ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅନେକ ଧାତୁ ଚମକୁଥିଲା, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ଅପରିମିତ ଆନନ୍ଦରେ ପାହାଡ଼ ଜାଗିଉଠିଛି, ତାହାର ଗଭୀର ଝରଣାର ଶବ୍ଦ ଏମିତି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ସେ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରୁଛି। ବହୁ ଝରଣାର ବିଭିନ୍ନ ଶବ୍ଦରେ ଏହି ପାହାଡ଼ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଉଛି ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ବାୟୁରେ ଦେବଦାରୁ ଗଛ ଉଠିଉଠି ହେଉଥିଲା, ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେପରି କେହି ହାତ ଉଠାଇ ଦାଉଡ଼ି ରହିଛି। ସବୁ ଦିଗରୁ ଝରଣାର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଡାକୁଥିଲା, ଶରଦ ପବନରେ ଗଭୀର କାଳପାହାଡ଼ ହେଲେ ତାହା କମ୍ପିଉଠିଲା। ବାଉଁଶ ଝାଡିକୁ ବାୟୁ ଉଡ଼ାଉଥିଲା, ଏହା ଏକ ସଙ୍ଗୀତ ଭଳି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା; ଭୟାନକ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଫୁସ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ଏହି ପାହାଡ଼ ରାଗରେ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲା। ମିଷ୍ଟିରେ ଢ଼କା ଗଭୀର ଗୁହା ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା; ତଳେ ପାଦ ମେଘର ମୂଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସବୁ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ। ତାଲ, ସାଲ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନେକ ବାଉଁଶ ଗଛରେ ଢ଼କା, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଲତାର ଛାୟାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଏହି ପାହାଡ଼ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ, ଖଣିଜ ଝରଣା, ଅନେକ ଝରଣା ଓ ପାଥର ଗୁଛରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏଠିକୁ ମହାର୍ଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ସର୍ପମାନେ ବାସ କରୁଥିଲେ, ଲତା ଓ ବୃକ୍ଷରେ ଘନ ହୋଇଥିଲା, ଗୁହାରେ ସିଂହ ବାସ କରୁଥିଲେ। ବାଘ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଏଠାରେ ଥିଲେ, ମିଠା ମୂଳ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଗଛ ଥିଲା। ସେହିଠାରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ହନୁମାନ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଆଶାରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଉଲ୍ଲାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ପାଦ ରଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଭାର ଓ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ର ପାଥର ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଶିଖର ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା। ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରୁ ଉତ୍ତର କୂଳକୁ ଲଂଘିବା ପାଇଁ, ବାନରବୀର ହନୁମାନ ସେଇ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେ ଭୟାନକ ସାଗରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୟଙ୍କର ସର୍ପମାନେ ଥିଲେ। ବାୟୁପୁତ୍ର ଆକାଶକୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ବାନରମଧ୍ୟରେ ବାଘସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ଦକ୍ଷିଣରୁ ଉତ୍ତରକୁ ଏକ ଦିଗରେ ଲଂଘିଲେ, ତାଙ୍କର ଭାର ରେ ସେଇ ପାହାଡ଼ ଭୂମିରେ ଚାପିଯାଇଲା। ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଭୂମିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲା, ଶିଖର କମ୍ପିଉଠିଲା, ଗଛ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲା। ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଗଛ ଭୟାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଲାଗିଥାଏ। ଗୁହାରେ ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସିଂହମାନେ ଚାପିଯିବାରେ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଲେ, ଯେପରି ଆକାଶ ଫାଟିଯିବ। ଭୟରେ ଭୂଷଣ ଖସିଯିଥିବା ଓ ଶୂନ୍ୟ ଗାଧା ପିନ୍ଧିଥିବା ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନେ ଆକସ୍ମିକ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଭୟାନକ ଜ୍ୱାଳା ଓ ବିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଡ଼ ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା ଦବାଯିବାରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଚାପିଯିବା ଲାଗିଲେ। କିନ୍ନର, ସର୍ପ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଚାପିଯିଥିବା ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଚାପିଯିଥିବା ସେଇ ମହାପାହାଡ଼ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ସହିତ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଓ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଉଚ୍ଚ ସେଇ ପାହାଡ଼ ଏବେ ଭୂମି ସମତଳ ହୋଇଗଲା। ଭୟାନକ ଲବଣ ସାଗର ଉପରେ ଶୌର୍ୟ ଓ ଶୂନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଲଂଘିବାକୁ ଚାହିଁ, ହନୁମାନ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ପାଦ ତରଙ୍ଗ ଧାରା ସୀମାକୁ ଛୁଇଁଲା। ଏବେ ତୁମେ ସପ୍ତପଞ୍ଚାଶତମ ସର୍ଗ ଶୁଣ। ଉଡ଼ିଯିବା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ, ଏକ ପଖୀ ଦର୍ଶନର ପର୍ବତ ସମ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ, ସର୍ପ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମ ଓ କମଳ ଉପରେ ଲଂଘିଗଲେ। ସେ ଚାନ୍ଦକୁ ଏକ କମଳ ଭଳି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ପକ୍ଷୀ ଭଳି, ତାରାମାନେ କଦମ୍ବ ଫୁଲ ଭଳି ଓ ମେଘକୁ ଆକାଶରେ ଶ୍ୟାମଳ ଶାବଳ ଭଳି ଦେଖିଲେ। ପୁନର୍ବସୁ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ବଡ଼ ମାଛ, ମଙ୍ଗଳକୁ ବଡ଼ ମଗର, ଏୟରାବତକୁ ବିଶାଳ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସ୍ୱାତିକୁ ଖେଳୁଥିବା ହଂସ ଭଳି ଦେଖିଲେ। ଥକି ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହନୁମାନ ବାୟୁ ତରଙ୍ଗ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର କିରଣରେ ଶୀତଳ ଏହି ଆକାଶ ସାଗର ଲଂଘିଯାଉଥିଲେ। କେବେ ଆକାଶ ଗିଲିଯାଉଛନ୍ତି, କେବେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଛୁଉଛନ୍ତି, କେବେ ତାରା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠାଇ ନେଉଛନ୍ତି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅସୀମ ମେଘ ସାଗରରେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ଚଳନ, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ସେ ମେଘ ଗୁଛକୁ ଟାଣି ନେଉଛନ୍ତି। ପାଣ୍ଡୁର, ରକ୍ତିମ, ନୀଳ, ଗଢ଼ା ଲାଲ ଓ ହରିତ ମେଘ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲା। ସେ କେବେ ମେଘ ମାଝିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, କେବେ ବାହାରୁଥିଲେ, ଏହିପରି ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ—କେବେ ଦୀପ୍ତ, କେବେ ଅଦୃଶ୍ୟ। ଅନେକ ଘନ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଧଳା ଦେହ କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କେବେ ଲୁଚିଯାଉଥିଲା, ଏହିପରି ସେ ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ଗରୁଡ଼ ସମ୍ ଦୃତ ଗତିରେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ମେଘ ଗୁଛକୁ ଭେଦି ଯାଉଥିଲେ, ପୁନିପୁନି ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଉଥିଲେ। ମହାମେଘ ଗର୍ଜନ ସମ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିହତ କରି, ନିଜ ନାମ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ସେ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ବିପ୍ଳବ କରି, ରାବଣଙ୍କୁ ଅଶାନ୍ତ କରି, ବଳବାନ୍ ବୀରମାନେ ନିହତ କରି, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହନୁମାନ ପୁନି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ସାଗର ମାଧ୍ୟରେ ଫେରି ଆସି, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସୁନଭ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଛୁଇଁଲେ। ଧନୁର ତାଣିରୁ ଛାଡ଼ା ଗୋଳି ଭଳି ଦୃତ ଗତିରେ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଏକ ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ ଥିବା ମହାପାହାଡ଼କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ମହାବାନର ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଦେଖି ଜୋରରେ ଦହାଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ଦହାଡ଼ ସବୁ ଦିଗକୁ ପୂରି ଦେଲା।