ମୁଁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ମହିମାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେହି ମହାନ ବଂଶକୁ ସବୁଠାରୁ ଉପରେ ରଖିଲି; ରାଜାମନ୍ତ୍ରୀ ମାନଙ୍କର ମଧୁର କଥା ଶୁଣି ସେ ମହିଳା, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅଶୁନେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମୋତେ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିଏ? କିଏ ତୁମକୁ ଏଠିକୁ ପଠାଇଛି? କିପରି ଆସିଛ? ହେ ବନରାଜ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର!" ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଆଉ ପଚାରିଲେ: "ତୁମର ରାମଙ୍କୁ କେତେ ସମ୍ପୃକ୍ତି? କାହିଁକି ଏପରି ଉତ୍ସାହ?" ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମୁଁ କହିଲି: "ମହିଳେ, ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ରାମଙ୍କର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମିତ୍ର ଅଛନ୍ତି, ସେହି କଳ୍ୟାଣମୟ ସୁଗ୍ରୀବ, ବନରାଜ୍ୟର ପ୍ରଭୁ। ମୁଁ ସେଁଠି ସେମାନଙ୍କର ଦାସ, ହନୁମାନ୍, ଯିଏ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ରାମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏଠିକୁ ଆସିଛି। ଏହିଛି ଏକ ଚିହ୍ନ, ଯାହା ଦଶରଥ ପୁତ୍ର ରାମ ନିଜେ ତୁମକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି, ଏହା ତୁମ ପରିଚୟ ସ୍ୱୀକାର। ଏହିପରି, ମହିଳେ, ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅ—ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ମୁଁ ତୁମକୁ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସଂଗେ ନେଇଯିବି କି? କ’ଣ ତୁମର ଇଚ୍ଛା?" ମୋ କଥା ଶୁଣି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା କହିଲେ: "ରାଘବ ନିଜେ ରାବଣଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଉନ୍ତୁ ଓ ମୋତେ ନେଇଯାଉନ୍ତୁ।" ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ମୁଁ ରାମଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଚିହ୍ନ ଚାହିଲି। ତାପରେ, ସୀତା ମୋତେ କହିଲେ: "ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିକୁ ନେଇଯା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବଳଶାଳୀ ରାମ ତୁମକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଧରିଥିବେ।" ଏହିପରି କହି, ସେ ମହିଳା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିକଳ ହୋଇ, ମୋତେ ସେଉଁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଦେଇ, କିଛି ଶବ୍ଦରେ ମୋତେ ଆସ୍ଥା ଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୁଁ ସୀତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ମନରେ ଫେରିବା ଭାବନା ନେଇ ଚାଲିଲି। ତେବେ, ସୀତା ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ପୁଣି କହିଲେ: "ହନୁମାନ୍, ତୁମେ ମୋର ଗଳ୍ପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାଘବଙ୍କୁ କହିବା। ଏପରି କର, ଯେଉଁଥିରେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଶୀଘ୍ର ଆସିପାରିବେ। ଯଦି ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହୁଏ, ଦୁଇ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଜୀବନ ଅଛି; କକୁତ୍ସ୍ଥ ଯଦି ମୋତେ ଦେଖିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ଅନାଥ ଭଳି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଦୟାନିୟ କଥା ଶୁଣି, ମୋ ମନେ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏବେ ଆଉ କ’ଣ କରିବି, ଭାବିଲି। ତାପରେ ମୋ ଦେହ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ହେଲା; ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ, ମୁଁ ରାବଣଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଲି। ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଉଦ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଛି, ମୃଗ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ତିରତାରେ ଅଛନ୍ତି। ମୋତେ ଉଦ୍ୟାନରେ ଦେଖି, ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ରାବଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। "ହେ ରାଜା, ଏହି ଦୁର୍ଗମ ଓ ସୁସଂରକ୍ଷିତ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ବାନର ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଇଛି, ସେ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଜାଣିନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଆଦେଶ ଦିଅ, ଯାହାଁ ତାହା ପୁନି ଫେରିନପାରିବେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କିଙ୍କର ନାମକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ପଠାଇଲେ। ଏଠି, ଅସୀ ଓ ମୁଷଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅସୀ ପ୍ରାୟ ଅସୀ ହଜାର କିଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋ ଲୋହା ଗଦାରେ ମାରିଦେଲି। ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଗଲେ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ରାବଣଙ୍କୁ ଜାଇ କହିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ମୁଁ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଇଛି। ତାପରେ ମୋ ମନେ ଭାବ ଆସିଲା ଯେ, ଏବେ ମହାଗୃହ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବି; ଏଠି ମୁଁ ଏକ ସ୍ତମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶ ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଲି। କ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ଲଙ୍କାର ଶୋଭା ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଲି; ପରେ ରାବଣ ତାଙ୍କ ସେନାପତି ପ୍ରହସ୍ତପୁତ୍ର ଜମ୍ବୁମାଳିଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ସହିତ ଆସିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧକୁଶଳ ଥିଲେ; ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲି। ମୋ ଭୟଙ୍କର ଲୋହା ଗଦାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଓ ସାଥିମାନୋ ମାରିଦେଲି; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାବଣ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରମାନୋ ପଠାଇଲେ। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ଆସିଲେ; ମୁଁ ମୋ ଗଦାରେ ସେମାନୋ ସବୁଠି ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲି। ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି ଶୁଣି, ରାବଣ ପଞ୍ଚ ଶୂର ସେନାନାୟକଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ମୁଁ ସେମାନୋ ସହିତ ସେନାକୁ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଲି; ପୁଣି ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରବଳ ପୁତ୍ର ଅକ୍ଷକୁ ପଠାଇଲେ। ଅନେକ ରାକ୍ଷସ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିଲେ, ସେ ମଣ୍ଡୋଦରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି, ଶତବାର ଘୁଞ୍ଚାଇ ଭୂମିରେ ପ୍ରହାର କଲି। ଅକ୍ଷ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି ଶୁଣି, ରାବଣ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ରାବଣ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ବିତ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପଠାଇଲେ; ମୁଁ ସେ ଦଳ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲି। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଶେଷ ହେଲା, ତଥାପି ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ। ରାବଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଗର୍ବିତ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ଦେଖିଲେ ଯେ ମୁଁ ଅଜୟ୍ୟ, ତାଙ୍କ ସେନା ଧ୍ଵଂସ ହୋଇଛି; ତେଣୁ ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ବାନ୍ଧିଲେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଦୂଢ଼ ଦୂଢ଼ ଦଳାରେ ନେଇଗଲେ। ମୋତେ ଧରି ରାବଣଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ନେଇଗଲେ; ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ମୋତେ ପଚାରିଲେ— "ତୁମେ କିପରି ଲଙ୍କାକୁ ଆସିଲ, କିପରି ରାକ୍ଷସମାନୋ ହତ୍ୟା କଲ? ସବୁ କଥା କହ, ଯାହା ସୀତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଘଟିଛି।