ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରୁ ଶିଖର, ଉଚ୍ଚତାରୁ ଅନ୍ୟ ଉଚ୍ଚତାକୁ, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଏହି ଉଲ୍ଲସିତ ବାନରମାନେ ଦୃତଗତିରେ ଚାଲିଥିଲେ। ସେମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଶାଖାର ଟିପ୍ସରେ ଦଢ଼ି ହାତରେ ଶାଖା ଧରି, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୋଶାକ ହଲେଇ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କରିଥିଲେ। ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ବାୟୁର ଗର୍ଜନ ଯେପରି, ତେଣୁ ମହାବଳୀ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ବଡ଼ ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଏକ ଘନ କଳା ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ମହାବାନର ହନୁମାନ ଅବତରଣ କରିଥିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ପ୍ରତାପୀ ବାନର ହନୁମାନ ଗଛମାନଙ୍କ ଝୁଣିର ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଉତ୍ତରଣ କରିଥିଲେ। ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଝରଣାରେ ଅବତରଣ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ପଖା କଟାଯାଇ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଯାଏ। ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ମହାତ୍ମା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ଘେରି ଆଗକୁ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଘେରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ଚମକୁଥିବା ମୁହଁରେ ତାଙ୍କର ଆଗମନକୁ ଅଭିନନ୍ଦନ କରିଥିଲେ। ଉପହାର ଭାବେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଆଣି, ବାନରମାନେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ। କିଛି ବାନର ଉଲ୍ଲସିତ ହୋଇ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ, କିଛି ଉଲ୍ଲାସର ଶବ୍ଦ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଉତ୍ସୁକ ବାନରନାୟକମାନେ ଗଛର ଶାଖା ଆଣିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ମହାବାନର ହନୁମାନ ଜାମ୍ବବାନ ଓ ଅଙ୍ଗଦ ନେତୃତ୍ୱରେ ବୟସ୍କ ବାନରମାନେ ଏବଂ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ କରିଥିଲେ। ସେ ଦୁଇଜଣ ଦ୍ୱାରା ଗୌରବ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଶୂର ବାନର ହନୁମାନ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ, "ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।" ଏହା ପରେ, ହନୁମାନ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ହାତ ଧରି, ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ଏକ ସୁମଧୁର ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିଥିଲେ। ପ୍ରସ୍ନ ପଚାରିବା ପରେ, ହନୁମାନ ପ୍ରମୁଖ ବାନରମାନେ କହିଲେ, "ଅଶୋକବାଟିକାରେ ବସିଥିବା ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।" ସୀତା ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ଦୋଷହୀନ, ଏକ ଚଟା ଚୁଟିରେ କେଶ ବାନ୍ଧି, ଯୁବତୀ ଏବଂ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶାବାନ୍। ଉପବାସରେ କ୍ଷୀଣ, ମଲିନ, ଜଟା ଓ ଶରୀର ଶୁଷ୍କ ଥିଲେ—ତାପରି ହନୁମାନଙ୍କ କଥା "ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି" ଏହି ଅମୃତ ସମାନ ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦ ବାନରମାନଙ୍କୁ କହିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, କିଏ ଶିସ୍ତି କଲେ, କିଏ ଗର୍ଜନ କଲେ, କିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧ୍ୱନି କଲେ। କିଏ ଚିହ୍ନା ଶବ୍ଦ କଲେ, କିଏ ପ୍ରତିଗର୍ଜନ କଲେ; କିଏ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ପୁଛ ଉଚ୍ଚ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ, ବକ୍ର ପୁଛ ଭାଲି ଟାଣିଲେ; କିଏ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବାନର ହନୁମାନଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଉପ୍ଲେଖି, ସମସ୍ତେ ଉଲ୍ଲସିତ ହୋଇ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଏହା ପରେ ଅଙ୍ଗଦ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ। ସମସ୍ତ ବାନର ନାୟକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଙ୍ଗଦ କହିଲେ, "ସାହସ ଓ ଶକ୍ତିରେ ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଜଣେ ତୁମେ ସମାନ ନୁହଁ।" "ତୁମେ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଂଘନ କରି ଫେରିଛ—ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ଜୀବନ ଦାତା ତୁମେ।" "ତୁମ ଦୟାରେ, ଆମେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ପାରିବା; ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବ। ଆହା, ତୁମର ପ୍ରଭୁପ୍ରତି ଭକ୍ତି! ତୁମର ଶକ୍ତି! ତୁମର ନିଶ୍ଚୟ!" "ସୁଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ମହାରାଣୀକୁ ଦେଖିଛ। ସୁଭାଗ୍ୟରେ, କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମ ସୀତା ବିଚ୍ଛେଦର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିବେ।" ଏହା ପରେ, ବାନରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଅଙ୍ଗଦ, ହନୁମାନ ଓ ଜାମ୍ବବାନଙ୍କୁ ଘେରି, ପାହାଡ଼ର ବିସ୍ତୃତ ପଥରରେ ବସିଥିଲେ। ସେମାନେ ସେଇ ପଥରରେ ବସି, ହନୁମାନଙ୍କ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଂଘନ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ଲଙ୍କା, ସୀତା ଓ ରାବଣଙ୍କ ଦୃଶ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁ, ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଙ୍ଗଦ, ଅନେକ ବାନର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ସ୍ବର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ଗୌରବ ପାଆନ୍ତି, ଏମିତି ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ସେଇ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ହନୁମାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଉଲ୍ଲସିତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା। ଏଠାରେ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ପ୍ରସ୍ତାବିତ ଅଧ୍ୟାୟ ପଞ୍ଚାଞ୍ଚାଶ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏହି ସମୟରେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ହନୁମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏକସାଥି ବସିଥିଲେ, ତେବେ ଜାମ୍ବବାନ ଖୁସି ହୋଇ ମହାବାନର ହନୁମାନଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଜାମ୍ବବାନ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିପରି ମହାରାଣୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା? ସେଠି ସେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି?" "ଏବଂ ନିଷ୍ଠୁର ରାବଣ ସେଠି ସହ କିପରି ବ୍ୟବହାର କଲା? ସମସ୍ତ ତଥ୍ୟ ଆମକୁ ଖରା କହ।" "ମହାରାଣୀ ସୀତାଙ୍କୁ କିପରି ଖୋଜାଗଲା, ଏବଂ ସେ କଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ? ତଥ୍ୟ ଶୁଣିବା ପରେ, ଆମେ ପୁଣି କଣ କରିବା ଉଚିତ, ଚିନ୍ତା କରିବା।" "ଏବଂ ଆମେ ଫେରିବା ପରେ କଣ କହିବା ଓ କଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସେଠି କଣ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ, ତୁମେ ଆମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।" ଏପରି ନିର୍ଦେଶ ପାଇ, ହନୁମାନ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଚମର ଫୁଲିଉଠିଲା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରି କଥା କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ତୁମେ ଦେଖୁଥିବା ଆଗରେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରି, ଦକ୍ଷିଣ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ପହଁଚିବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲି।" "ଯିବା ସମୟରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ବାଧା ଆସିଲା, ଏକ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଆକାର ନେଇ।" "ସେଇ ପାହାଡ଼ ମୋ ରାସ୍ତା ବନ୍ଦ କରି ଦଢ଼ି ଥିଲା, ମୁଁ ଏହାକୁ ବାଧା ଭାବିଲି। ଏହି ଦିବ୍ୟ, ସୁନା ଓ ଉତ୍ତମ ପାହାଡ଼କୁ ଆଗକୁ ଆସି...