ହନୁମାନ୍ ବଡ଼ ଗଜ୍ଜନ୍ ସହିତ, ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି କରି, ତାଙ୍କର ସମ୍ବିଧାନ ମିତ୍ରମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଏକ ବିରାଟ୍ ଗଜ୍ଜନ୍ କଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଛ ହଲେଇଲେ; ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଚଳନା ପଥରେ ଯେପରି ଗର୍ଜନ ହୁଏ, ସେହିଭଳି ଗର୍ଜିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଗର୍ଜନ୍ରେ ଆକାଶ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଦୋଳିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା; ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ସେହି ସମସ୍ତ ବଳଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଏହି ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲେ। ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ ଓ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଏହି ବଡ଼ ଗର୍ଜନ୍ ଶୁଣିଲେ, ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ମେଘ ହଳାହଳ ହୁଏ। ସେହି ସମସ୍ତ ବନବାସୀ ବାନରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ଦଲିତ ହେଇଥିଲେ, ଏହି ବିରାଟ୍ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ବନ୍ଧୁ ହନୁମାନ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଇଗଲେ। ତେବେ ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜାମ୍ବବାନ୍, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ, ସମସ୍ତ ବାନରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ନିଶ୍ଚୟ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛନ୍ତି; କାରଣ, ତାଙ୍କ କାମ ସଫଳ ନହେଲେ ସେଉଁଠି ଏପରି ଧ୍ୱନି ହେବ ନାହିଁ।" ହନୁମାନଙ୍କ ବାହୁ ଓ ଉରୁର ଶକ୍ତିର ଧ୍ୱନି, ଏହି ବିରାଟ୍ ଗର୍ଜନ୍ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ବାନର ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି ଦୌଡ଼ିଲେ। ପର୍ବତର ଚୂଡ଼ାରୁ ଅନ୍ୟ ଚୂଡ଼ାକୁ, ଶିଖରରୁ ଶିଖରକୁ ସେମାନେ ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ଦୌଡ଼ି ହନୁମାନ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଆନନ୍ଦରେ ସେମାନେ ଗଛର ଶିଖରରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ଶାଖାକୁ ଧରି, ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବସ୍ତ୍ର ହଳାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପର୍ବତ ଗୁହା ଭିତରେ ବାୟୁ ଯେପରି ଗର୍ଜନ କରେ, ସେହିଭଳି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ମହାଶବ୍ଦ କରିଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ବଡ଼ କଳା ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିରାଟ୍ ବାନରଙ୍କୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବାନର ହାତ ଜୋଡି ଦାନ୍ଡବତ୍ ହେଲେ। ତାପରେ ସେ ବଡ଼ ଶୀଘ୍ର ଓ ବୀର ବାନର ଏକ ତାଡ଼ି ଗଛ ମଧ୍ୟରେ, ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଅବତରଣ କଲେ। ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ସେ ସୁନ୍ଦର ପର୍ବତ ଝରଣାରେ ଅବତରିଲେ, ଯେପରି ଏକ ପର୍ବତ ତାଙ୍କ ପଖା କଟାଯାଇ ଆକାଶରୁ ବହିଆସିଥାଏ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ପ୍ରମୋଦରେ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ମହାପୁରୁଷ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଘେରି ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁରେ ତାଙ୍କ ଆଗମନକୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ମୂଳ ଓ ଫଳ ନେଇ, ବାନରମାନେ ବାୟୁପୁତ୍ର, ବନର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କିଛି ବାନର ଆନନ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, କିଛି ଉଲ୍ଲାସରେ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଓ ବାନରନାୟକମାନେ ଗଛର ଶାଖା ଆଣି ଦେଲେ। ତେବେ ମହାବୀର ହନୁମାନ୍, ଜାମ୍ବବାନ୍ ଓ ଅଙ୍ଗଦ ଆଦି ବଡ଼ମାନ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଓ ବାନରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଇ, ହନୁମାନ୍ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହିଲେ, "ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।" ତାପରେ, ବାଲିପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ହାତ ଧରି, ହନୁମାନ୍ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ଶିଖରର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ ବସିଲେ। ଏହିପରେ, ଅନ୍ୟ ବନର ନାୟକମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ତେବେ ହନୁମାନ୍ କହିଲେ: "ଆଶୋକ ବାଟିକାରେ ବସିଥିବା ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।" "ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ସେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଜଟା ଏକଠି କରି, ଯୁବତୀ ଓ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷିତ। ଉପବାସରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ମେଳା, ଜଟାବିଧାନ, କ୍ଷୀଣ—ସେହି ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି," ବଡ଼ ମୂଲ୍ୟବାନ ଏହି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧୁର ଅମୃତ ମିଳିଥାଏ। ହନୁମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବାନର ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲସିଗଲେ; କିଏ ଶିସ୍କାର କଲେ, କିଏ ଗର୍ଜନ କଲେ, କିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧ୍ୱନି କଲେ। କିଏ ଚିର୍ଚିର୍ କଲେ, କିଏ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଦେଲେ; କିଏ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଲମ୍ବା ପୁଛ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଓ ବକ୍ର ପୁଛ ମେଳାଇଲେ; କିଏ ଆନନ୍ଦରେ ବନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ପର୍ବତ ଚୂଡ଼ାକୁ ଲମ୍ବି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏହିପରେ ଅଙ୍ଗଦ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ବାନର ବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଙ୍ଗଦ କହିଲେ: "ସାହସ ଓ ଶକ୍ତିରେ ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ କେହି ତୁମ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି।" "ତୁମେ ଏତେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଲଂଘି ଫେରି ଆସିଛ; ବନରମଧ୍ୟରେ ସେଇ ଜୀବନ ଦାତା ତୁମେ।" "ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ପାରିବୁ, ଆମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ ହେବ। ଧନ୍ୟ ତୁମ ଭକ୍ତି, ଧନ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତି, ଧନ୍ୟ ତୁମ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ!" "ସୌଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଶ୍ରୀମତୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛ; ଏବେ ଶ୍ରୀରାମ ତାଙ୍କ ବିୟୋଗ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଦେବେ।" ଏହିପରେ, ସମସ୍ତ ବାନର ଆନନ୍ଦରେ ଅଙ୍ଗଦ, ହନୁମାନ୍ ଓ ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କୁ ଘେରି ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଶିଳାରେ ବସିଲେ। ଏହି ପାହାଡ଼ ଶିଳାରେ ବସି, ସମସ୍ତ ବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ହନୁମାନ୍ କିପରି ସମୁଦ୍ର ଲଂଘିଲେ ତାହା ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ। ସେମାନେ ଲଙ୍କା, ସୀତା ଓ ରାବଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ; ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅଙ୍ଗଦ, ଅନେକ ବାନର ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ। ସେହି ପର୍ବତ ଚୂଡ଼ା ଏବେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ହନୁମାନ୍ ଓ ବଳଶାଳୀ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ଏଠାରୁ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠାଉଁଶ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ଶିଖରରେ, ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ବଳଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।