟ ଚାରିଜଣ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାରି ଦିଗରେ ଘୁରୁନ୍ତୁ। ଏହି ମୋର ଇଚ୍ଛା, ଏମାନେ ସମୟରେ ମୋର ପୁତ୍ର ହେବେ। ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏମାନେ ମାରୁତ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ।” ଦିତିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ଜୋଡ଼ାହାତେ କହିଲେ, “ଦେବୀ, ଆପଣ ଯେପରି ଚାହାନ୍ତି, ଏହି ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବ। ଆପଣଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଘୁରିବେ।” ଏଭଳି ମାତା–ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବାଟଚିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର କାମ ସିଦ୍ଧି ହେଲାପରେ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନଟି ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୂର୍ବ ସ୍ଥାନ ଥିଲା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଠି ଦିତି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏଠି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୀର ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—ଅଲମ୍ବୁଷାର ପୁତ୍ର ବିଶାଳା ନାମକ, ଯିଏ ଏଠି ବିଶାଳା ନାମକ ସହର ନିର୍ମାଣ କଲେ। ବିଶାଳାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେମଚନ୍ଦ୍ର; ତାଙ୍କ ପରେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ସୁଚନ୍ଦ୍ର; ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧୂମ୍ରାଶ୍ୱ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୃଞ୍ଜୟ; ଶୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହଦେବ; ସହଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁଶାଶ୍ୱ; କୁଶାଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୋମଦତ୍ତ; ସୋମଦତ୍ତଙ୍କ ପୁତ୍ର କାକୁତ୍ସ୍ଥ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏହି ସହରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ଅଜୟ ସୁମତି ନାମରେ ବସୁଛନ୍ତି। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ କୃପାରେ ବୈଶାଳୀର ସମସ୍ତ ରାଜା ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଉତ୍ତମ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ଏଠି ଆଜି ରାତି ଆମେ ଆରାମରେ ରହିବା, ଆସନ୍ତାକାଲି ସକାଳେ ତୁମେ ଜନକଙ୍କୁ ଦେଖିବା। ସୁମତି ଶୁଣିଲେ ଯେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ସମ୍ମାନରେ ବନ୍ଦନା କଲେ, ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଜାଣିଲେ, ଏବଂ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋ ଭୂମିକୁ ଆପଣ ଅଗ୍ରଗମନ କରିଛନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଧନ୍ୟ।" ଏହିପରି ମିଳନ ପରେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରର ମଙ୍ଗଳ ଜାଣି ଆଲୋଚନା କଲେ। ତା’ପରେ ସୁମତି ମହାମୁନିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁଛି—ଏହି ଦୁଇ ଯୁବକ କିଏ? ଏମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ହାଟିବା ଚାଳ ହାତୀ ଓ ସିଂହ ପରି, ଶୂରବୀର, ବାଘ ଓ ବଳଦ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି?