ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏହି ଭାବରେ ଆମୃତ ମନ୍ଥନ କାଳରେ ଯେତେବେଳେ ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ହେଉଥିଲା, ସେଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦ୍ରବ୍ୟର ସାର, ଯାହାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବତୀ ଏବଂ ଆକର୍ଷକାପ୍ସରାମାନେ। ଏହି ଭାବେ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା। ସେମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଥିଲା ସଠି କୋଟି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସେବାକାରୀମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ। ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ନାହିଁ, ଯାହାଫଳରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ ହୋଇ ରହିଲେ। ଏହାପରେ, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ବରୁଣଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାଗ୍ୟଶାଳି ବାରୁଣୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏବଂ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବାକୁ ଚାହିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ବାରୁଣୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ମହାବୀର ଏବଂ ଦୋଷରହିତ ବାରୁଣୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହିପରି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସୁର ଓ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ସୁର ହେଇଗଲେ, ଦେବତାମାନେ ବାରୁଣୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ। ତାପରେ, ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ନାମକ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଏବଂ ଅମୃତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ଅମୃତ ପାଇଁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଅସୁର ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ଏବଂ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ତିନି ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ସମସ୍ତ କିଛି ନଶ୍ଟ ହେବା ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ ମହାପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁ ମୋହିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ତ୍ରୁଟିହୀନ ଚାଳାକିରେ ଅମୃତକୁ ହସ୍ତଗତ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ପାଇଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦିତିଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର ବିନାଶ ହେବାରୁ ସେ ବିପୁଳ ଶୋକରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପତି, ମାରୀଚଙ୍କ ପୁତ୍ର କଶ୍ୟପଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ରମାନେ ମାରିଦେଲେ। ଏବେ ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରି ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଚାହେଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବ।" ସେ କହିଲେ, "ଏହି ଭାବେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି, ତୁମେ ମୋତେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗର୍ଭ ଦେବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ।" କଶ୍ୟପ ମୁନି ତାଙ୍କର ଶୋକାକୁଳ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇ କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ରୁହ, ତେବେ ତୁମେ ମୋର ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ବିନାଶ କରିପାରିବ।" ଏହିପରି କହି, ତିନି ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଲେ। କଶ୍ୟପ ଯିବା ପରେ, ଦିତି ଖୁସି ହୋଇ କୁଶପ୍ଲବ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦିତି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି, କୁଶ ଘାସ, କାଠ, ପାଣି, ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ ଓ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଦେଇ ସେବା କଲେ। ଦିତିଙ୍କ ଦୁଃଖ ହ୍ରାସ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ମସାଜ୍ ବି ଦେଇଥିଲେ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା ଶେଷ ହେବାକୁ ଦଶ ବର୍ଷ ବାକି ଥିବାବେଳେ, ଦିତି ଖୁସି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ତପସ୍ୟାରେ ଦଶ ବର୍ଷ ବାକି ଅଛି, ଏହା ପରେ ତୁମେ ତୁମ ଭାଇକୁ ଦେଖିପାରିବ। ସେ ତୁମ ସହ ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବ।" ଏହିପରି କହି, ଦିତି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଇଯାଇ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନିଜ ପାଦ ଦିଗକୁ ରଖିଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ ଯେ ସେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ହସିଲେ ଏବଂ ଖୁସି ହେଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶରୀରର ମୁଖ୍ୟ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ସତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଭାଗକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଭାଗ କରୁଥିବାବେଳେ ଏହି ଭ୍ରୁଣ ମଧୁର ଧ୍ୱନି କରି କାନ୍ଦିଲା, ଏବଂ ଦିତି ଜାଗିଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଭ୍ରୁଣକୁ କହିଲେ, "କାନ୍ଦିନା, କାନ୍ଦିନା," କିନ୍ତୁ ଏହି ଭ୍ରୁଣ କାନ୍ଦୁଥିଲା, ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାକୁ ସତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କଲେ। ଦିତି ଭୟଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ, "ମାରନା, ମାରନା," ଏହା ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ମନେ ରଖି ପଛକୁ ହଟିଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଧାରି ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ମାତା, ତୁମେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଶୋଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭକୁ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲି, କାରଣ ଏହି ଗର୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପୁତ୍ର ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିଦେଇଥାନ୍ତା। ଏହି କାରଣରେ ମୋତେ ମାଫ କର।" ଏହି ଭାବରେ ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭ ସତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା, ଦିତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଜୟୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ଦୋଷରେ ଏହି ଭ୍ରୁଣ ସତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା, ଏଠାରେ ତୁମ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ।" ଦିତି ଆଶା କଲେ, "ମୋ ଭ୍ରୁଣ ନିମନ୍ତେ ତୁମେ ଏକ ଭଲ କାମ କର; ଏହି ସତଟି ଭାଗ ସପ୍ତ ମାରୁତ ଗୋଷ୍ଠୀର ରକ୍ଷକ ହେଉନ୍ତୁ।