ଏକ ସମୟର କଥା, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅମର ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶ ପାଇଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଅର୍ଥାତ୍ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିହତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ପରେ, ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ତ୍ତା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ, ଯିଏ ମାରୀଚଙ୍କ ପୁଅ, ବଡ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ମୋ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ କୁ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ଚାହେଁ, ଦୀର୍ଘ କଠିନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଲାଭ କରିବି, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବ। ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ମୋତେ ଗର୍ଭାଧାନ କରିବା ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।" ଦିତିଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ମାରୀଚପୁତ୍ର କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତଥାସ୍ତୁ, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ। ଯଦି ତୁମେ ଏକହଜାର ବର୍ଷ ଶୁଦ୍ଧ ରହି ତପସ୍ୟା କରିପାରିବ, ତେବେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଲାଭ କରିବ, ଯିଏ ତିନି ଲୋକ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବ।" ଏପରି କହି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁନି କଶ୍ୟପ ଦିତିଙ୍କୁ ଶିର ଉପରେ ହାତ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ ଦିତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ, କୁଶପ୍ଲବ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଗୁଣର ଧାମ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି, କୁଶ, କାଠ, ପାଣି, ଫଳ, ମୂଳ ଓ ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ ସେ ସବୁ ଯୋଗାଇ ଦେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ମସାଜ କରି, କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରି, ସମୟରେ ସମୟରେ ଦିତିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ଏକହଜାର ବର୍ଷର ତପସ୍ୟା ଶେଷ ହେବାକୁ ଦଶ ବର୍ଷ ବାକି ଥିଲାବେଳେ, ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୋର ତପସ୍ୟାର ଦଶ ବର୍ଷ ବାକି ଅଛି; ତାହା ପରେ ତୁମେ ତୁମ ଭାଇକୁ ଦେଖିବ। ସେ ତୁମ ସହ ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବ। ତୁମର ଅନୁରୋଧରେ, ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତା ମୋତେ ଏହି ବର ଦେଇଛନ୍ତି।" ଏପରି କହି, ଦିତି ଦିନ ମଧ୍ୟାନ୍ହ ସମୟରେ ଘୁମେଇ ପଡିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ର ସ୍ଥାନରେ ପାଦ ରଖିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଅଶୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ହସିଲେ ଏବଂ ଅନନ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ମୁଖ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରି ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରାୟୁଧ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଲାଗିଲା, ତାଁରୁ ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା ଏବଂ ଦିତି ଜାଗିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ, "କାନ୍ଦନି, କାନ୍ଦନି," କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଗର୍ଭ କାନ୍ଦୁଥିଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାକୁ ସାତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ଦିତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ମାରନି, ମାରନି," ଏହା ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ କଥାକୁ ମାନି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରାୟୁଧ ଧାରଣ କରି, ହାତ ଜୋଡି ଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମାତା, ଆପଣ ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଘୁମେଇ ଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ର ସ୍ଥାନରେ ପାଦ ରଖିଥିଲେ। ଏହି ଅବସର ଦେଖି ମୁଁ ଏହି ଗର୍ଭକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲି, କାରଣ ଏହି ଗର୍ଭ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋର ବଧକ ହେବାକୁ ଥିଲା। ଏହି କାରଣରେ ମୋତେ ଦୟା କରନ୍ତୁ।" ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ପରେ, ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୋର ଦୋଷରେ ଏହି ଗର୍ଭ ସାତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଛି; ଏଥିରେ ତୁମେ କୌଣସି ଦୋଷ କରନାହାଁ। ମୁଁ ଚାହେଁ, ଏହି ସାତ ଖଣ୍ଡ ସପ୍ତ ମରୁତ୍ ଗଣର ରକ୍ଷକ ହେଉ। ସେମାନେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଚରଣ କରନ୍ତୁ, ମରୁତ୍ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ, ଏବଂ ମୋ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହେଉ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ, ଗୋଟିଏ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକରେ, ତୃତୀୟ ଦିବ୍ୟବାୟୁ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ। ଅନ୍ୟ ଚାରିଜଣ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାରି ଦିଗରେ ଚରଣ କରନ୍ତୁ। ଏଇ ସମସ୍ତେ ମୋର ପୁଅ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହେଉ। ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମରୁତ୍ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ।" ଦିତିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ: "ମାତା, ଆପଣ ଯେପରି ଚାହିଁଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ତାହା ହେବ। ଆପଣଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚରଣ କରିବେ।" ଏଭଳି ଭାବେ ମାଆ-ପୁଅ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମତି ହେଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ହେବା ପରେ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ହେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଏକାଳେ ମହେନ୍ଦ୍ର ବାସ କରୁଥିଲେ, ଏଠାରେ ଦିତି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏଠିକୁ ଆସି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଲମ୍ବୁଷାଙ୍କ ପୁଅ ବିଶାଳ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ଏଠିରେ ବିଶାଳା ନାମକ ସହର ନିର୍ମାଣ କଲେ। ବିଶାଳଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେମଚନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ହେମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁଚନ୍ଦ୍ର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।