ମୋତେ “ପୁତ୍ର” ବୋଲି ମଧୁର ସ୍ୱରେ ଡାକି, ଯେଉଁ ସ୍ୱର ମୋର ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଥିଲା, ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ଦେଉତାଙ୍କର ଭାଇ, ବାୟୁଦେବଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଜାଣ। ମୋର ନାମ ମୈନାକ, ମୁଁ ବିଶାଳ ସାମୁଦ୍ରରେ ବସିଥାଏ। ପୁରାତନ କାଳରେ, ହେ ପୁତ୍ର, ପାହାଡ଼ମାନେ ପରାକ୍ରମଶାଳୀ ଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପଖା ଥିଲା। ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ପୃଥିବୀରେ ଚାଲିଫିରୁଥିଲେ, ସବୁ ଦିଗରେ ଭୂମିକୁ ଅସ୍ଥିର କରୁଥିଲେ। ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, ଦେବମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ମହେନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ବଜ୍ରାୟୁଧ ଦ୍ୱାରା ହଜାର-ହଜାର ପଖା କାଟିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ତୁମ ବଡ଼ ମନ୍ତାପୁରୁଷ ବାପାଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ତାହାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଲି। ସେଇ ସମୟରେ, ବାୟୁଦେବ ମୋତେ ବରୁଣଙ୍କ ଗୃହରେ ରଖିଦେଲେ। ଏବେ ମୋତେ ରଘୁବଂଶୀ ଶତ୍ରୁନିବାରକ ରାମଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ହେବ।” ମୈନାକ ପାହାଡ଼ଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାଳକ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ପରାକ୍ରମୀ ରାମଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇ, ମୁଁ ମୈନାକଙ୍କୁ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲି। ସେ ପାହାଡ଼ ଲୁଚି ମାନବ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ବିଶାଳ ଦେହରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାପରେ, ଅତି ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ମୁଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲି ଏବଂ ବହୁ ସମୟ ପରେ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଜାତ୍ରା କଲି। ଏହି ସମୟରେ, ସାମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ସରସା ଦେବୀ, ସର୍ପମାନଙ୍କର ମାତା। ସେ ମୋତେ କହିଲେ, “ହେ ବନରାଜ, ଦେବମାନେ ମୋତେ ତୋର ଭକ୍ଷ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ତୋତେ ଖାଇବି।” ସରସାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ହାତ ଜୋଡ଼ି, ମୁଁ ମୁହଁ ଫିକା କରି କହିଲି, “ଦଶରଥନନ୍ଦନ ଶ୍ରୀରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଭାର୍ୟା ସୀତା ସହିତ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟା ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିଛି। ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରେରିତ ଦୂତ ଭାବେ ଯାଉଛି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣ ରାମଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ମୈଥିଲୀ ଓ ନିଷ୍ପାପ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ ଆପଣ ଇଚ୍ଛାମତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ମୁଁହରେ ପ୍ରବେଶ କରି ପୁଣି ବାହାରିବି; ଏହା ମୋର ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଞ୍ଞା।” ମୋର ଏହି କଥାରେ ସରସା, ଇଚ୍ଛାରୂପିଣୀ, କହିଲେ, “ଏହା ପାର କେହି ନହେଁ; ଏହା ମୋର ବର।” ଏହା ଶୁଣି ମୁଁ ଦଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହେଲି। ତାପରେ ମୁଁ ଆଧା ଚଉଡ଼ା ହେଲି, ଏବଂ ସେ ମୋ ଆକାରଠାରୁ ବଡ଼ ମୁଁହ ଖୋଲିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ବିଶାଳ ମୁଁହ ଦେଖି, ମୁଁ ଅତି ସଂକୁଚିତ ହେଲି, ଏବଂ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ହେଲି। ତୁରନ୍ତ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ମୁଁହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁଣି ବାହାରିଲି। ତାପରେ ସରସା ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପରେ ଆସି ମୋତେ କହିଲେ, “ହେ ବନରାଜ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କାମ ସଫଳ କର; ଭଲ ଭାବେ ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ରାଘବଙ୍କୁ ଆଣ।” “ସୁଖୀ ହେଉ, ଶୂରବାହୁ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ।” ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ “ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!” କହି ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ତାପରେ ମୁଁ ଗରୁଡ଼ ପରି ବିଶାଳ ଆକାଶ ମାଡ଼ି ଉଡ଼ିଲି। ଏହି ସମୟରେ ମୋର ଛାୟା କେହି ଧରିନେଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କିଛି ଦେଖିଲି ନାହିଁ। ମୋର ଗତି ରୁକିଗଲା, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେଖିଲି, କିନ୍ତୁ କିଛି ଦେଖିଲି ନାହିଁ ଯାହା ମୋତେ ବାନ୍ଧିଛି। ତାପରେ ମୋ ମନରେ ଚିନ୍ତା ଆସିଲା—“ଏହି କଣ ଅବରୋଧ? କିଛି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଯାତ୍ରା ବନ୍ଧିଛି।” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଖଣ୍ଡେ, ମୁଁ ତଳକୁ ଦେଖିଲି ଏବଂ ଦେଖିଲି, ଜଳରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ ଶୋଇଛି। ସେ ଭୟଙ୍କର ହାସ୍ୟ କରି, ମୋତେ କଠୋର କଥା କହିଲା—“କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ, ବିଶାଳ ଦେହୀ? ତୁମେ ମୋର ଭୋଜନ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମୁଁ ଭୁକା ଅଛି, ତୁମ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ତୃପ୍ତ କର।” ମୁଁ କହିଲି, “ଠିକ ଅଛି,” ଏବଂ ମୁଁ ଏମିତି ଆକାର ଧାରଣ କଲି ଯେ, ମୋର ଦେହ ତାଙ୍କର ମୁଁହଠାରୁ ବଡ଼ ହେଲା। ମୁଁ ଖାଉଯିବା ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ ଆଉ ଉଦ୍ଧା ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋର ରୂପାନ୍ତର ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଖଣ୍ଡେ, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଛୋଟ ହେଇ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଧରି ଆକାଶକୁ ଲାଫ ଦେଲି। ସେ ଭୟଙ୍କରୀ ରାକ୍ଷସୀ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଫାଟି, ହାତ ପ୍ରସାରି, ଲୁଣା ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାପରେ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ କହିଲେ, “ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ ସିଂହିକାକୁ ହନୁମାନ ତୁରନ୍ତ ମାରିଦେଲେ।” ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ମୁଁ ମୋର ଅତି ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରି, ବହୁ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରି, ପାହାଡ଼ମାନେ ଶୋଭିତ ଏକ ସହର ଦେଖିଲି। ସମୁଦ୍ରର ଦକ୍ଷିଣ ତଟରେ, ସେଇ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନିବାସ, ଲଙ୍କା ସହରକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସମୟରେ ପହଞ୍ଚିଲି। ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି; ଏବଂ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ଏକ ମହିଳା ଦେଖିଲି, ଯିଏ ଦୁର୍ଲଭ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ମହିଳା, ଉଚ୍ଚ ହାସ୍ୟ କରି, ଆଗରେ ଦଢ଼ି ଦଉଁଠିଲେ, ତାଙ୍କର କେଶ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ଏବଂ ସେ ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ମୁଁ ବାମ ମୁଷ୍ଟିର ଏକ ଘାତରେ ସେ ଭୟଙ୍କରୀକୁ ବଶ କରିଦେଲି; ସେ ଭୟପ୍ରଦ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ମୁଁ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ବୀର, ତୁମେ ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ଲଙ୍କା ସହରକୁ ବଶ କରିଛ; ଏହିପରି, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରିବେ।” ତାପରେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ରାତି ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜି ଘୁରିଲି; ଏବଂ ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି, କିନ୍ତୁ ସେଇ କମଳାତୀ କଟି ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲି ନାହିଁ।