ରାବଣଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦଶମୁଖୀ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ରାବଣ ସମୟ ଏବଂ ସ୍ଥାନକୁ ଅନୁକୂଳ ଭାବରେ ଭାଇଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଠିକ୍ କହିଛ; ଦୂତକୁ ମାରିବା ନିଶ୍ଚିତ ଭଳି ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଅବଶ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶାସ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ।" ରାବଣ କହିଲେ, "ବାନରମାନଙ୍କ ଲାଗି ଲାମ୍ବା ପୁଛ ଏକ ଶୋଭା; ଏହି ପୁଛକୁ ତୁରନ୍ତ ଆଗ୍ନିରେ ଜଳାଯାଉ, ଏବଂ ଏହା ଜଳିଥିବା ପୁଛ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।" "ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ସଜାତୀୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୋଷ୍ଠୀ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ, ଅପାହୌ, ଶରୀର ଶୀର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ବିକୃତ ଦେଖିବାକୁ ପାରିବେ," ରାବଣ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେ ବୋଲିଲେ, "ସମସ୍ତ ଶହର, ଚଉକ ଏବଂ ରାସ୍ତା ମାନେ ଏହି ଦୂତକୁ ଦେଖିବାକୁ ପାରିବେ; ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କର ପୁଛକୁ ଜଳାଇ ଏହି ଦୂତକୁ ଶହର ଭରି ଘୁଞ୍ଚିବେ।" ରାବଣଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ଶୁଣି, କ୍ରୁର ରାକ୍ଷସମାନେ ରାଗରେ ହାତ ପକାଇ, ହନୁମାନଙ୍କର ପୁଛକୁ ପୁରୁଣା କପାସର ଚିରା ରେ ଗୁଡିଦେଲେ। ଏହିପରି ହେଉଥିବାବେଳେ, ମହାବଳୀ ବାନର ହନୁମାନ ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନି ଶୁକ୍ନ ଜଳାଣରେ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ପରେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କର ପୁଛରେ ତେଲ ଢାଲି ଆଗ୍ନି ଜଳାଇଦେଲେ; ହନୁମାନ ତାଙ୍କର ଜଳୁଥିବା ପୁଛ ସହିତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରିଲେ। ରାଗ ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଭରି, ହନୁମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଲେ। ରାତିରେ ରାକ୍ଷସ, ନାରୀ, ଶିଶୁ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ; ହନୁମାନ, ବନ୍ଧିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମୟଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ। "ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ମୁଁକୁ ବନ୍ଧିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମୁଁକୁ ଆସଲେ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଏହି ବନ୍ଧନ କୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଉଡ଼ି ଯାଇ, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରିପାରିବି," ହନୁମାନ ଚିନ୍ତା କଲେ। "ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମୁଁକୁ ବନ୍ଧିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିମିତ୍ତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି; ଏବେଯାଏ, ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇନାହିଁ," ହନୁମାନ ଭାବିଲେ। "ଏକା ମୁଁ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରିବି; କିନ୍ତୁ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅବସ୍ଥା ସହିବି।" "ମୁଁ ଲଙ୍କାକୁ ପୁନର୍ବାର ଖୋଜିବା ଉଚିତ, କାରଣ ରାତିରେ ଏହାର ଦୁର୍ଗର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିପାରିନଥିଲି।" "ଏହି ରାତି ଶେଷରେ ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିବି; ସେମାନେ ଚାହୁଁଥିଲେ ମୋ ପୁଛକୁ ପୁନି ବନ୍ଧି ଆଗ୍ନି ଲଗେଇପାରନ୍ତୁ।" "ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୋ ମନ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇନାହିଁ," ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଚୁପି ରଖି, କିନ୍ତୁ ମନ ଦୃଢ଼ ଥିଲା। ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହାତୀ ସମ ହନୁମାନଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦଳେଇ ନେଇଗଲେ, ଶଙ୍ଖ ଏବଂ ଢୋଳର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଚାର କଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଶହର ଭରି ଦଳେଇ ନେଇଯାଇଲେ; ଅଜୟ ହନୁମାନ ଚୁପ୍ଚାପ ଏହି ଦଳରେ ଚାଲିଥିଲେ। ହନୁମାନ ରାକ୍ଷସମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶହର ଲଙ୍କା ଭିତରେ ଦଳେଇ ନେଇଯାଇଲେ; ଏଠାରେ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ମହଲ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଏଠାରେ ଘେରା ଜମି, ବିଭିନ୍ନ ଚଉକ, ଘର ଏବଂ ବଜାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତା, ଉପରାସ୍ତା, ଘର ଭିତର ଏବଂ ରାଜପଥର ଚଉକ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଘୋଷଣା କଲେ, "ଏହି ହେଉଛି ଗୁପ୍ତଚର ବାନର!" ନାରୀ, ଶିଶୁ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧମାନେ ନିଜ ନିଜ ଘରରୁ ବାହାରି ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କର ଜଳୁଥିବା ପୁଛ ଦେଖିବାକୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଛର ଟିପ୍ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବରେ ଜଳୁଥିଲା। ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖି ସୀତାଙ୍କୁ ଖବର କଲେ, "ସୀତା, ତୁମେ ଯେଉଁ ବାନର ସହ କଥା କରିଥିଲ, ତାଙ୍କର ପୁଛ ଆଗ୍ନିରେ ଜଳୁଅଛି, ସେ ଦଳାଯାଉଛି।" ଏହି କ୍ରୁର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଜଳିଗଲେ; ସେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି, ମହାବଳୀ ବାନର ପାଇଁ ଶୁଭ କାମନା କଲେ। ବିସ୍ତୃତ ନୟନ ଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ସୀତା ଅଗ୍ନିଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ: "ମୁଁ ଯଦି ପତିକୁ ସେବା କରିଛି, ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛି, ଏକ ପତି ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖିଛି, ତେବେ ହନୁମାନ ଶିତଳ ହେଉ।" "ଯଦି ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା ରଖିଛନ୍ତି, ଯଦି ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଭାଗ୍ୟ ଅଛି, ହନୁମାନ ଶିତଳ ହେଉ।" "ଯଦି ସେ ଧର୍ମପରାୟଣ ମୋତେ ଧର୍ମିଣୀ ଏବଂ ମିଳନ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଜାଣିଛନ୍ତି, ହନୁମାନ ଶିତଳ ହେଉ।" "ଯଦି ନoble Sugriva ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ହନୁମାନ ଶିତଳ ହେଉ।" ଅଗ୍ନି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ସହିତ ଅନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ଜଳିଥିଲା; ଏହା ମହାବଳୀ ବାନର ପାଇଁ ଶୁଭ ସୂଚନା ଦେଉଥିଲା। ହନୁମାନ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପିତା ବାୟୁ, ପୁଛର ଆଗ୍ନି ସହିତ, ସୀତାଙ୍କୁ ଶିତଳ ଏବଂ ସୁସ୍ଥ ପବନ ଦେଲେ। ପୁଛ ଜଳୁଥିବାବେଳେ, ବାନର ଚିନ୍ତା କଲେ: "ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଗ୍ନି ମୁଁକୁ ଜଳାଉନାହିଁ—କାହିଁକି?" "ବଡ଼ ଶିଖା ଦେଖାଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମିଳୁନାହିଁ; ପୁଛର ଟିପ୍ ଉପରେ ଏକ ଶିତଳ ଝରଣା ପରି ଅନୁଭବ ହେଉଛି।" "ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବେ ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ଉଲଙ୍ଘନ କରିବାବେଳେ ଦେଖିଥିଲି—ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ନଦୀ ପାଇଁ ଆଗ୍ନି ଦେଇଥିଲା।" "Mainaka ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ, ତେବେ ଆଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିପାରିବେ।" "ସୀତାଙ୍କ ଦୟା, ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏବଂ ବାୟୁଙ୍କ ମୂତ୍ରତ୍ୱରେ ଆଗ୍ନି ମୁଁକୁ ଜଳାଉନାହିଁ।" ପରେ, ମହାବଳୀ ବାନର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚିନ୍ତା କଲେ: "ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା କିପରି ବନ୍ଧିତ ହେଇପାରିବି?" "ଯଦି ଶକ୍ତି ଅଛି, ମୁଁ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି।" ଏହିପରି ଭାବି, ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ତାଙ୍କର ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ପରେ, ଉଡ଼ି ଯାଇ, ମହାବଳୀ ବାନର ଗର୍ଜନ କଲେ; ଏଠାରୁ ସେ ଶହର ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।