ଏହି କଥାର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଦିତିଙ୍କ ଦୁଃଖରୁ। ଦିତିଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲାପରେ, ସେ ଭୟାନକ ଶୋକରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପତି, ମାରୀଚଙ୍କ ପୁଅ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାନୁଭାବ, ମୋର ସମସ୍ତ ପୁଅ ତୁମ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଚାହେଁ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ମିଳୁ, ଯିଏ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିବ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବ।” ଦିତି ଆହୁରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରିବି। ଆପଣ ମୋତେ ଗର୍ଭାଧାନ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବ।” ଏହି ଦୁଃଖ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ଦୀପ୍ତିମାନ କଶ୍ୟପ ଦିତିଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ରୁହ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ରୁହିଲେ, ତୁମେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେବ, ଯିଏ ଏହି ତିନି ଲୋକ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବ।” ଏପରି କହି, ସେ ଦିତିଙ୍କୁ ମୂର୍ଦ୍ଦନ୍ୟ ଛୁଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ନିଜ ତପସ୍ୟାପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। କଶ୍ୟପ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ କୁଶପ୍ଲବ ନାମକ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ଦୀଘଳ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦିତି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି, କୁଶ, କାଠ, ପାଣି, ଫଳ, ମୂଳ ଓ ଆବଶ୍ୟକ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଯୋଗାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଦିତି ଥକିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ମସାଜ୍ କରି ଶାନ୍ତି ଦେଉଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା ଚାଲିଗଲା; କେବଳ ଦଶ ବର୍ଷ ବାକି ଥିଲା। ତାପରେ ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର ତପସ୍ୟାର କେବଳ ଦଶ ବର୍ଷ ବାକି ଅଛି। ଏହା ପରେ ତୁମେ ତୁମ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିବ। ମୁଁ ଯେଉଁ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେବି, ସେ ତୁମ ସହିତ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବେ। ତୁମ ପିତା ମୋତେ ଏହି ଦୀଘଳ ତପସ୍ୟା ପରେ ଏହି ଦାନ ଦେଇଛନ୍ତି।” ଏପରି କହି, ଦିତି ଦିନ ମଧ୍ୟାନ୍ହ ସମୟରେ ଘୁମିଗଲେ, ଏବଂ ଅଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ସ୍ଥାନରେ ପାଦ ରଖିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏହା ଦେଖି ହସିଲେ ଓ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଖୋଲ ଦ୍ୱାରା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ସତରେ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଗର୍ଭ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭାଗ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଗର୍ଭ ମଧୁର ଧ୍ୱନି କରି କାନ୍ଦିଲା ଏବଂ ଦିତି ଜାଗିଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ, “କାନ୍ଦିନାହଁ, କାନ୍ଦିନାହଁ,” କିନ୍ତୁ ଗର୍ଭ କାନ୍ଦୁଥିଲାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଦିତି ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମାରନାହଁ, ମାରନାହଁ।” ମାଆଙ୍କ କଥାକୁ ମାନି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଁରୁ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ଧରି ଦିତିଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହ କହିଲେ, “ଦେବୀ, ଆପଣ ଅଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଘୁମିଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡର ସ୍ଥାନରେ ପାଦ ଥିଲା। ଏହି ସମୟକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଏହି ଗର୍ଭକୁ ଭାଗ କରିଦେଲି, ଯିଏ ମୋର ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧକ ହେବାକୁ ଥିଲେ। ଏହି ପାପକୁ ଆପଣ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ଏହି ଦୁଃଖଜନକ ଘଟଣା ପରେ, ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଅଜୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର ଦୋଷରେ ଏହି ଗର୍ଭ ସତରେ ଭାଗ ହୋଇଛି, ଦେବେଶ, ଏଠାରେ ତୁମର କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଏହି ସତରେ ଭାଗ ପାଇଁ ତୁମେ କିଛି ଭଲ କର। ଏହି ସତରେ ମୋ ପୁଅ ମାରୁତ ଭାବରେ, ସପ୍ତ ମାରୁତ ଗଣର ରକ୍ଷକ ହେଉନ୍ତୁ।” ସେ କହିଲେ, “ଏହି ସତ ଜଣ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଚାଲିବେ, ମାରୁତ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେବେ, ଏବଂ ମୋର ସନ୍ତାନ ଭାବରେ ଦେବତ୍ୱ ଲାଭ କରିବେ। ତାଙ୍କୁ ଏକ ଜଣ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକରେ, ତୃତୀୟ ଜଣ ଦିବ୍ୟବାୟୁ ଭାବରେ ଦେଖାଯିବେ। ଅନ୍ୟ ଚାରି ଜଣ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଚାଲିବେ। ଏହି ସମସ୍ତେ ମୋର ପୁଅ। ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେମାନେ ମାରୁତ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ।” ଦିତିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବଳବନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ନମ୍ରତା ସହ କହିଲେ, “ଏହି ସବୁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ଘଟିବ। ତୁମ ପୁଅ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ହୋଇ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିବେ।” ଏହିପରି ମାଆ-ପୁଅ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସମ୍ମତି ହେଲା। ତାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନ, ହେ ରାମ, ପୂର୍ବରୁ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରହିଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ। ଏଠି ଦିତି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏଠି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଵଂଶୀୟ ଏକ ମହାନ ପୁରୁଷ, ଅଲମ୍ବୁଷାଙ୍କ ପୁଅ ବିଶାଳ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯିଏ ଏଠି ଏକ ବଡ଼ ସହର 'ବିଶାଳା' ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ। ବିଶାଳଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ପ୍ରବଳ ହେମଚନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁଚନ୍ଦ୍ର ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଧୂମ୍ରାଶ୍ୱ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶୃଞ୍ଜୟ। ଶୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରବଳ ସହଦେବ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୁଶାଶ୍ୱ। ଏହି ଭାବେ ଦିତିଙ୍କ ଦୁଃଖ, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କୌଶଳ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ବିଶାଳା ନଗରର ଉତ୍ପତ୍ତି ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର କଥା।