ହନୁମାନ୍, ଶୁଭ ଶକୁନ, ଦୃଶ୍ୟ ଚିହ୍ନ, ଉଚିତ କାରଣ ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କର ଉପଦେଶ ଦେଖି, ମନରେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସୀତା ଦେବୀ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ନିଜର ଅଭିପ୍ରାୟ ସଫଳ ହୋଇଛି ବୋଲି ଜାଣି, ହନୁମାନ୍ ସୀତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖିବା ପରେ ନିଜ ଫେରିବା ପଥ ନିଶ୍ଚିତ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଛପନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ହନୁମାନ୍ ଶିଂଶପା ଗଛ ତଳେ ବସିଥିବା ସୀତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ମହାଭାଗ୍ୟରେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏଠାରେ ସୁସ୍ଥ ଦେଖୁଛି।” ସୀତା ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଆଉ ଏକାଏକି ଦେଖି, ତାଙ୍କ ବିଦାୟ ଦେଖି, ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଭାବନା ଭରା କଥା କହିଲେ। ସୀତା କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଯଥାୟୋଗ୍ୟ ଲାଗେ, ଏଠାରେ ଏକ ରାତି ରୁହନ୍ତୁ, ନିଜକୁ ଭଲ ଭାବେ ଲୁଚାଇ ରଖନ୍ତୁ, ଆଗାମିକାଲି ଯାନ୍ତୁ।” “ମୋ ପାଇଁ, ଏତେ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଶାନ୍ତି ଦେବ। ଆପଣ ଚାଲିଗଲେ ପରେ, ମୁଁ ଆପଣ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ରଖିପାରିବି ନାହିଁ। ଆପଣ ନଥିଲେ, ମୋ ଦୁଃଖ ଆଉ ଅଧିକ ହେବ, ଏହା ଦୁଃଖରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବ।” “ମୋ ମନରେ ଏକ ସନ୍ଦେହ ଅଛି—ବାନର ଓ ଭାଲୁ ଦଳରେ ଏତେ ପ୍ରବଳ ମିତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କିପରି ଏହି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଅଟିବେ? ବାନର ଭାଲୁ ସେନା ଓ ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର କିପରି ଏତେ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ର ଅଟିବେ?” “ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ତିନି ଜଣେ ଏହି ସମୁଦ୍ର ଉଡିପାରିବେ—ଗରୁଡ, ଆପଣ, କିମ୍ବା ବାୟୁଦେବ। ଏପରି ବିପରୀତ ବାଧା ଆସିବା ପରେ, ଆପଣ କିପରି ଉପାୟ ଦେଖୁଛନ୍ତି? ଆପଣ ଉପାୟ ଖୋଜିବାରେ ନିପୁଣ।” “ଏହି କାମ ପାଇଁ ଆପଣ ଏକା ଯଥେଷ୍ଟ, ଆପଣଙ୍କ ଯଶ ଆପଣଙ୍କ ସଫଳତାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଯଦି ରାମ, ଶତ୍ରୁଦଳ ନାଶ କରି, ଲଙ୍କାକୁ ନିଜ ସେନା ନେଇ ମୋତେ ନେଇଯିବେ, ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାୟୋଗ୍ୟ। ତେଣୁ, ଯେପରି ଏହି ମହାତ୍ମା, ଯୋଦ୍ଧା ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାୟୋଗ୍ୟ, ଆପଣ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।” ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଭକ୍ତିଭାବ ଭରା ଏବଂ ଯୁକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ହନୁମାନ୍ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। “ମାତା, ସୁଗ୍ରୀବ ବାନର ଭାଲୁ ସେନାର ମହାନ ନେତା, ନୀତିବାନ୍, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରିଛନ୍ତି। ସୁଗ୍ରୀବ ହଜାର ହଜାର ଏବଂ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବାନର ସହ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ଓ ବୈଦେହୀ।” “ଏବଂ ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏକାସାଥି ଲଙ୍କାକୁ ଆସି, ତାହାକୁ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିବେ। ରାକ୍ଷସ ଓ ତାଙ୍କ ସମୁଦାୟକୁ ବିନାଶ କରି, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିବେ, ମଧୁର ନିତମ୍ଭାଳି।” “ମନ ଦୃଢ଼ କରନ୍ତୁ, ଶୁଭ ହେଉ, ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କରିବେ ନାହିଁ। ଶୀଘ୍ର ଆପଣ ଦେଖିବେ, ରାମ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଛନ୍ତି। ରାକ୍ଷସ ନାୟକ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମନ୍ତ୍ରୀ, କୁଟୁମ୍ବୀ ବିନାଶ ହେଲେ, ଆପଣ ରୋହିଣୀ ପରି ଚନ୍ଦ୍ର ସହ ରାମଙ୍କ ସଂଯୋଗ ହେବେ।” “ଶୀଘ୍ର କାକୁତ୍ସ୍ଥ, ବାନର ଭାଲୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସହିତ, ଆସିବେ; ଯେଉଁଠି ଆପଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଅନ୍ତ କରି, ଆପଣଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ।” ଏପରି ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ନିଜ ଫେରିବା ନିଶ୍ଚୟ କରି, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସମାନେ ନାଶ କରି, ନିଜ ନାମ ପ୍ରଚାର କରି, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ଲଙ୍କାକୁ ବିକ୍ଷୋଭ କରି, ରାବଣଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହନୁମାନ୍ ଫେରିବା ପାଇଁ ମନ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ଚାପି ଦେଇ, ହନୁମାନ୍ ଅରିଷ୍ଟ ପର୍ବତରେ ଚଢ଼ିଗଲେ। ଏହି ପର୍ବତ ଉଚ୍ଚ ନୀଳ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ପଦ୍ମ ରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ପର୍ବତର ଶିଖର ମଧ୍ୟରେ ମେଘ ଉପର ମେଘ ପୋଷାକର ଭାବରେ ଲାଗୁଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଏହି ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦରେ ଜାଗିଉଥିଲା। ଖଣିଜ ଦ୍ରବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦରେ ଉଠିଥିବା ଭାବରେ ଲାଗୁଥିଲା; ଝରଣାର ଗଭୀର ଶବ୍ଦ ପର୍ବତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଭାବରେ ଲାଗୁଥିଲା। ବହୁ ଝରଣାର ଶବ୍ଦ ଏହି ପର୍ବତକୁ ଗୀତ ପରି ଗାଉଥିବା ଭାବ ଦେଉଥିଲା; ଦେଓଦାର ଗଛମାନେ ପବନରେ ହେଲେଇ ହାତ ଉଠାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ। ପର୍ବତର ଚାରିପାଖରେ ଝରଣାର ଗର୍ଜନ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଚାରିପାଖରୁ ଡାକୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା; ଶରଦ ପବନରେ ଅନ୍ଧାର ଜଙ୍ଗଲ ଉଠିଉଠି ଏହି ପର୍ବତକୁ ହେଲେଇ ଦେଉଥିଲା। ବାଂଶ ଗଛ ପବନରେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ଭାବରେ, ଭୟଙ୍କର ବିଷଧର ସାପ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଭାବରେ ଲାଗୁଥିଲା। ଗଭୀର ଗୁହା ଧୂମ୍ରରେ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ୍ ହେଉଥିଲା; ପାଦ ମେଘ ତଳପରି ଦେଖାଉଥିଲା, ଏହି ପର୍ବତ ଚାରିପାଖରୁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା ଭାବରେ। ଶିଖର ମେଘରେ ଚମକୁଥିଲା, ଆକାଶରେ ହାଁ କରୁଥିବା ପରି; ଅନେକ ଖଡ଼ା ଓ ଗୁହା ଏହି ପର୍ବତକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ସାଲ, ତାଳ, କର୍ଣ୍ଣ, ଓ ବହୁ ବାଂଶ ଗଛରେ ଆବୃତ୍, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଲତା ଚଉଁ ତଳରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁ, ଖଣିଜ ଝରଣା, ଅନେକ ଝରଣା ଓ ଗୁଡ଼ିଅ ଶିଳା ଏହି ପର୍ବତକୁ ଭରିଥିଲା। ମହା ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ନାଗ, ଲତା ଓ ଗଛରେ ଘନ, ଗୁହାରେ ସିଂହ ରହୁଥିଲା; ବାଘ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ ଥିଲେ, ମଧୁର ମୂଳ ଓ ଫଳ ଗଛରେ ଭରିଥିଲା। ଏହି ପର୍ବତରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର, ଚଢ଼ିଗଲେ, ନିଜ ଦୂତି କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ କରି ଫେରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।