ବନଟି ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ଲତା-ଗୁଛମାନେ ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣଙ୍କ ମହିଳାମାନେ ଯେଉଁପରି ଉଦ୍ୟାନରେ ବିଳାସ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏମିତି ଭାବେ, ପୃଥିବୀର ନାଥଙ୍କ ପ୍ରତି ମହାପାପ କରି, ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରତି ମନରେ ଅପରାଧ ରଖି, ସେ ଏକା ହୋଇ ଅନେକ ବଳବାନ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଦୀପ୍ତିମାନ ହନୁମାନ ଦ୍ୱାରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରିବା ଓ ଗଛ ଭାଙ୍ଗିବାର ଶବ୍ଦରେ, ଲଙ୍କାବାସୀମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରେ, ବିକୃତମୁଖୀ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସେଇ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ବୀର ବନର ମହାକାୟ ମାକଡ଼ାକୁ ଦେଖିଲେ। ଏମିତି ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୀର୍ଘବାହୁ, ମହାତ୍ମା ହନୁମାନ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେଠାରେ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ଶରୀର ଓ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାକଡ଼ାକୁ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: “ଏହିଠି କିଏ? କାହାର? କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? କି କାରଣରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛି? ଏବଂ ତୁମେ ଏହା ସହ କିପରି କଥାହେଉଛ?” ସେମାନେ କହିଲେ, “ବଡ଼ ଆଖିଅଳି ମହିଳା, ଭୟ କରନି, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ହେଉ। ଏହା ସହ କଣ କଥା ହେଲା, କହ, ଶ୍ୟାମଳ ନୟନିନୀ।” ତାପରେ ଧର୍ମମୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ ସୀତା କହିଲେ: “ଏହି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ କିଏ, ମୁଁ କିପରି ବୁଝିପାରିବି? ତୁମେମାନେ ଏହା କିଏ ଓ କଣ କରିବ ଜାଣ, ଯେପରି ଏକ ସର୍ପ ଅନ୍ୟ ସର୍ପର ପାଦ ଚିହ୍ନ ଜାଣିଥାଏ। ମୁଁ ବି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତ, ଏହା କିଏ ଜାଣେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା ଏକ ରାକ୍ଷସ, ଯେଉଁଠି ଚାହିଁ ଏମିତି ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି।” ବୈଦେହୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କିଛି ରାକ୍ଷସୀ ଦୂତ ହୋଇ ରାବଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ, ବାକିମାନେ ସେଠି ରହିଲେ। ବିକୃତମୁଖୀ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ରାବଣଙ୍କ ନିକଟରେ ଯାଇ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ମାକଡ଼ା ବିଷୟରେ ଖବର ଦେଲେ: “ହେ ରାଜା, ଅଶୋକବାଟିକା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବୀର ମାକଡ଼ା ଅଛି, ଯିଏ ସୀତା ସହ କଥାହେଉଛି ଓ ଅପାର ପ୍ରଭାବ ରଖିଛି। ଆମେ ଅନେକ ପ୍ରକାରେ ପଚାରିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୃଗନୟନୀ ସୀତା କିଛି କହିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ଇନ୍ଦ୍ର ବା କୁବେରଙ୍କ ଦୂତ, କିମ୍ବା ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଦୂତ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଛି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୃଗମାନେ ଥିବା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଛି। ଜାନକୀ ଅଛିଥିବା ସ୍ଥାନ ବ୍ୟତୀତ ଉଦ୍ୟାନର କୌଣସି ଅଂଶ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହିନାହିଁ। ଶାୟଦ୍ ଜାନକୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କିମ୍ବା କ୍ଲାନ୍ତିରେ, କିନ୍ତୁ ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ କ୍ଲାନ୍ତି କ’ଣ? ସେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ଶୋଭାମୟ ଶିଂଶପା ଗଛ, ଯାହାରେ ସୀତା ବସିଥିଲେ, ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଯିଏ ସୀତା ସହ କଥାହେଉଛି ଓ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଛି, ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶାସ୍ତି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ରାକ୍ଷସନାୟକ, ତୁମର ଅଭିଲାଷୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଯିଏ କଥାହେଉଛି, ସେ ଜୀବନ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଛି ବୋଲି ଭାବିବା ଯୋଗ୍ୟ।” ରାକ୍ଷସୀମାନେ କହିଥିବା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସନାୟକ ରାବଣ ଶ୍ମଶାନ ଅଗ୍ନି ପରି ଦହୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖିରେ କ୍ରୋଧରେ ଲୁହ ଗଡ଼ିପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଦୀପରୁ ତେଲ ଝରେ। ଏହି ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାବଣ ତାଙ୍କ ପରି ଶୂରବୀର କିଂକର ନାମକ ରାକ୍ଷସମାନେ ହନୁମାନ୍କୁ ବଶ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ଦେହ ଥିବା, ମୁଣ୍ଡା ଓ ମୁଷଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଅସ୍ତି-ଦନ୍ତ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଏଠାରୁ ଅସୀ ବିସ୍ ହଜାର କିଂକର ରାକ୍ଷସ ରାଜମହଳରୁ ବାହାରି ହନୁମାନଙ୍କୁ ପକଡିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ସେମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ି ହୋଇଥିବା ମାକଡ଼ା ପାଖକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେଇ ଆସିଲେ, ଯେପରି ପୋକାମାନେ ଅଗ୍ନିପ୍ରତି ଧାଉଛନ୍ତି। ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ଗଦା, ଲୋହ ଦଣ୍ଡ, ସୁନା ମୁଡ଼ିଥିବା ଶସ୍ତ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ତୀର ନେଇ, ସେମାନେ ମାକଡ଼ାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଇଲେ। ଗଦା, ଶୂଳ, ତୋମର, ଶକ୍ତି, ଖଡ଼ଗ ଆଦି ହାତରେ ଧରି, ସେମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରୁ ଘେରି ଦଢ଼ି ହେଲେ। ହନୁମାନ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଗୌରବମୟ, ତାଙ୍କର ପୁଛ ଭୂମିରେ ଟକ୍କରି ଦେଇ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ। ବାୟୁସୁତ ହନୁମାନ ଏବେ ଅତି ବିଶାଳ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପୁଛ ଝଟକି ଲଙ୍କାକୁ କମ୍ପିତ କଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଛ ମାରିବାର ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶରୁ ପକ୍ଷୀମାନେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଭୂମି ମଧ୍ୟ ତାହାର ଗର୍ଜନରେ ଉପ୍ରେ ଉଠିଗଲା। ତାପରେ ହନୁମାନ ଗର୍ଜନ କଲେ: “ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଜୟପ୍ରାପ୍ତ, ଦୃଢ଼ବାହୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଜୟପ୍ରାପ୍ତ, ରାଘବଙ୍କ ରକ୍ଷାଧିନ ସୁଗ୍ରୀବ ରାଜା ଜୟପ୍ରାପ୍ତ। ମୁଁ କୋଶଳ ରାଜା ରାମଙ୍କ ଦାସ, ଅକ୍ଲାନ୍ତ କର୍ମ ଥିବା ରାମଙ୍କ ପରିଚାରକ, ମୁଁ ବାୟୁସୁତ ହନୁମାନ, ଶତ୍ରୁସେନା ନାଶକ। ଏକ ହଜାର ରାବଣ ମଧ୍ୟ ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ହଜାର ହଜାର ପାଥର ଓ ଗଛ ଦେଇ ଆଘାତ କରିପାରିବି। ଲଙ୍କାକୁ ଭୟଭୀତ କରି, ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୋ କାମ ସଫଳ କରି, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଆଗରେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବି।” ତାଙ୍କର ଏହି ଗର୍ଜନର ଶବ୍ଦରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟ ଓ ସନ୍ଦେହରେ ଭରିଗଲେ; ଏବଂ ସେମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘ ପରି ବିଶାଳ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି, ତାଙ୍କ ମାଲିକଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ଅଜଣା ଓ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ମାକଡ଼ାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଧାଉଥିଲେ।