ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ, “ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାମଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ବୈଦେହୀଙ୍କର ପୁଣ୍ୟରେ, ଏହି ଅଗ୍ନି ଯାହା ଜଳାଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ମୋତେ—ଏହି ଅହୁତି ଧାରକଙ୍କୁ—ଦାହ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ରାମଙ୍କର ହୃଦୟର ପ୍ରିୟା, ଓ ଭାରତ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେବୀ ସୀତା କିପରି ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବେ? ଏହି ଅଗ୍ନି, ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପ୍ତ ଏକ ଶାଶ୍ୱତ ଦେବତା, ଯଦି ମୋ ପୁଛକୁ ଦାହ କରିପାରିଲା ନାହିଁ, ତେବେ ସେ କିପରି ଏହି ମହିଳାଙ୍କୁ ଦାହ କରିପାରିବ?” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ହନୁମାନ୍ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣନାଭି ପର୍ବତର ଦୃଶ୍ୟକୁ ପୁନର୍ବାର ମନେ ପକାଇଲେ। ସୀତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ଓ ପତିଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଦାହ କରିପାରିବେ; ଅତଏବ, ଅଗ୍ନି ସୀତାଙ୍କୁ କେବେ ଦାହ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବି, ସୀତାଙ୍କର ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ହନୁମାନ୍ ଦେବଗନ ଓ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ କହୁଥିବା କଥା ଶୁଣିଲେ—“ହନୁମାନ୍ କେମିତି ଏପରି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିଲେ! ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି!” ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇ ଯିବାରୁ ଶହର ଜଣା-ଅଜଣା ନାରୀ, ଶିଶୁ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲେ; ଲୋକମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଗିରିଗୁହାରୁ ଧ୍ୱନି ଉଠୁଥାଏ। ଲଙ୍କା ନଗର, ତାହାର ପ୍ରାଚୀର, ଦ୍ୱାର ଓ ଦେଉଳ ଜଳିଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଜାନକୀ ଅଅନ୍ଦିତ ଅଛନ୍ତି—ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ଏପରି ନେକ୍ତର ସମ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଉଠିଲା। ଚିହ୍ନ, ଶୁଭ ସଙ୍କେତ, ଯୁକ୍ତି ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ହନୁମାନ୍ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ଜାଣିଲେ ଯେ, ରାମପତ୍ନୀ ସୀତା ଅକ୍ଷତ ଅଛନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଛି, ସୀତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ଦ୍ରଷ୍ଟି କରିବା ପରେ ସେ ଫେରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ହନୁମାନ୍ ଶିଂଶପା ଗଛ ତଳେ ବସିଥିବା ସୀତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ମୂହଁ ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ ଏଠାରେ ସୁସ୍ଥ ଦେଖୁଛି।” ହନୁମାନ୍ ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସୀତା ପୁନପୁନ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ନେହଭରା କଣ୍ଠେ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଉଚିତ ଭାବ, ଏକ ରାତି ଏଠାରେ ରୁହ, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବିଶ୍ରାମ କର, ଏବଂ କାଲି ଯାଅ। ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଅପାର ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଉପସ୍ଥିତି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଶାନ୍ତି ଦେଇପାରିବ। ତୁମେ ଯିବା ପରେ, ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ରଖିପାରିବି ନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଫେରି ଆସୁନାହାଁ। ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତି ଆଉ ଏକଥର ମୋତେ ଅତି ଦୁଃଖ ଦେଇବ, ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖରେ ଏତେ ଭାରିତ। ଏକ ସନ୍ଦେହ ମୋ ମନରେ ଉଠୁଛି—ଏତେ ବଳିଷ୍ଠ ବାନର ଓ ଭଲୁକ ସେନା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କିପରି ଏହି ବିସ୍ତୃତ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ? ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ତିନିଜଣ—ଗରୁଡ଼, ତୁମେ, କିମ୍ବା ବାୟୁଦେବ—ଏହି ସମୁଦ୍ର ଲାଘିପାରିବେ। ଏପରି ଦୁର୍ଗମ ବାଧା ଆସିଛି, ତୁମେ କ’ଣ ଉପାୟ ଦେଖୁଛ? କାରଣ, ଉପାୟ ଖୋଜିବାରେ ତୁମେ ପ୍ରଖ୍ୟାତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ଏକା ମଧ୍ୟ ସଫଳ କରିପାରିବ, ତୁମର ବିଜୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଯଦି ରାମ, ଶତ୍ରୁସେନା ନାଶକ, ତାଙ୍କର ସେନା ନେଇ ଲଙ୍କାକୁ ଆସି ମୋତେ ନେଇଯିବେ, ଏହା ତାଙ୍କୁ ଉଚିତ। ତେଣୁ, ସେ ମହାତ୍ମା ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ନାୟକଙ୍କ ପ୍ରତି ଯେପରି ଉଚିତ, ସେପରି ଉପାୟ ତୁମେ କରିବା ଉଚିତ।” ସୀତାଙ୍କର ଏହି ବିଚାରପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମ୍ମାନପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ହନୁମାନ୍ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଦେବୀ, ବାନର ଓ ଭଲୁକ ସେନାର ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ, ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରିଛନ୍ତି। ସେ ସୁଗ୍ରୀବ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ବାନର ଦଳ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ବୈଦେହୀ। ଏବଂ ଦୁଇ ନାୟକ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାକୁ ଆସି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଲଙ୍କାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବେ। ରାକ୍ଷସ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ନିହତ ହେବେ, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଶୀଘ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଯିବେ। ଆପଣ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତୁ, ଶୁଭ ହେଉ; ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରତି ଆଶା ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଶୀଘ୍ର ରାମ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ ମାରିଦେବେ, ଏହି ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ରାକ୍ଷସରାଜ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ନିହତ ହେଲେ, ଆପଣ ପୁନର୍ବାର ରାମଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଦେଖାହେବେ, ଯେପରି ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଥାଏ। ଶୀଘ୍ର କାକୁତ୍ସ୍ଥ, ବାନର ଓ ଭଲୁକ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଘେରି ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ତିନିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆପଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ଆପଣଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ।” ଏପରି ଭାବେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ହନୁମାନ୍, ବାୟୁପୁତ୍ର, ଚାଲିବାକୁ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ସେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ମାରି, ନିଜ ନାମ ପ୍ରକାଶ କରି, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ। ସେ ଏହି ନଗରକୁ ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଭୟରେ ଭରିଦେଇ, ରାବଣଙ୍କୁ ଛଳନା କରି, ତାଙ୍କ ଭୟାନକ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇ, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିଲେ। ଏବେ ତାଙ୍କ ମନ ଫେରି ଯିବାକୁ ନିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ରାମଙ୍କୁ ପୁନର୍ଦ୍ରଷ୍ଟି କରିବା ଆଗ୍ରହରେ, ସେ ବାନରମଧ୍ୟରେ ବେଶ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଶତ୍ରୁଦଳନ ହନୁମାନ୍ ଏବେ ଅରିଷ୍ଟ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ, ଯାହା ଉଚ୍ଚ ନୀଳବନ ଓ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମରେ ଶୋଭିତ। ପର୍ବତ ଶିଖର ମଧ୍ୟରେ ମେଘମାଳା ଉପର୍ବାସ୍ତ୍ର ସଦୃଶ ଲଗିଥିଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ପର୍ବତ ଅନନ୍ଦରେ ଉତ୍ଥିତ ହେଉଥିଲା।