ଅଙ୍ଗଦ ଓ ହନୁମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବନରାଜୀମାନେ ଲଙ୍କାରେ ସୀତାଙ୍କ ଖୋଜିବା ପରେ ଏକ ସମ୍ମିଳିତ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ । ଅଙ୍ଗଦ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବନରମଧ୍ୟରେ ଶୂରତା କିମ୍ବା ଉଡ଼ାଇରେ ତୁମେ ଦେବତା, ଦାନବ କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ । ଚଲ, ଲଙ୍କାକୁ ଜୟ କରି, ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରି, ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିବା । ହନୁମାନ ଯଦି ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରିଦେଇଛନ୍ତି, ଏଠାରେ ଆଉ କ’ଣ କାମ ରହିଛି? ଜାନକୀଙ୍କୁ ନେଇ ଚଲିଯିବା । ଜାନକୀଙ୍କୁ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସାଇବା, ଏବଂ ଏଠାରେ ବନରାଜୀମାନେ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରାଜୀମାନେ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ । ଆମେ ନିଜେ ଯାଇ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରି, ରାଘବ, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେବା ।” ଏହିପରେ, ଜାମ୍ବବନ୍ ଯିଏ ବନରାଜୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅତି ଶାନ୍ତ, ସୁବୁଧି ଦେଇ, ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ଏହା ଆମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନୁହେଁ । ଆମେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ସନ୍ଧାନ କରିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛି । ସୀତାକୁ ଯଦି ବନରାଜୀ କିମ୍ବା ରାମ ନେଇ ଆସନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ଖୁସି ହେବୁନି । ରାଘବ ନିଜ ଗୋତ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶ କରି ସ୍ୱୟଂ ଶପଥ କରିଛନ୍ତି ଯେ, ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିବେ । ବନରାଜୀମାନେ ନିଜ ଦଳରେ ଭୁଲ କାମ କରିପାରିବେନି; ଏହି କାମ ଫଳଦାୟକ ହେବନି, ସନ୍ତୋଷ ମିଳିବନି । ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରାଜୀମାନେ ଦେଖାଇଥିବା ଶୂରତା ଅର୍ଥହୀନ ହେଇଯିବ । ତେଣୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କଠାରେ ଯାଇ, ଏହି କାମର ଖବର ଦେବା । ଆମ ମତ ଏତେ ଦୃଢ ନୁହେଁ, ଯେପରି ତୁମେ ଭାବୁଛ । ରାମଙ୍କ ମନ ଯେପରି ଅଟୁଟ, ସେପରି ଏହି କାମର ସଫଳତାକୁ ଭାବିବା ଉଚିତ ।” ଏହି ଆଲୋଚନା ପରେ, ଜାମ୍ବବନ୍ଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ଅଙ୍ଗଦ ଓ ହନୁମାନ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ବନରାଜୀମାନେ ଗୃହଣ କରିଲେ । ସେମାନେ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ପରି, ମହା ହାତୀମାନେ ପରି ଆକାଶକୁ ଆଛାଦିତ କରି ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଶରୀରରେ ଉଡ଼ିଗଲେ । ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଧରି ଗଂଭୀର ଗତି ଓ ଶୂରତାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ । ରାଘବଙ୍କ କାମ ସଫଳ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଏହି ବନରାଜୀମାନେ ଏହି ମିଶନର ସଫଳତାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ । ସମସ୍ତେ ଖବର ଦେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାରେ ଅନନ୍ୟ, ରାମଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ଦୃଢ ଚିତ୍ତ । ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ି, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ପରି ଏକ ମହା ଉଦ୍ୟାନରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାଁଠାରେ ଶତାଧିକ ବୃକ୍ଷ ଥିଲା । ଏହା ମଧୁବନ ଉଦ୍ୟାନ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିର୍ଯ୍ୟାପିତ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା । ଏଠାରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମାମା ଦଧିମୁଖ ନିତ୍ୟ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । ଏହି ବନରେ ପହଞ୍ଚି ବନରାଜୀମାନେ ବହୁତ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ, କାରଣ ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ମଙ୍ଗା ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ । ସମସ୍ତେ ମଧୁବନ ଦେଖି, ମଧୁ ରସ ପାଇବା ପାଇଁ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ । ଅଙ୍ଗଦ, ଜାମ୍ବବନ୍ ଓ ଅନ୍ୟ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ମତ ଭାବି, ମଧୁ ଖାଇବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ । ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ ବନରାଜୀମାନେ ମଧୁ ଭରା ବୃକ୍ଷରେ ଝପଟି ପଡ଼ିଲେ । ସକଳେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଭୋଜନ କରି ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଓ ମତଲବା ହେଲେ । ଅନୁମତି ମିଳି ଏହି ବନରାଜୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୁନିପୁନି ନୃତ୍ୟ କରିଲେ । କିଏ ଗାଇଲେ, କିଏ ହସିଲେ, କିଏ ନୃତ୍ୟ କଲେ, କିଏ ନମସ୍କାର କଲେ; କିଏ ପଡ଼ିଲେ, କିଏ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, କିଏ ଉଡ଼ିଲେ, କିଏ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ । କିଏ ଏକାପରେ ଭରସା ଦେଇ, କିଏ ଅତିକଥା କହିଲେ; କିଏ ବୃକ୍ଷରୁ ବୃକ୍ଷକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, କିଏ ବୃକ୍ଷ ତଳରୁ ପଡ଼ିଲେ । କିଏ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଭୂମିରୁ ଉପରକୁ ଉଡ଼ିଲେ; କିଏ ଗାଇ ଓ ହସି ଆସିଲେ, କିଏ ହସି ଓ କାନ୍ଦି ଆସିଲେ । କିଏ ମାରି ଓ ଦହାଡ଼ି ଆସିଲେ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବନରାଜୀ ଦଳ ଉତ୍ସାହିତ ଓ ମତଲବା ହେଇଗଲା । ସେଠି ଏମିତି କିଏ ନଥିଲେ ଯିଏ ମତଲବା ନୁହେଁ, କିଏ ଅଭିମାନୀ ନୁହେଁ । ଏହି ଦେଖି, ଦଧିମୁଖ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ ବନରାଜୀମାନେ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ଦଧିମୁଖ, ଉତ୍ସାହିତ ବନରାଜୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମ ହେଇ ବନକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଦୃଢ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ । ସେ କିଏକୁ ଦୃଢ ଶବ୍ଦ କହିଲେ, କିଏକୁ ହାତରେ ମାରିଲେ, କିଏକୁ ଝଗଡ଼ା କଲେ, କିଏକୁ ମିଳନ ଦେଇଲେ । ବନରାଜୀମାନେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଦଧିମୁଖଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଦୃଢ ଭାବରେ ଉଠାଇ ନେଲେ । ନଖ, ଦାନ୍ତ, ହାତ, ପା ଦେଇ ମାରି ଦଧିମୁଖଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ଉଦ୍ୟାନକୁ ଆନନ୍ଦହୀନ କରିଦେଲେ । ଏଠାରେ ହନୁମାନ, ସମସ୍ତ ବନରାଜୀମାନେ ଉପରେ କହିଲେ, “ଅଚଳ ଚିତ୍ତରେ ମଧୁ ଉପଭୋଗ କର, ବନରାଜୀମାନେ । ମୁଁ ତୁମର ବାଧା ଦୂର କରିଦେବି ।” ହନୁମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଅଙ୍ଗଦ ଖୁସି ହୃଦୟରେ କହିଲେ, “ବନରାଜୀମାନେ ମଧୁ ପିଉନ୍ତୁ । ନିଶ୍ଚୟ ହନୁମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ମୁଁ ଅନୁସରିବି, କାରଣ ସେ କାମ ସଫଳ କରିଛନ୍ତି ।