ମୁଁ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମୋର ମନ ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲା। ମୁଁ ଭାବିଲି, କିପରି ମୁଁ ଜାନକୀ ସହିତ କଥା ହେବି? ଏହି ଚିନ୍ତା ମନରେ ଆସିଲା। ତାପରେ, ମୁଁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଗୌରବ ବିବର୍ଣ୍ଣନା କଲି, ଏବଂ ରାଜର୍ଷିମାନଙ୍କର ମଧୁର ବାଣୀରେ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତ କରିଲି। ଏହି ଶୁଣି, ସୀତା ମୋ ପାଖରେ ଆସି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମେ କିଏ? କିଏ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ପଠାଇଛି? କିପରି ଆସିଛ? ହେ ବନରାଜ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ତୁମର କେମିତି ଆସକ୍ତି ଅଛି? ଏହା ମୋତେ କହ।” ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି, “ହେ ମହିଳା, ତୁମ ଭର୍ତ୍ତା ରାମଙ୍କର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ମିତ୍ର ଅଛନ୍ତି, ସେହେଲେ ସୁଗ୍ରୀବ, ବନରାଜଙ୍କ ରାଜା। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦାସ, ହନୁମାନ୍, ଯିଏ ତୁମ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଭର୍ତ୍ତା ରାମଙ୍କ ନିକଟରୁ ଏଠାକୁ ପଠାଯାଇଛି। ଏହି ଚିହ୍ନଟି ଦେଖ, ଏହା ଦଶରଥନନ୍ଦନ, ପୁରୁଷସିଂହ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଛି। ଏହି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଆସ୍ଥା ରଖ। ଏବଂ, ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅ, ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ମୁଁ ତୁମକୁ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବି କି? ତୁମ ମତ କ’ଣ?” ଏହା ଶୁଣି ସୀତା, ଜନକନନ୍ଦିନୀ, କହିଲେ, “ରାଘବ ରାବଣଙ୍କୁ ଦଳନ କରି, ମୋତେ ନେଇଯାଉନ୍ତୁ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହେଁ।” ତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ଶିରୋନମ୍ର କରି, ମୁଁ ଏହି ଅନୁରୋଧ କଲି ଯେ, ରାମଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ଚିହ୍ନ ଦିଅନ୍ତୁ। ତେବେ ସୀତା କହିଲେ, “ଏହି ଉତ୍ତମ ମଣିଟି ନେଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବଳଶାଳୀ ରାମ ତୁମକୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିବେ।” ଏଭଳି କହି, ମହାବିହ୍ୱଳ ସୀତା ମୋତେ ମଣିଟି ଦେଲେ ଏବଂ ମୋତେ ଶବ୍ଦରେ ଉପଦେଶ କଲେ। ପ୍ରାଣପ୍ରିୟ ସୀତାଙ୍କୁ ଶିରୋନମ୍ର ହୋଇ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ମନେ ଫେରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଚାଲିଲି। ଏବେ, ସୀତା ମନେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରି, ପୁନି ମୋତେ କହିଲେ, “ହେ ହନୁମାନ୍, ମୋର କଥା ରାଘବଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କହିଦିଅ। ଯେଉଁପରି ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଶୀଘ୍ର ଆସନ୍ତି—ଏଭଳି କର। ନାହିଁଲେ, ଦୁଇ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ପ୍ରାଣ ରହିବ; କାକୁତ୍ସ୍ଥ ଯଦି ମୋତେ ଦେଖିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ଅନାଥିନୀ ଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି।” ଏହି କ୍ରୁନ୍ଦନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୋର ମନରେ କ୍ରୋଧ ଜନ୍ମ ନେଲା। ମୁଁ ଭାବିଲି, ଏଉଁଠି ଆଉ କ’ଣ କରିପାରିବି? ତାପରେ, ମୋର ଦେହ ପର୍ବତ ସମାନ ବଡ଼ ହେଲା, ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ରାବଣଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲି। ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦେଖିଲେ ଉଦ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଛି, ମୃଗପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟାନକ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ମୋତେ ଉଦ୍ୟାନରେ ଦେଖି, ସେମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ରାବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଖବର ଦେଇଲେ: “ହେ ରାଜା, ତୁମର ଏହି ଦୁର୍ଗମ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ବନରାଜ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଛି, ଯିଏ ତୁମ ଶକ୍ତି ଜାଣିନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ତୁମ ପ୍ରତି ଅସମ୍ମାନଜନକ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଆଦେଶ ଦିଅ, ଯେଉଁଠି ସେ ପୁନି ଫେରି ନପାରିବ।” ଏହା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚଳିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିଙ୍କର ନାମକ ରାକ୍ଷସମାନେ ପଠାଇଲେ। ଏହି ଅଠରି ହଜାର କିଙ୍କରମାନେ ବଜ୍ର ଗଦା ଓ ଶୂଳ ଧରିଥିଲେ, ମୁଁ ଏହି ଉଦ୍ୟାନରେ ମୋର ଲୋହ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିନଶ୍ଟ କରିଦେଲି। ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଗଲେ, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ରାବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ସେନା ମୋ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି। ତାପରେ, ମୋ ମନରେ ଏହି ବିଚାର ଆସିଲା ଯେ, ଏବେ ମହା ମନ୍ଦିର ଗୋପୁରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବି। ସେଠାରେ ମୁଁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଏକଶ ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଲି। ମୋର କ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ଲଙ୍କାର ଶୋଭା ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲି। ଏପରେ ରାବଣ ପ୍ରହସ୍ତପୁତ୍ର ଜମ୍ବୁମାଳୀଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ଜମ୍ବୁମାଳୀ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋର ଭୟାନକ ଲୋହ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ସେମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲି। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରାବଣ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସଜ୍ଜିତ ସେନା ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ପଠାଇଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲି। ଏହି ଦ୍ରୁତ ଯୁଦ୍ଧରେ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ଶୁଣି ରାବଣ ପଞ୍ଚ ଶୂର ସେନାପତିଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ମୁଁ ସେମାନେ ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ବିନଶ୍ଟ କରିଦେଲି। ଏହା ପରେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରବଳ ପୁତ୍ର ଅକ୍ଷକୁ ଅନେକ ରାକ୍ଷସ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପଠାଇଲେ। ମଣ୍ଡୋଦରୀପୁତ୍ର ଅକ୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆକାଶକୁ ଉଠିବା ସହିତ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଧରି, ଶତବାର ଘୁଞ୍ଚାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲି। ଏହି ଖବର ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଶୁଣି ଅତି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ରାବଣ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ବିତ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍କୁ ଅନେକ ଯୋଧ୍ୟା ସହିତ ପଠାଇଲେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲି। ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ତଥାପି ଗର୍ବିତ ଓ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସୀ ରହିଲେ। ରାବଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଅନେକ ଗର୍ବିତ ଯୋଧ୍ୟା ସହିତ, ସେ ବୁଝିଲେ ଯେ ମୁଁ ଅଜୟ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି, ତେଣୁ ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ବାନ୍ଧିଲେ। ତା’ପରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଦୌରିବା ବାନ୍ଧି ରାବଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇଗଲେ। ମୋତେ ଦେଖି, ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ମୋ ସହିତ କଥା କହିଲେ।