ଏହି ସମୟରେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଏବଂ ଶୂର ବୀର ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ପାଙ୍ଗୁଡ଼ିଆ ବାଣ, ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଶଳା ଦେଇ, ଏକ ମେଘ ଗଜର ଗତିରେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହା ସହିତ, ରଥର ଶବ୍ଦ, ଡ଼ମ୍ ଡ଼ମ୍ ଓ ତାବର ଭାଣ୍ଡ ଶବ୍ଦ, ତଣ୍ଡା ଧନୁର ତାଣ୍ଡ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ହନୁମାନ୍ ପୁନି ଉଠିଗଲେ। ବଡ଼ ବାନର ହନୁମାନ୍ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ର ବାଣ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ି, ତାଙ୍କର ନିଶାନା ଭଙ୍ଗ କରି, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କର ଦକ୍ଷତାକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ। ପୁନି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତ ପ୍ରସାରିତ କରି, ଏସବୁ ବାଣ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଉଚ୍ଛଳି ଉଠିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଶୂର, ତୀବ୍ର ଗତି ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଶିଳ୍ପରେ ଦକ୍ଷ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଦେଲା। ରାକ୍ଷସ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ହନୁମାନ୍ ର କୌଣସି ଦୂର୍ବଳତା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବାୟୁଦେବ ମଧ୍ୟ ଏହି ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀରେ କୌଣସି ଅଭାବ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଦୁଇଜଣ ଦେବତା ସମ ଶକ୍ତିରେ, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଅପରାଜିତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ପରେ, ନିଶାନା ଉପରେ ନିରନ୍ତର ବାଣ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଏହି ବଡ଼ ଆତ୍ମା ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ହେଲା। ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ହନୁମାନ୍ ର ଅଜୟତା ଦେଖି, କିପରି ତାଙ୍କୁ ବଶ କରିବେ, ଏହି ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ତାପରେ, ଅସ୍ତ୍ର ଶିଳ୍ପରେ ପ୍ରଥମ, ଶୂର ବୀର ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ତାଙ୍କର ଠାକୁରା ପୁରୁଷଙ୍କ ଠାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଏହି ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପରେ ବ୍ୟବହାର କଲେ। ହନୁମାନ୍ ର ଅଜୟତା ଜାଣି, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ମହାବଳୀ ବାୟୁପୁତ୍ରକୁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ହେବା ପରେ, ହନୁମାନ୍ ଅଚଳ ହେଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ବନ୍ଧନ ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ ଅନୁଭବ କରି, ଏବଂ ପ୍ରଜାପତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କୃପା ମନେ ପକାଇ, ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ। ହନୁମାନ୍ ଏହି ବନ୍ଧନ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦିଆ ବର ଉପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଂସ୍କୃତ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଅନୁଭବ କଲେ। ମୁଁ ଏହି ବନ୍ଧନକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ବିଶ୍ୱ ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟଧିକ। ଏହି ବନ୍ଧନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ହେଉଛି, ମୁଁ ସ୍ଵୟଂଭୂଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବି। ହନୁମାନ୍ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କୃପା ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତି ଭାବି, ମୁକ୍ତିର ସମ୍ଭାବନା ଚିନ୍ତା କଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କଲେ। ଅସ୍ତ୍ରରେ ବନ୍ଧି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୁଁ ଭୟ ଅନୁଭବ କରୁନାହିଁ, କାରଣ ବ୍ରହ୍ମା, ମହେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ବାୟୁଦେବଙ୍କର ରକ୍ଷା ମିଳିଛି। ରାକ୍ଷସଙ୍କରେ ପକାଇ ହେବାରେ, ମୋର ଗୁଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ; ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା ହେବ। ଏହିପରି ଅନ୍ୟମାନେ ମୋତେ ଧରି ପାରିବେ। ନିଶ୍ଚୟ ଏବଂ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ହନୁମାନ୍, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ବିଚାର କରି ନିଜ ଚଳନ ବନ୍ଦ କଲେ, ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଆସି ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ ଏବଂ ଅପମାନ କରି ହନୁମାନ୍ ଗର୍ଜନ କଲେ। ତାପରେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରି ଅଚଳ ହନୁମାନ୍ କୁ ଦେଖି, ମାନ୍ହେmp ର rope ଏବଂ ଗଛର ଛାଲ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ହେବା ଏବଂ ଅପମାନ ସହି, ହନୁମାନ୍ ନିଶ୍ଚୟ କରି ଭାବିଲେ: ‘ଯଦି ରାକ୍ଷସ ରାଜା ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି।’ ଗଛ ଛାଲରେ ବନ୍ଧି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ରରେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, କାରଣ ଅସ୍ତ୍ରର ବନ୍ଧନ ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧନ ପରେ ଚାଲିନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ଏହି ମହାବୀର ବାନରକୁ ଗଛ ଛାଲରେ ବନ୍ଧି ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ରରୁ ମୁକ୍ତ ଦେଖି, ଭାବିଲେ: ‘ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧନ ରେ ବନ୍ଧି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବ ଅବିରତ ରହିଛି।’ ‘ବଡ଼ କାମ କରାଗଲା, କିନ୍ତୁ ଫଳ ଶୂନ୍ୟ; ରାକ୍ଷସମାନେ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ବିଚାର କରିନାହିଁ। ପୁନି, ଅସ୍ତ୍ର ନିଷ୍ଫଳ ହେଲେ, ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର କାମ କରେନାହିଁ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଛୁ।’ ଏହିପରି ଭାବି ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ। ହନୁମାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ମୁଁ ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରୁନାହିଁ, ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିଁଡ଼ି ଆଣି, ଗଛ ଛାଲରେ ବନ୍ଧି ଅପମାନ କଲେ। କ୍ରୂର ରାକ୍ଷସମାନେ ବିଧ୍ୱଂସୀ ମୁକ୍ତିରେ ଘୁସି, ହନୁମାନ୍ କୁ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ମହାବଳୀ ବାନର ହନୁମାନ୍ କୁ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଗଛ ଛାଲରେ ବନ୍ଧି ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ରାବଣଙ୍କୁ ଏହି ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍ ବନ୍ଧି ଏବଂ ରାଗରେ ଦୂର୍ବା ହାତୀ ଭଳି ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ବିବେଚନା କରି ସୂଚନା ଦେଲେ। ଏହି କିଏ? କାହାର? କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? କିଏ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ? କେଉଁଠି ଏହି ଶରଣ ନେଇଛି? ଏହିପରି ଦେଖି, ରାକ୍ଷସ ବୀରମାନେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ‘ଏହିକୁ ମାରିଦିଅ, ଜଳାଇଦିଅ, କିମ୍ବା ଖାଇଦିଅ!’ ଏହିପରି କିଛି ରାକ୍ଷସମାନେ ରାଗରେ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଶୀଘ୍ର ଚଳି, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣଙ୍କ ଚରଣ ନିକଟରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ, ରାଜାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧ ସେବକମାନେ ଏବଂ ମହା ମଣିରେ ଭୂଷିତ ଗୃହ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରାବଣ ଏହି ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁ ବିକୃତ ଆକୃତି ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏଠାଠି ଚିଁଡ଼ି ଆଣିବା ଦେଖିଲେ। ହନୁମାନ୍ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୀପ୍ତି ଓ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ କୁ ଦେଖିଲେ। ଦଶମୁଖ ରାବଣ, ତାଙ୍କର ଆଖି ରାଗର ଅଗ୍ନିରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା, ଏହି ବାନର କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧ ବିଶ୍ୱାସପାତ୍ର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବଂଶ ଓ ଆଚରଣରେ ପ୍ରବୀଣ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି ବାନର ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କଲେ।