ହନୁମାନ୍, ବାୟୁପୁତ୍ର, ଶ୍ରୀମତୀ ସୀତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, “ମହାବଳୀ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୁଇଁଜଣ ଏକାସাথে ଲଙ୍କାକୁ ଆସିବେ ଏବଂ ତୀରରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବେ। ରଘୁବଂଶର ଅନନ୍ଦ, ଶ୍ରୀରାମ, ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ସଂହାର କରି, ତୁମକୁ ନେଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଯିବେ, ସୁନ୍ଦରୀ। ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ ତୁମେ ଧୈର୍ୟ ଧର, ଶୁଭ ହେଉ, ଅତି ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଅଗ୍ନିପରି ତେଜସ୍ବୀ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବ। ଯେତେବେଳେ ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ ସମେତ ବିଧ୍ୱଂସ ହେବେ, ତୁମେ ରୋହିଣୀ ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଯାନ୍ତି, ସେପରି ରାମଙ୍କ ସହିତ ପୁନର୍ମିଳନ ହେବ। ମୈଥିଳୀ, ଅତି ଶୀଘ୍ର ତୁମ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିବ, ଏବଂ ରାମଙ୍କ ବଳରେ ରାବଣଙ୍କ ପତନ ଦେଖିବ।” ଏପରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ହନୁମାନ୍, ବାୟୁପୁତ୍ର, ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ମନସ୍କାମିତ ହେଲେ ଏବଂ ପୁନି ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଅତି ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଶତ୍ରୁନାଶକ ରାଘବ ଏବଂ ଧୃଢ଼ସଂକଳ୍ପ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନୁଷ ଧରି ଲଙ୍କା ଦ୍ୱାରରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖିବ। ବନରାଜ ଶୂରମାନେ, ନଖଦନ୍ତଧାରୀ, ସିଂହବାଘ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗଜପତି ସଦୃଶ ଅନେକ ମହାବଳୀ ବନର ସେନା ତୁମେ ଦେଖିବ। ଲଙ୍କା ଓ ମଲୟ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଏମିତି ଅନେକ ବନରସେନା ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଦେଖିବ, ଯେପରି ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ମେଘ ଗର୍ଜନ କରେ। ରାମ, ପ୍ରେମବାଣରେ ହୃଦୟରେ ଘାୟଲ, ଦୁଃଖରେ ଅଶାନ୍ତ, ଶିଂହ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହାତୀ ପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ତୁମେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିବା ନାହିଁ, ଭୟ ରଖିବା ନାହିଁ; ଯେପରି ସଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଥାନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ନିଜ ପତିଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବ। ରାମଙ୍କୁ ଚାଁଡ଼ି ସମାନ କିଏ ଅଛି, କିମ୍ବା ସୌମିତ୍ରି ସମାନ କିଏ? ଏହି ଦୁଇଁ ଭାଇ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ସମାନ, ତୁମର ଆଶ୍ରୟ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଅଧିକ ସମୟ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ; ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଗମନ ବିଳମ୍ବ ହେବ ନାହିଁ—କେବଳ ଆମ ମିଳନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୈର୍ୟ ଧର।" ଏହି ସମୟରେ ସୀତା, ଶ୍ରୀହନୁମାନଙ୍କ ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ଶୁଭ୍ର ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କ ସୁକଲ୍ୟାଣ ଚିନ୍ତା କରି କହିଲେ, “ଓ ବନରାଜ, ତୁମ ଶୁଭ ବାଣୀ ଶୁଣି ମୋ ହୃଦୟ ମେଘରୁ ବର୍ଷା ପାଇଥିବା ଅର୍ଦ୍ଧ ଚାଷ ଜମି ପରି ଖୁସି ହେଲା। ମୁଁ ଯେପରି ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିବା ଅଙ୍ଗରେ ମନୁଷ୍ୟସିଂହ ରାମଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରିଛି, ସେପରି ତୁମ କୃପା ଦେଖାଅ। ବନରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାମଙ୍କୁ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦିଅ—କ୍ରୋଧରେ କାଉଁକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ଏହି ଏକଚକ୍ଷୁ ନଳଟିଏ ମୁଁ ଦେଇଥିଲି। ଏହି ଗାଳର ଲାଲ ଚିହ୍ନ ତୁମେ ଦେଖିଥିଲ; ଏହା ହରାଇଯିବାପରେ ତୁମେ ଏହି ଚିହ୍ନ ଦେଇଥିଲ। ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ କିପରି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋତେ ହରାଇ ରହିବା ସହିପାରିବେ? ଏହି ଦିବ୍ୟ ଚୂଡ଼ାମଣି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ସଂରକ୍ଷିତ କରିଥିଲି, ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଖାଉଛି; ଏହା ଦେଖି ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖୁଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରୁଛି। ଏହି ଅଭିଷ୍ଟ ମଣି, ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ପଠାଉଛି; ଏହା ଛଡ଼ା ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଅଧିକ ସମୟ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ। ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ମନକୁ ଘାତ କରୁଥିବା କଥା ସହିଯିବି, ଏବଂ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିବି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମୋ ପାଇଁ ଅମଙ୍ଗଳ। ଯଦି ମୁଁ ଶୁଣିବି ଯେ ତୁମେ ଦୁଃଖିତ, ତେବେ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ କେବଳ ଏକ ମାସ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିବି; ତାପରେ ତୁମ ସଂଗ ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ।” ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଅଶ୍ରୁଭରା ଦୁଃଖିତ କଥା ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ କହିଲେ, “ମହିଳେ, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ତୁମ ଦୁଃଖରେ ରାମ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରୁ ବିମୁଖ; ରାମ ଯେତେବେଳେ ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଲାଗେ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ମିଳିଛ; ଏହି ସମୟ ଅଶୋକ କରିବା ନୁହେଁ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମ ଦୁଃଖ ଶେଷ ହେବ। ଏହି ଦୁଇ ନିର୍ମଳ ପ୍ରିନ୍ସ, ତୁମ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ, ଲଙ୍କାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ କରିଦେବେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବଙ୍କୁ ସଂହାର କରି, ଏହି ଦୁଇ ରାଘବ ତୁମକୁ ନେଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଯିବେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ରାମଙ୍କୁ ଚିହ୍ନ ଦିଅ, ଯାହା ଦେଖି ସେ ଅଧିକ ଖୁସି ହେବେ।” ସୀତା ଉତ୍ତର କଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଚିହ୍ନ ଦେଇଛି; ଏହି ଅଳଙ୍କାର ଯାହାକୁ ମୁଁ ସାବଧାନରେ ରଖିଛି, ଏହି ଦେଖି ରାମ ସ୍ମରଣ କରିବେ।” ତାପରେ ହନୁମାନ୍, ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ କରି, ଶିର ନମାଇ ସୀତାଙ୍କ ଚରଣକୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଚୂଡ଼ାମଣି ନେଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃତି ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଅଶ୍ରୁସିନ୍ଧୁ ଚକ୍ଷୁରେ, କନ୍ଥ ଆବେଗରେ ଅଟକି, କହିଲେ, “ହନୁମାନ୍, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସିଂହପ୍ରତିମା ଭାଇଁ ଦୁଇଁଜଣ, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋ ଶୁଭକାମନା ଦେଅ। ରାଘବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜାଧରୀ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦୁଃଖ ନଦୀରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର। ରାମଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ପହଞ୍ଚିବେ, ମୋ ଦୁଃଖର ତୀବ୍ର ଭାବ ଓ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସହିତ ଅପମାନ ତାଙ୍କୁ କହିଦିଅ। ତୁମ ଯାତ୍ରା ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ।" ଏପରି ମେସେଜ ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରାଜ ହନୁମାନ୍, କ୍ରିୟା ସାର୍ଥକ ହୋଇ, ଅତିକିଛି ଶେଷ କାମ ଚିନ୍ତା କରି, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ମନସ୍କାମିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ମହାକବି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ଚଳିଶିତମ ଓ ଏକଚଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।