ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ମନରେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଭାବନାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ବୁଧ୍ଧ ହେଲା। ସେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଢାଳୁପଟକୁ ଦବାଇଲେ। ଏହି ଭାରରେ ପାହାଡ଼ର ପଥର ଭଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା, ଏବଂ ସେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବାନର ଏହି ଗିରିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଅଭିଗମନ କରି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା। ଲବଣସାଗରର ଦକ୍ଷିଣ ପାରୁ ଉତ୍ତର ପାରକୁ ଯିବା ପାଇଁ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଏହି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେ ଭୟଙ୍କର ନାଗମାନେ ଘିରିଥିବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ; ବାୟୁପୁତ୍ର ହେବାରୁ, ସେ ଆକାଶକୁ ମନୋଗତ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ବାନରମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସଦୃଶ ଏହି ଶୂର ବନର ଦକ୍ଷିଣ ପାରୁ ଉତ୍ତର ପାରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ପାହାଡ଼କୁ ଦବାଇଦେଉଥିବା ବେଳେ, ପାହାଡ଼ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁମାନେ ଚିତ୍କାର କରି, ଭୂମିରେ ଲୁଚିଗଲା, ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଗଛଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଗଲା। ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଗଛଗୁଡ଼ିକ ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିରେ ଉଖାଡ଼ିଯାଇ, ଭୂମି ଉପରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଗଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତ ଲାଗିଛି। ଗୁହାରେ ବସୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସିଂହମାନେ ଦବାଯାଇ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ସବୁ ଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲା। ଭୟରେ ଭୃକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଭିଦ୍ୟାଧରୀମାନେ, ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଅବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହୋଇଯାଇ, ଗହନା ଖସିଯାଇ, ପ୍ରାଣର ଭୟରେ ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଅତିଶୟ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗମାନେ, ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାମୟ ଜିହ୍ୱା ଓ ବିଷ ନେଇ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା ଦବାଯାଇ, ଦୁଃଖରେ ତିଳମିଳାଉଥିଲେ। କିନ୍ନର, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ଭିଦ୍ୟାଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦବାଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ଛାଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦବାଯିବା ଏହି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପାହାଡ଼, ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ସହିତ, ପାତାଳକୁ ବିଲୀନ ହେଲା। ଦଶ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ଥ ଏବଂ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଉଚ୍ଚ ଏହି ପାହାଡ଼ ଭୂମି ସମତଳ ହେଇଯିବା ପରେ, ହନୁମାନ୍ ଭୟଙ୍କର ଲବଣସାଗର ଉପରେ ହଳୁକ ଭାବରେ ଲାଘବ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଆକାଶକୁ ଲଫିଲେ ଏବଂ ତରଙ୍ଗର ସୀମାକୁ ଛୁଇଁଲେ। ଏଠିଠାରୁ ତୁମେ ସପ୍ତପଞ୍ଚାଶତମ ସର୍ଗ ଶୁଣ। ଏବେ ହନୁମାନ୍, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶୀଘ୍ର ଗତିର, ପାହାଡ଼ ସମ ଦେହ ନେଇ ଲଫିଲେ। ସେ ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମ ଓ କମଳ ଉପରେ ଉଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଏକ କମଳ ମାନିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତୀ ବକ, ତାରାମାନେ କଦମ୍ବ ଫୁଲ, ମେଘମାନେ ଆକାଶର ଶ୍ୟାମଳ କାଇଁ ଭଳି ଦେଖାଗଲେ। ସେ ପୁନର୍ବସୁ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ମହାମାଛ, ମଙ୍ଗଳକୁ ବଡ଼ ମଗର, ଏୟରାବତକୁ ବିଶାଳ ଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ସ୍ୱାତି ତାରାକୁ ଖେଳୁଥିବା ହଂସ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଶ୍ରମିତ ହୋଇ, ବାୟୁର ତରଙ୍ଗରେ ଗଠିତ ଆକାଶର ସମୁଦ୍ରକୁ ଚେରିଯାଉଥିଲେ, ଯାହାର ଜଳ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଶୀତଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ମନେ ହେଉଥିଲେ ଆକାଶକୁ ଗିଲିଯାଉଛନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଛୁଁଉଛନ୍ତି, ତାରାମଣ୍ଡଳ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ରକୁ ଆଣିନେଉଛନ୍ତି। ଶ୍ରମିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅପାର ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମାନେ ମେଘକୁ ଟାଣିନେଉଛନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମେଘମାନେ—ଫିକା, ଲାଲ, ନୀଳ, ଗାଢ଼ ଲାଲ ଏବଂ ହରିତ ଓ ରକ୍ତିମ ରଙ୍ଗରେ ଅପୂର୍ବ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ବାହାରିଯାଉଥିବା ହନୁମାନ୍, କେବେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କେବେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଘନ ମେଘମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିବା ସେ ଶ୍ୱେତ ଦେହ ଦେଖି, କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, କେବେ ଲୁଚିଯାଉଥିଲେ, ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଗରୁଡ଼ ପରି ଆକାଶ ଚେରି, ବାୟୁପୁତ୍ର ମେଘମାଳାକୁ ଭେଦ କରି ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ପୁନଃପୁନଃ ବେରିଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼, ବଡ଼ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି, ରାକ୍ଷସମାନେ ହତ୍ୟା କରି, ନିଜ ନାମ ଘୋଷଣା କରି, ସେ ଲଙ୍କାକୁ କମ୍ପିତ କଲେ, ରାବଣଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କଲେ, ଶୂରବୀରମାନେ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଓ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହନୁମାନ୍ ଆବାର ଶକ୍ତିରେ ଭରିଆ ହୋଇ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଚେରି, ସୁନଭ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଛୁଇଁଲେ। ଧନୁର ତାଣ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା ତୀର ପରି ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ସେ ଆସି, ମହାନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଏହି ମହାନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖି ବିଶାଳ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଦଶ ଦିଗକୁ ଭରିଦେଲା। ସେ ଗର୍ଜନ କରି, ତାଙ୍କର ପୁଛ ଦୋଳାଇଲେ, ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଥରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦହାଡ଼ରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ର ସହିତ ଆକାଶ କମ୍ପିତ ହେଲା। ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍ତର ପାରରେ ଥିବା ସେଇ ଶୂରବୀର ବନରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଏହି ଦହାଡ଼ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଅଟବୀବାସୀ ସମସ୍ତ ବନରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖ ଧରିଥିଲେ, ଏହି ଦହାଡ଼ ଶୁଣି ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର ଚାରିପାଖରେ ଗଞ୍ଜିଯିବା ଶୁଣି, ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲେ। ବନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଜାମ୍ବବାନ୍, ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ: “ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛନ୍ତି; ଯଦି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ନ ହେଉଥାନ୍ତା, ଏପରି ଧ୍ୱନି କେବେ ହେବ ନାହିଁ।” ତାଙ୍କର ବାହୁ ଓ ଉରୁ ଶକ୍ତିର ଧ୍ୱନି ଏବଂ ଏହି ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦହାଡ଼ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବନର ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି ଉଠି ନାଚିଲେ। ଶିଖରରୁ ଶିଖରକୁ, ପର୍ବତରୁ ପର୍ବତକୁ ସେମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଚଳିଲେ, ଏବଂ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ।