ଏକ ଦିନ ଦୃଢ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ୍ୟ ହେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦିତି ଭୟାନକ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଦିତି ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠି ମାରୀଚଙ୍କ ପୁତ୍ର କଶ୍ୟପ ଥିଲେ, ଦୟାଭାବରେ କହିଲେ— “ମୁଁ ପୁତ୍ରହୀନ ହୋଇଯାଇଛି, ତୁମ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପୁତ୍ରମାନେ ମୋ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ବଧ୍ୟ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଚାହେଁ ଏକ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାର ଫଳରୂପେ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇଁ, ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ୍ୟ କରିପାରିବ।” ଏହି କଥା କହି ଦିତି କହିଲେ— “ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି; ତୁମେ ମୋତେ ଗର୍ଭଧାରଣ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ। ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ୍ୟ କରିପାରିବ। ମହାଶୟ, ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।” ଦିତିଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି, ମାରୀଚ କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇ କହିଲେ— “ଏହି ଭଲ ହେଉ। ତୁମେ ପବିତ୍ର ରୁହ। ତୁମେ ଏକ ଏମିତି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେବେ, ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ୍ୟ କରିପାରିବ। ଯଦି ତୁମେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ରୁହ, ତୁମେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେବେ, ଯେଉଁଠି ତିନି ଲୋକକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବ।” ଏହିପରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଋଷି କଶ୍ୟପ ଦିତିଙ୍କୁ ମୃଦୁ ହାତରେ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ନିଜ ତପସ୍ୟାରେ ଯାଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ, ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ, କୁଶପ୍ଲବ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ଦୀଘ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଶାଳୀ, ଦିତିଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରେ ଲାଗିଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ନି, କୁଶ, କାଠ, ପାଣି, ଫଳ, ମୂଳ ଓ ଦିତି ଚାହୁଁଥିବା ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଦେଉଥିଲେ। ଦିତିଙ୍କ ଶରୀର ମସାଜ୍ ଓ କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମୟ ସମୟରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟାରେ ଦସ ବର୍ଷ ବାକି ରହିଗଲାବେଳେ, ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୋ ତପସ୍ୟାରେ ଦସ ବର୍ଷ ବାକି ଅଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ; ଏହି ରେ ତୁମେ ତୁମ ଭାଇକୁ ଦେଖିପାରିବ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେବି, ଯେଉଁଠି ବିଜୟ ଚାହିଁ, ତିନି ଲୋକର ଜୟ ତୁମ ସହିତ ଭାଗ କରିବ। ତୁମ ଅଭିପ୍ରାୟରେ, ତୁମ ବଡ଼ ପିତା ମୋତେ ଏକ ନିୟମ ଦେଇଛନ୍ତି— ଏକ ପୁତ୍ର ଦେବା ପାଇଁ।” ଏହି କଥା କହି, ଦିତି ଦ୍ୱିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୟନ କରି, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ହେବା ସମୟରେ ଘୁମିଗଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଚରଣ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲା। ଦିତିଙ୍କ ଏହି ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ହସିଲେ, ଖୁସି ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦିତିଙ୍କ ଶରୀର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଭାଗରେ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଏହି ଭାଗକୁ ଶତମୁଖ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭାଗ କରିବାବେଳେ, ଗର୍ଭ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କାନ୍ଦିଲା, ଦିତି ଜାଗିଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ— “କାନ୍ଦନି, କାନ୍ଦନି।” ଏହି ଭାଗକୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭାଗ କରି ଯାଉଥିଲେ। ଦିତି କହିଲେ— “ମାରନି, ମାରନି।” ମାତାଙ୍କ ଉପରେ ଆଦର ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପଛକୁ ନେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ହାତରେ ଧରି ଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଦେବୀ, ତୁମେ ଅପବିତ୍ର ଭାବରେ ଶୟନ କରିଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ଚରଣ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭକୁ ଭାଗ କରିଦେଲି, ଯେଉଁଠି ମୋ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ୍ୟ ହେବା ଥିଲେ। ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ କ୍ଷମା ଚାହେଁ।” ଏହିଠାରେ ଏକ ନୂତନ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭ ସାତ ଭାଗରେ ଭାଗ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଅପରାଜିତ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ— “ମୋ ତ୍ରୁଟି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଗର୍ଭ ସାତ ଭାଗରେ ଭାଗ ହୋଇଗଲା; ଦେବମହାନ୍, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିର, ଏହି କାରଣରେ ତୁମର କୌଣସି ତ୍ରୁଟି ନାହିଁ। ମୁଁ ଚାହେଁ, ଏହି ଗର୍ଭର ଭାଗରେ ମୋ ପାଇଁ ଉପକୃତ କର; ଏହି ସାତ ଜଣେ ମାରୁତ ଦଳର ରକ୍ଷକ ହେଉ। ଏହି ସାତ ଜଣେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଉଠି, ପରିଭ୍ରମଣ କରନ୍ତୁ; ମାରୁତ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ, ଦେବସ୍ୱରୂପ ହେଉ, ମୋ ପୁତ୍ର ହେଉ। ଏକ ଜଣେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ, ଏକ ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକରେ, ତୃତୀୟ ଜଣେ ଦିବ୍ୟବାୟୁ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ। ଚାରି ଜଣେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରନ୍ତୁ। ଏହି ସମୟରେ ଏମିତି ମୋ ପୁତ୍ର ହେଉ। ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ମାରୁତ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳିବ।” ଦିତିଙ୍କ ଏହି ଉପସ୍ଥାପନା ଶୁଣି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ପୁରନ୍ଦର, ବଳ ବଧ୍ୟ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ— “ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ସେହିପରି ହେବ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମ ପୁତ୍ରମାନେ ଦେବସ୍ୱରୂପ ହୋଇ ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ପରିଭ୍ରମଣ କରିବେ।” ଏହିପରି ମାତା ଓ ପୁତ୍ର ତପସ୍ୟା ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ସମ୍ମତି କରି, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଗଲେ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ, ରାମ, କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶର ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୂର୍ବ ସ୍ଥାନ ଥିଲା। ଏଠି, ଦିତି ତପସ୍ୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇ ରହିଥିଲେ। ଏଠି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର, ଅଲମ୍ବୁଷା ଦେବୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଶାଳ। ଏହି ବିଶାଳ ଏଠି ବିଶାଳା ନାମରେ ଏକ ସହର ଥିଉଥିଲେ। ବିଶାଳଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେମଚନ୍ଦ୍ର; ହେମଚନ୍ଦ୍ର ପରେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଧୂମ୍ରାଶ୍ୱ, ଏବଂ ଧୂମ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଶ୍ରଞ୍ଜୟ।