ଅସୁରୀ ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମାଂସ ଭୋଜନ କରିଥାନ୍ତି, ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ନିର୍ଥକ ଭୟଦେଇ କଥା ଓ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସୀତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପକୁ ଦେଖି ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଏତେ ଦୁଃଖିତ ଓ ନିରାଶ ହେଲେ ଯେ, ସେମାନେ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରି ହାରିଗଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ଦୁଃଖରେ ବିନ୍ଦାସ୍ ଶୁଇ ପଡିଲେ। ସେମାନେ ଶୁଇପଡିବା ପରେ, ପତିଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକୁ ନିରନ୍ତର ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସୀତା ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଲିଷ୍ଟ ହୋଇ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତ୍ରିଜଟା ନାମକ ଜଣେ ରାକ୍ଷସୀ ଉଠି ଏମିତି କହିଲେ—"ଆମେ ଆପଣମାନେ ଆପଣମାନେ ଖାଇଯିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଏହି କଳାନେତ୍ରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ନୁହେଁ। ଏହି ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ରବଧୁ, ଆଜି ମୁଁ ଏକ ଭୟାନକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି—ଏହା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ ଓ ସେଁଠି ସୀତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ବିଜୟର ଚିହ୍ନ। ଏହା ଦେଖି ମୋତେ ଲାଗେ—ଏବେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ରାଘବଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହେବା ଉଚିତ। ବୈଦେହୀଙ୍କୁ କ୍ଷମା ମାଗିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ପଡିଥିବା ଲୋକ ଯଦି ଏପରି ଦୃଷ୍ୟ ଦେଖେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ। ଜନକନନ୍ଦିନୀ ଯେଉଁଠି ଶରଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେଁଠି ଆମେ ରକ୍ଷା ପାଇପାରିବା।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ବିଜୟର ସମ୍ଭାବନାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଶିଳ୍ପିତା ସୀତା କହିଲେ—"ଯଦି ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ତେବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମମାନେ ଶରଣ ଦେବି।" ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରିଲି, କିପରି ଜନକୀ ସହିତ କଥାହେବି। ମୁଁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ମହିମା ଏବଂ ରାଜାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଉପରେ ଗୌରବ କରି କଥା ହେଲି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ନୟନରେ ସୀତା ମୋତେ ପଚାରିଲେ—"ତୁମେ କିଏ? କିଏ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ପଠାଇଛି, ବନରେ ତୁମେ କିପରି ଆସିଛ? ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରେ ଏଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର!" "ତୁମେ ରାମଙ୍କୁ କେତେ ପ୍ରେମ କର, ଏହି କଥା ମୋତେ କହ।" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ମୁଁ କହିଲି—"ଦେବୀ, ତୁମ ପତି ରାମଙ୍କ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମିତ୍ର ଅଛନ୍ତି ସୁଗ୍ରୀବ, ବାନର ରାଜା। ମୁଁ ସେଁଠି ତାଙ୍କ ସେବକ ହନୁମାନ, ତୁମ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପତି ରାମଙ୍କ ନିକଟରୁ ପଠାଯାଇଛି। ଏହା ହେଉଛି ତୁମ ପତି ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଚିହ୍ନ। ଏହି ଦୟାମୟୀ, ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅ—ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ତୁମକୁ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯିବି କି? ତୁମ ମତ କ’ଣ?" ସୀତା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ—"ରାଘବ ରାବଣଙ୍କୁ ଦଳନ କରି ମୋତେ ନେଉନ୍ତୁ।" ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ରାମଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲି। ସୀତା ମୋତେ ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣି ଦେଇ କହିଲେ—"ଏହି ମଣି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ତୁମେ କିଏ ଜାଣିପାରିବେ।" ଏହିପରି କହି, ସୀତା ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେବା ସତ୍ୱେ ମୋତେ ଏହି ମୁଲ୍ୟବାନ ମଣି ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଲେ। ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଫେରିବା ପାଇଁ ମନସ୍କାର କଲି। ତାପରେ, ସୀତା ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି ପୁଣି କହିଲେ—"ହନୁମାନ, ମୋର କଥା ରାଘବଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ କହିଦେଅ। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଏଠି ଶୀଘ୍ର ଆସନ୍ତି। ଦୁଇ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି କାକୁତ୍ସ୍ଥ ମୋତେ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ମୁଁ ନିରାଶ୍ରୟ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଦେବି।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି କ୍ରନ୍ଦନ ଶୁଣି, ମୋର ମନରେ କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ମୁଁ ବିଚାର କଲି, ଏବେ ଆଉ କ’ଣ କରିପାରିବି। ମୋ ଦେହ ପର୍ବତ ସମାନ ବଡ଼ ହେଲା; ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ରାବଣଙ୍କ ଅରଣ୍ୟକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲି। ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦେଖିଲେ, ଅରଣ୍ୟ ଭଙ୍ଗ ଓ ଚିତ୍ରଭ୍ରାନ୍ତ ହରିଣ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଏକାଠି ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ରାବଣଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ—"ରାଜା, ତୁମ ଦୁର୍ଗମ ଅରଣ୍ୟ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ବାନର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି, ସେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଜାଣିନାହିଁ।" "ସେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ବିରୋଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ମାରିଦିଅ, ଯାହାଁତୁ ସେ ପୁନି ଫେରିନ ପାରିବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କିଙ୍କର ନାମକ ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସମାନେ ପଠାଇଲେ। ଏହାଁ ପ୍ରାୟ ଅସୀ ହଜାର ରାକ୍ଷସ, ହସ୍ତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଗଦା ଧରି, ମୁଁ ମୋ ଲୋହର ଗଦାରେ ସେମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲି। ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଗଲେ, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ରାବଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗିଏ କହିଲେ—"ତୁମ ସେନା ଏହି ବାନର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି।" ତାପରେ ମୋର ମନରେ ବଡ଼ ମନ୍ଦିର ଦୁର୍ଗ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଚିନ୍ତା ଆସିଲା, ମୁଁ ସେଠାରେ ଥିବା ଏକ ଖମ୍ଭରେ ଶତଧିକ ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଲି। ମୋର କ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ଲଙ୍କାର ଶୋଭାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲି। ଏହା ଦେଖି, ରାବଣ ପ୍ରହସ୍ତପୁତ୍ର ଜମ୍ବୁମାଳିଙ୍କୁ ଅନେକ ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସ ସହିତ ପଠାଇଲେ। ସେ ଏକ ପ୍ରବଳ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ, ମୁଁ ମୋ ଭୟାନକ ଲୋହର ଗଦାରେ ସେଁଠି ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନୋକୁ ମାରିଦେଲି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସରାଜ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନୋକୁ ସେନା ସହିତ ପଠାଇଲେ; ମୁଁ ମୋ ଲୋହର ଗଦାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲି।