ହନୁମାନ୍ କହିଲେ, "ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ତୁମର ଆଶ୍ରୟ ହେବି। ଏବଂ ଏପରି ଭୟାନକ ଅବସ୍ଥାରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି..." ମୁଁ ଅଲ୍ପବିଶ୍ରାମ ନେଇ ଭାବିଲି, କିନ୍ତୁ ମୋ ମନ ଶାନ୍ତି ପାଇଲା ନାହିଁ। କିପରି ଜାନକୀ ସହ କଥା କହିପାରିବି, ତାହା ଚିନ୍ତା କରିଲି। ମୁଁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାହାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ରଖିଲି। ରାଜାମୁନିମାନଙ୍କ ବାଣୀରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ସୁଣି, ସୀତା ତାଙ୍କ ଅଞ୍ଜଳି ଭରି ଅଶ୍ରୁ ନେତ୍ରରେ କହିଲେ, "ତୁମେ କିଏ? କିଏ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ପଠାଇଛି, କିପରି ଆସିଛ? ହେ ବନରାଜ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ!" "ଏବଂ ତୁମର ରାମଙ୍କୁ କେତେ ମମତା? ତୁମେ ଏହା ମୋତେ କହ।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ମୁଁ କହିଲି, "ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ପତି ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବନରାଜ ମିତ୍ର ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦାସ, ହନୁମାନ୍, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପତି ରାମଙ୍କ ନିକଟରୁ ପଠାଯାଇଛି। ଏହା ଦେଖ, ଏହି ପରିଚୟ ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ଯାହା ଦଶରଥନନ୍ଦନ, ପୁରୁଷସିଂହ ରାମ ନିଜେ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ହେ ମହିଳେ, ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ—ମୁଁ ତୁମକୁ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମୀପକୁ ନେଇଯିବି କି? ତୁମ ମତ କ'ଣ?" ସୀତା, ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ଏହା ଶୁଣି ବୁଝି, କହିଲେ: "ରାଘବ ରାବଣଙ୍କୁ ଦଳନ କରି ମୋତେ ନେଉନ୍ତୁ।" ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ମହାନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ରାମଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ପରିଚୟ ଚିହ୍ନ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲି। ତାପରେ ସୀତା କହିଲେ, "ଏହି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣିକୁ ନେଇଯାଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜାବଳୀ ରାମ ତୁମକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥିବେ।" ଏହିପରି କହି, ବିପ୍ରଳାପିତ ହୃଦୟରେ ସୀତା ମୋତେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଦେଇ, ଶବ୍ଦରେ ଆମାନତ ରଖିଲେ। ତାପରେ, ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲି ଓ ମନେ ଫେରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲି। ସୀତା ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ପୁନି କହିଲେ, "ହନୁମାନ୍, ରାଘବଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ଦୁଃଖର କଥା କହିବୁ।" "ଏଭଳି କର, ଯାହାପରେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଶୀଘ୍ର ଆସିପାରିବେ।" "ଯଦି ତାହା ହେବ ନାହିଁ, ତେବେ ମୋ ଜୀବନ ଦୁଇ ମାସ ଅଛି; କକୁତ୍ସ୍ଥ ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ନାପାରିଲେ, ମୁଁ ଅସହାୟା ଭାବେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି କ୍ରନ୍ଦନମୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୋତେ ରୋଷ ଆସିଲା; ଏବଂ ମୁଁ ଆଉ କ'ଣ କରିବି ଚିନ୍ତା କଲି। ତାପରେ ମୋ ଦେହ ପର୍ବତ ସମାନ ବିଶାଳ ହେଲା; ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାକୁ ନେଇ, ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନ ଧ୍ଵଂସ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି। ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଉଦ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ, ଚରାଇ ଓ ମୃଗ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର। ମୋତେ ଉଦ୍ୟାନରେ ଦେଖି, ସେମାନେ ଦୂତିଆ ଏକତ୍ର ହୋଇ ରାବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଖବର ଦେବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। "ହେ ରାଜା, ତୁମ ଏହି ଦୁର୍ଗମ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ଉଦ୍ୟାନ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ବନରାଜ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ଵଂସ ହୋଇଯାଇଛି, ସେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଜାଣିନାହିଁ।" "ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ୟେଶ୍ୟ ଓ ତୁମ ଅପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଆଦେଶ ଦିଅ, ଯାହାଁ ସେ ପୁନି ଫେରିନପାରିବେ।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କିଙ୍କର ନାମକ ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସମାନେ ପଠାଇଲେ। ଅସୀ ଓ ଗଦାଧାରୀ ଏଠାରେ ଅଠିଏ ହଜାର କିଙ୍କରମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମୋ ଲୋହା ଗଦାରେ ପଡ଼ି ଉଦ୍ୟାନରେ ନିହତ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଗଲେ, ସେମାନେ ତ୍ୱରିତ ରାବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କହିଲେ, ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ମୁଁ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଇଛି। ତାପରେ ମୋ ମନରେ ଉଦ୍ୟାନ ମହାମନ୍ଦିର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଚିନ୍ତା ଆସିଲା; ଏଠାରେ ଥିବା ଶତଧିକ ରାକ୍ଷସକୁ ମୁଁ ଖମ୍ବ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲି। କ୍ରୋଧରେ ଲଙ୍କାର ଶୋଭା ଯାହା ଥିଲା, ତାହା ମୁଁ ଧ୍ଵଂସ କଲି; ତାପରେ ରାବଣ ପ୍ରହସ୍ତପୁତ୍ର ଜମ୍ବୁମାଳିଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଅନେକ ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିଲେ, ଶୂର ଏବଂ କୁଶଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲି। ମୋ ଭୟାନକ ଲୋହା ଗଦାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ମାରିଦେଲି; ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସରାଜ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରମାନେ ପଠାଇଲେ। ରାବଣ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରମାନେ, ବଲବତୀ ସେନା ସହ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ପଠାଇଲେ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋ ଲୋହା ଗଦାରେ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲି। ଏହିପରି ଯୁଦ୍ଧଶୀଳ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରମାନେ ନିହତ ହେବାରେ, ରାବଣ ପଞ୍ଚ ଅଧିକାରୀ ନାୟକଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ମୁଁ ସେମାନେ ସହ ସେନାକୁ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଲି; ଏବଂ ପୁନି ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରବଳ ପୁତ୍ର ଅକ୍ଷକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଅନେକ ରାକ୍ଷସ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିଲେ; ମନ୍ଦୋଦରୀପୁତ୍ର ଏହି ରାଜପୁତ୍ର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ— ସେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି, ଶତବାରି ଘୁଞ୍ଚି, ଭୂମିରେ ପେଟିଦେଲି। ଏହି ଖବର ଦଶମୁଖୀ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅକ୍ଷ ନିହତ ହେବାରେ, ରାବଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧିତ ଭାବେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ବିତ, ସେନା ସହ ଆସି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲି। ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସେ ଶୂର ଭୁଜାବଳୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ରାବଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଗର୍ବିତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହ, ସେ ମୋତେ ଅପରାଜିତ ଜାଣି, ତାଙ୍କ ସେନା ଧ୍ଵଂସ ହେବାରେ, ଏପରି କଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ବନ୍ଧିଲେ, ଯାହା ପବନ ସମ ତୀବ୍ର; ଏବଂ ତାପରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଦଳାପାଇ ଦେଲେ।