ଦିତି, ଏକ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ମହିଳା, ମାରିଚ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୁଁ ଏବେ ତପସ୍ୟା କରିବି; ଆପଣ ମୋତେ ଏକ ପୁତ୍ର ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବେ।” ଦିତିଙ୍କର ଏହି ଆଶା ଶୁଣି, ଦୀପ୍ତିମାନ କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ। ତପସ୍ୟାରେ ଶୁଦ୍ଧ ରୁହ, ତୁମେ ଏକ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବେ। ଯଦି ତୁମେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ରୁହ, ତୁମେ ମୋ ଠାରୁ ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇବେ ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ତିନି ଲୋକକୁ ନାଶ କରିପାରିବେ।” ଏହିପରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଋଷି ଦିତିଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାକୁ ଯାଇଗଲେ। ଏହା ପରେ ଦିତି ଖୁସି ହୋଇ କୁଶପ୍ଲବ ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ଦୀଘ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା କାଳରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ—ଅଗ୍ନି, କୁଶା ଘାସ, କାଠ, ପାଣି, ଫଳ, ମୂଳ ଏବଂ ଯାହା କି ଦିତି ଚାହିଲେ, ସେ ସବୁ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଦିତିଙ୍କୁ ମସାଜ ଦେଇ, ଏବଂ ଶ୍ରମ ହରି ନିତ୍ୟ ସେବା କଲେ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷରେ କେବଳ ଦଶ ବର୍ଷ ବାକି ଥିଲା, ଦିତି ଖୁସି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦଶ ବର୍ଷ ବାକି ଅଛି, ତାପରେ ତୁମେ ତୁମ ପ୍ରଭା ଭାଇକୁ ଦେଖିବା; ମୁଁ ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରିବି, ସେ ତୁମ ସହ ତିନି ଲୋକର ଜୟରେ ଅଂଶ ନେବେ। ତୁମ ପିତା ମୋତେ ଏହି ବର ଦେଇଥିଲେ।” ଏହା କହି ଦିତି ଦିନ ମଧ୍ୟାନ୍ହରେ ଘୁମିଗଲେ, ତାଙ୍କ ପାଦରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ନିଦ୍ରା କଲେ। ଦିତିଙ୍କୁ ଏହି ଅଶୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ହସିଲେ ଏବଂ ଖୁସି ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦିତିଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ସତେ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ ପ୍ରସ୍ତ ମାରଣୀ ବଜ୍ରରେ ଗର୍ଭ ଭାଗ ଭାଗ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଗର୍ଭ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲା ଏବଂ ଦିତି ଜାଗିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ, “କାନ୍ଦିବ ନାହିଁ, କାନ୍ଦିବ ନାହିଁ,” ଏବଂ ତାହା କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ ଗର୍ଭକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଦିତି ଦୟା କରି କହିଲେ, “ମାରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମାରନ୍ତୁ ନାହିଁ,” ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମାତାଙ୍କ ଆଦରରେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ଏହାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମାତା, ତୁମେ ଅଶୁଦ୍ଧ ନିଦ୍ରା କଲେ, ପାଦରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖିଲେ। ଏହି ଅବସର ଦେଖି, ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭକୁ ଭାଗ କଲି, ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ବଧ କରିପାରିଥାନ୍ତି। ଏହି କାରଣରେ ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର।” ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଦିତି, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭ ସତେ ଭାଗ ହୋଇଯିବାରେ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଅଜେୟ ଏକ ହଜାର ଆଖିଅଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଦୋଷରେ ଏହି ଗର୍ଭ ସତେ ଭାଗ ହୋଇଯିଛି; ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହାରେ ତୁମର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ। ମୁଁ ଚାହେଁ, ଏହି ଗର୍ଭର ଭାଗଗୁଡିକ ଉତ୍ତମ ଫଳ ପାଇଁ ତୁମେ କିଛି କର; ଏହି ସତେ ମାରୁତ ଦଳର ରକ୍ଷକ ହେଉ। ଏହି ସତେ, ପବନ ଦ୍ୱାରା ବହି ଆକାଶରେ ଘୁଡିବେ; ମାରୁତ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ, ଦେବସ୍ୱରୂପୀ, ମୋ ସନ୍ତାନ ହେଉ। ଏକ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକରେ, ତୃତୀୟ ଦିବ୍ୟବାୟୁ ନାମରେ, ଅନ୍ୟ ଚାରି ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ଘୁଡିବେ। ଏହି ସମୟରେ ଏହି ସବୁ ମୋ ପୁତ୍ର ହେଉ। ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ସବୁ ମାରୁତ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ।” ଦିତିଙ୍କ ଏହି ଆଶା ଶୁଣି, ଏକ ହଜାର ଆଖିଅଳି ପୁରନ୍ଦର ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ଏହି ସବୁ ତୁମ କଥା ଅନୁସାରେ ହେବ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମ ପୁତ୍ରମାନେ ଦେବସ୍ୱରୂପୀ ହେଇ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଘୁଡିବେ।” ଏପରେ, ଦିତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଅନୁମୋଦନା କରି ତପୋବନରେ ଅନୁସୂତି ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଦେବଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନଟି, ମହେନ୍ଦ୍ର ଅତିତରେ ବାସ କରିଥିବା ସ୍ଥାନ, ଏଠାରେ ଦିତି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଏକ ଉତ୍ତମ ନର, ଅଲମ୍ବୁଷାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବିଶାଳ ନାମକ ଏକ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଯିଏ ଏଠାରେ ବିଶାଳା ନାମକ ସହର ନିର୍ମାଣ କଲେ। ବିଶାଳଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେମଚନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପରେ ସୁଚନ୍ଦ୍ର; ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧୂମ୍ରାଶ୍ୱ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୃଞ୍ଜୟ; ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶହଦେବ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁଶାଶ୍ୱ; କୁଶାଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୋମଦତ୍ତ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର କାକୁତ୍ସ୍ଥ; ଏବଂ କାକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁମତି, ଏଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଅଜେୟ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ଦୟାରେ, ବୈଶାଳୀର ସମସ୍ତ ରାଜା ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଉତ୍ତମ, ଶୂର ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।