ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ମହାପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଦେଲି, ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଶିଖର ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ମୋର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପକୁ ବୁଝି, ସେ ମହାପର୍ବତ ମୋତେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ “ପୁଅ” ବୋଲି ଡାକିଲେ, ଯାହା ମୋର ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଦେଲା। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୋ ଜଣେ ପିତାଙ୍କର ଭାଇ, ବାୟୁଦେବଙ୍କର ବନ୍ଧୁ। ମୋ ନାମ ମୈନାକ, ମୁଁ ମହାସାଗରରେ ବସୁଥିବା ପର୍ବତ। ପୁରାତନ ସମୟରେ, ପର୍ବତମାନେ ପାଖି ପରି ପଖିଲା ଥିଲେ। ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାକ୍ରମେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଏହିପରି ଚଳାଚଳରେ ପୃଥିବୀ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମନ୍ୟଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ବଜ୍ରାୟୁଧ ଦ୍ୱାରା ହଜାର ହଜାର ପର୍ବତର ପଖି କାଟିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ତୋ ମହାତ୍ମା ବାପା ବାୟୁଦେବ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ବାୟୁଦେବ ମୋତେ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସରେ ରଖିଥିଲେ। ଏବେ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ରାଘବଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା।” ମୈନାକ ପର୍ବତଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମର ଉତ୍ତମ ପାଳକ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ମୋର ଆସ୍ଥା ଆଉ ବଢ଼ିଗଲା। ମୁଁ ମୈନାକଙ୍କୁ ମୋର ଦୂତୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜଣାଇ, ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲି। ତାପରେ ମୈନାକ ପର୍ବତ ଲୁଚି ମଣିଷ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସାଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏବେ ମୁଁ ଅତ୍ୟଧିକ ତ୍ୱରାଣ୍ବିତ ହୋଇ ଆଗକୁ ଚାଲିଲି। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୁଁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ମାର୍ଗ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲି। ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ନାଗମାତା ଦେବୀ ସୁରସାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ସେ ମୋତେ କହିଲେ, “ହେ ବନରାଜ! ଦେବମାନେ ତୁମକୁ ମୋର ଭୋଜନ ବାଣ୍ଟିଛନ୍ତି। ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଖାଇଦେବି, ଏହି ଆଦେଶ ଦେବମାନେ ଦେଇଛନ୍ତି।” ସୁରସାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ହାତ ଜୋଡ଼ି ନମ୍ରତା ସହ କହିଲି, “ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୀତା ସହିତ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିଛି। ରାମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ଦୂତ ଭାବେ ଯାଉଛି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣ ରାମଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। କିମ୍ବା ମୁଁ ମୈଥିଳୀ ଓ ନିର୍ମଳ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ ଆପଣ ଇଚ୍ଛାମତେ କରିପାରିବେ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ମୁଁହ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଆଉଥିବି, ଏହି କଥା ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେଉଛି।” ମୋର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଇଚ୍ଛାରୂପିଣୀ ସୁରସା କହିଲେ, “ଏହା ଆମ ଆଶୀର୍ବାଦ, ଏହାକୁ କେହି ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏହିପରି କହିବା ସହିତ, ମୁଁ ଦଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହେଲି, ତାପରେ ସୁରସା ମୋତେ ଅଧିକ ବଡ଼ ମୁଁହ ଖୋଲିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ମୁଁ ଆଉ ଛୋଟ ହୋଇ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ହେଲି। ଏକ କ୍ଷଣରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ମୁଁହ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁଣି ବାହାରିଆସିଲି। ତେବେ ସୁରସା ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି କହିଲେ, “ହେ ବନରାଜ! ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ କାମ ସିଧ୍ଧ କର; ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ମହାତ୍ମା ରାଘବଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦିଅ। ଶୁଭେଚ୍ଛା ରହୁ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏହି ସାହସିକ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜୀବ ତୁମକୁ ‘ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!’ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।” ତାପରେ ମୁଁ ଗରୁଡ଼ ପରି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଗଲି, କିନ୍ତୁ ମୋର ଛାୟାକୁ କେହି ଧରିନେଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କିଛି ଦେଖିପାରୁନଥିଲି। ମୋର ଗତି ରୁକିଗଲା, ମୁଁ ଦଶ ଦିଗକୁ ଦେଖିଲି, କିନ୍ତୁ କିଛି ଦେଖିପାରିଲି ନାହିଁ। ମୋ ମନରେ ଏହି ଚିନ୍ତା ଆସିଲା—‘କଣ ଏହି ବାଧା? କିଛି ଦେଖିଅନାଁ, କିନ୍ତୁ ମୋ ଯାତ୍ରା ଅଟକିଯାଇଛି।’ ଏଭଳି ଭାବି ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ମୁଁ ତଳକୁ ଦେଖିଲି। ତାହାଁରେ ମୁଁ ଜଳରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀକୁ ଦେଖିଲି। ସେ ବଡ଼ ହସ ହସି, ଭୟଙ୍କର କଥା କହିଲା, “କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ମହାବଳଶାଳୀ? ମୋ ଭୋକ ପାଇଁ ତୁମେ ଆଜି ଭୋଜନ ହେବା। ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ମୁଁ ଖାଇନଥିଲି, ତୁମ ଶରୀର ଦେଖି ମୋ ଭୋକ ଶାନ୍ତ କରିବି।” ମୁଁ କହିଲି, “ଠିକ୍ ଅଛି,” ଏବଂ ମୋ ଦେହକୁ ଏମିତି ବଡ଼ କଲି, ଯେଉଁଠି ସେ ମୋତେ ଗିଳିପାରୁନଥିଲେ। ସେ ମୋତେ ଗିଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ ଆଉ ବଡ଼ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋ ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏକ କ୍ଷଣରେ ମୁଁ ଆଉ ଛୋଟ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଧରି ଆକାଶକୁ ଲାଫିଲି। ସେ ଭୟଙ୍କରୀ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତ ଫେଲାଇ, ଲୁଣା ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଉଖିଁ ଦେଇଥିଲି। ତାପରେ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ କହିଲେ, “ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ ସିଂହିକାକୁ ହନୁମାନ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ବଧ କରିଛନ୍ତି।” ତାଙ୍କୁ ବଧ କରି, ମୁଁ ମୋର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମନେ ପକାଇ, ଦୀର୍ଘ ଦୂର ପରିକ୍ରମା କରି, ପର୍ବତମାଳା ଶୋଭିତ ଏକ ନଗର ଦେଖିଲି। ସାଗରର ଦକ୍ଷିଣ ତୀରରେ ଥିବା ଏହି ଲଙ୍କାନଗରକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ସମୟରେ ପହଞ୍ଚିଲି। ମୁଁ ଏଠି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରି ଅନ୍ତର୍ଭୂକ୍ତ ହେଲି। ଏଠିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ଏକ ମହିଳା ଦେଖାଦେଲେ, ଯାହା ଏକ ପ୍ରଳୟକାଳୀନ ଘନମେଘ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ମହିଳା ଜୋରେ ଅଟ୍ଟାହାସ କରି, ଆଗରେ ଦଢ଼ି ଦାଉଁଥିଲେ, ତାଙ୍କର କେଶ ଅଗ୍ନିପରି ଚମକୁଥିଲା, ମୋତେ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା। ମୁଁ ବାମ ମୁଷ୍ଟିର ଏକ ଆଘାତରେ ସେ ଭୟଙ୍କରୀକୁ ବଶ କଲି। ତାପରେ ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ବୀର! ତୁମର ପ୍ରଭାବରେ ଏହି ଲଙ୍କା ଜିତାଯାଇଛି। ତେଣୁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବେ।