ଏକ ଦିନ ଦିତି ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଦିତିଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ସହଯୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି, କୁଶା, କାଠ, ପାଣି, ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ ଓ ଆବଶ୍ୟକ ହେବା ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇ ସହଯୋଗ କରୁଥିଲେ। ଦିତିଙ୍କ କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିବା ଓ ଶରୀରରେ ମସାଜ୍ ଦେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭାବରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟାରେ ଶେଷ ଦଶ ବର୍ଷ ବାକି ରହିଲା, ଦିତି ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋର ତପସ୍ୟାରେ ଦଶ ବର୍ଷ ବାକି ଅଛି। ତପସ୍ୟା ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ ତୁମେ ତୁମ ଭାଇକୁ ଦେଖିବା; ମୋ ପୁତ୍ର ତୁମ ସାଥିରେ ତିନି ଲୋକର ଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ। ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ତୁମ ଉପରେ ଆସିବ, ଏହା ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଏକ ବର।" ଏହିପରି କଥା କହି ଦିତି ଦିନ ମଧ୍ୟାନ୍ହ ସମୟରେ ଶୟନ କରିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଚରଣ ମୁଣ୍ଡର ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ। ଦିତିଙ୍କ ଏହି ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ହସିଲେ ଓ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ କରିଦେଲେ। ଏହି ବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭ ଭାଗିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଗର୍ଭ ମଧୁର ଭାବରେ କାନ୍ଦିଲା, ଏବଂ ଦିତି ଜାଗିଉଠିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ, "କାନ୍ଦିବା ନୁହଁ, କାନ୍ଦିବା ନୁହଁ," ଏବଂ ଏହି ଭାଗଗୁଡିକୁ ଭାଗି ଦେଲେ। ଦିତି କହିଲେ, "ମାରିବା ନୁହଁ, ମାରିବା ନୁହଁ," ଏବଂ ମାତୃବାକ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କରି ଇନ୍ଦ୍ର ଅପସର୍ଗ କଲେ। ଏହାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରି ଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ଦେବୀ, ତୁମେ ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ଶୟନ କରିଥିଲେ, ଚରଣ ମୁଣ୍ଡର ସ୍ଥାନରେ ରଖିଥିଲେ। ଏହି ସମୟ ଦେଖି ମୁଁ ତୁମର ଗର୍ଭକୁ ଭାଗିଦେଲି, ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋର ବିଧ୍ଵଂସକାରୀ ହେବେ। ଏହି ଦୁଃଖକୁ ମୋର ଉପରେ ଖ୍ଷମା କର।" ଏହିପରେ ଦିତି, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଅପରାଜିତ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ମୋର ଦୋଷରେ ଏହି ଗର୍ଭ ସାତ ଭାଗରେ ଭାଗିଗଲା; ଦେବତାମନ୍ଧାରୀ, ଏହି ଘଟଣାରେ ତୁମର କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ ଏହି ଗର୍ଭର ଭାଗଗୁଡିକୁ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଉତ୍କଳ ଦିଅ; ଏହି ସାତ ଭାଗ ସାତ ମାରୁତ ଗୋଷ୍ଠୀର ରକ୍ଷକ ହେଉ।" "ଏହି ସାତ ଭାଗ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଘୁଡ଼ିବେ, ମାରୁତ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ, ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ମୋ ପୁତ୍ର ହେବେ। ଏକ ଭାଗ ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକରେ, ଅନ୍ୟଟି ଇନ୍ଦ୍ରର ଲୋକରେ, ତୃତୀୟଟି ଦିବ୍ୟବାୟୁ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ଚାରିଟି ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଦିଗ୍ବାସୀ ହେବେ। ଏହି ଭାଗଗୁଡିକୁ ମୁଁ ମୋ ପୁତ୍ର ଭାବରେ ସ୍ୱୀକାର କରୁଛି।" "ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ସାତ ମାରୁତ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ।" ଦିତିଙ୍କ ଏହି ଉପାୟନ କଥା ଶୁଣି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ପୁରନ୍ଦର ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଏମିତି ହେବ ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ। ତୁମର ପୁତ୍ର ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଘୁଡ଼ିବେ।" ଏଭଳି ମା ଓ ପୁତ୍ର ତପସ୍ୟାର ଅରଣ୍ୟରେ ସମ୍ମତି କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର କାମ ସମାପ୍ତ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାସସ୍ଥଳ ଥିଲା। ଏଠାରେ ଦିତି ତପସ୍ୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର, ଅଲମ୍ବୁଷାର ଜନ୍ମ, ଅତି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ନାମ ଥିଲା ବିଶାଳ। ସେ ଏଠାରେ ବିଶାଳା ନାମକ ଏକ ସହର ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ବିଶାଳଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେମଚନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପରେ ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପରେ ଧୂମ୍ରାଶ୍ଵ, ତାଙ୍କ ପରେ ଶ୍ରଞ୍ଜୟ, ତାଙ୍କ ପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହଦେବ, ତାଙ୍କ ପରେ ଅତି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୁଶାଶ୍ୱ, ତାଙ୍କ ପରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମଦତ୍ତ, ତାଙ୍କ ପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାକୁତ୍ସ୍ଥ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏଠାରେ ଅତି ଚମତ୍କାର, ଅଜୟ, ନାମ ସୁମତି; ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ବୈଶାଳୀର ସମସ୍ତ ରାଜା ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଉତ୍ତମ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ଏଠାରେ ଏକ ରାତି ଆମେ ଶାନ୍ତିରେ ରହିବା; ପ୍ରଭାତରେ ତୁମେ ଜନକଙ୍କୁ ଦେଖିବା। ସୁମତି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ଆଦର ସହ ଆଗ୍ରହ କରି, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ୱସ୍ଥତା ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ଆପଣ ଆସିଛନ୍ତି, ଏହି ଭାଗ୍ୟ ମୋର; ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଁ ସବୁଠୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।" ଏହିପରେ, ଦିତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘଟଣାର ବର୍ଣ୍ଣନା ସମାପ୍ତ ହୋଇ, ବିଶ୍ୱାଳୀର ରାଜା ସୁମତି ଓ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏକାପରେ ଏକା ଆଲୋଚନା କରି, ସମ୍ମାନ ଓ କୃତଜ୍ଞତା ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ କହିଲେ।