ହନୁମାନ୍ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ବାସ ଦେଇ କହିଲେ—“ମା’! ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୁଇ ଭାଇ, ଆମେ ଯେଉଁପରି ଆସିଛି, ସେମାନେ ବଡ଼ ବଳିଷ୍ଠ ବାନର ଦଳକୁ ନେଇ ମୋ ପଛରେ ଲଂକାକୁ ଆସିବେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ—ଏହି ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଏକଠି ହୋଇ ଲଂକାକୁ ଆସି, ତୀର ମାରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବେ। ରାମ, ରଘୁବଂଶର ଶୋଭା, ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ମାରି, ତୁମକୁ ନେଇ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଯିବେ, ଶୋଭାମୟିନୀ! ତେଣୁ ଧୈର୍ୟ ଧର, ଭାଗ୍ୟ ତୁମ ସହ ରହୁ। ଅତି କିଛି ସମୟ ପରେ ତୁମେ ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବ। ଯେତେବେଳେ ରାକ୍ଷସରାଜ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ମାରାଯିବେ, ତୁମେ ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯେପରି ମିଳିଥାଏ, ସେପରି ରାମଙ୍କୁ ଆଉ ଦେଖିବ। ଆଶା କର, ମୈଥିଳୀ! ତୁମ ଦୁଃଖ ଶୀଘ୍ର ଶେଷ ହେବ, ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ରାବଣ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବ।” ଏପରି ଭାବରେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ବାସ ଦେଇ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ ଏବେ ବିଦାୟ ନେବା ଉଚିତ। ସେ ପୁନି ବୈଦେହୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଶତ୍ରୁଦଳନ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଧନୁଷ ହାତରେ ଲଂକା ଦ୍ୱାରେ ପହଞ୍ଚିବେ। ତୁମେ ଦେଖିବ ଶୂରବୀର ବାନରମାନେ, ତାଙ୍କର ନଖ ଓ ଦାନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ସିଂହ ବା ବାଘ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରାଜା ହାତୀ ପରି ଦେଖାଯିବେ। ଲଂକା ଓ ମଲୟ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବହୁ ବାନରସେନା ଗର୍ଜନ କରିବ, ପାହାଡ଼ ବା ମେଘ ପରି ଶବ୍ଦ ହେବ। ରାମ ଏତେ ଦୁଃଖିତ ଯେ, ପ୍ରେମର ତୀର ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବିଦାରିଛି, ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହାତୀ ପରି ଅଶାନ୍ତ ହେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁପାତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଭୟ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶଚୀ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ମିଳିଥାଏ, ସେପରି ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ସହ ମିଳିବ। ରାମଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଏ, ସୌମିତ୍ରି ସମ କିଏ? ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ପରି ତୁମ ଆଶ୍ରୟ। ଏଠି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ତୁମେ ଅଧିକ ସମୟ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ; ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଗମନ ଅବଶ୍ୟ ହେବ—କେବଳ ଆମ ମିଳନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୈର୍ୟ ଧର।" ଏପରି ଆଶ୍ବାସ ଦେଇ, ହନୁମାନ୍ ବିଦାୟ ନେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ବୈଦେହୀ ସୀତା ତାଙ୍କୁ ଦୟା ଭିନ୍ନ କଥା କହିଲେ—"ବାୟୁପୁତ୍ର! ତୁମ ମଧୁର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ମୁଁ ଏମିତି ଖୁସି ହେଉଛି, ଯେପରି ଅର୍ଦ୍ଧ ଚାଷ ହୋଇଥିବା ଜମି ମେଘରେ ଭିଜିଯାଏ। ମୋ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ଶରୀର ଏ ବେଳେ, ମୁଁ ଯେପରି ମଣିଷସିଂହ ରାମଙ୍କୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଆତୁର, ସେପରି ତୁମେ ମୋତେ ଦୟା କର। ବାନରମୁଖ୍ୟ! ରାମଙ୍କୁ ଚିହ୍ନା କରିବାକୁ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦିଅ—ଯେଉଁ ଏକ ଆଖି ଥିବା କାଠି ମୁଁ କାକକୁ ମାରିବାକୁ ତିଆରି କରିଥିଲି, ଏହି ଘଟଣା ତୁମେ ମନେ ରଖ। ମୋ ଗାଳରେ ଯେ ଲାଲ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ତୁମେ ହାରାଇ ଦେଇଥିବାବେଳେ ତୁମେ ଦେଇଥିଲ, ଏହା ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମନେ ରଖ। ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ କିପରି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୋତେ ଅପହୃତ ହେବା ସହିପାରିବେ? ଏହି ଦିବ୍ୟ ଚୂଡ଼ାମଣି ମୁଁ ବଢ଼ିଆ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲି, ଏହା ତୁମକୁ ଦେଖାଉଛି; ଏହି ବିପଦରେ ଏହି ଚୂଡ଼ାମଣି ଦେଖି ମୁଁ ଏମିତି ଖୁସି ହେଉଛି, ଯେପରି ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି। ଏହି ମଣି, ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ପଠାଉଛି; ଏଠାରୁ ଅଧିକ ମୁଁ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ଦୁଃଖରେ ତୁମ ଅଭିମୁଖୀ ଆଶା ରହିଛି। ମୁଁ ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଅପମାନ ସହିଅଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ପାଇଁ ସହିଅଛି। ଶତ୍ରୁଦଳନ! ମୁଁ ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ୍ତ ରହିବି; ଏହା ପରେ ତୁମେ ନ ଆସିଲେ, ମୁଁ ରହିପାରିବି ନାହିଁ। ଏଠି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଅଛି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେ ନାହିଁ; ଯଦି ମୁଁ ଶୁଣିବି ଯେ ତୁମେ ନିରାଶ ହେଇଛ, ତେବେ ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି।" ବୈଦେହୀଙ୍କ ଅଶ୍ରୁଭରା ଦୁଃଖିତ କଥା ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ—"ମା’! ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ତୁମ ଦୁଃଖରେ ରାମ ସମସ୍ତ ସୁଖ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି; ରାମ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ମିଳିଛ; ଏହି ସମୟ ଦୁଃଖ କରିବାର ନୁହେଁ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିବ। ଏହି ଦୁଇ ଦୋଷରହିତ ରାଘବ, ତୁମ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆତୁର, ଲଂକାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ କରିଦେବେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏହି ଦୁଇ ରାଘବ ତୁମକୁ ନିଜ ସହରକୁ ନେଇଯିବେ। ଏହି ଅବସରରେ ରାମଙ୍କୁ ଚିହ୍ନ ଦିଅ, ଯାହା ଦେଖି ସେ ଅଧିକ ଖୁସି ହେବେ।" ସୀତା କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଅତି ଉତ୍ତମ ଚିହ୍ନ ଦେଇଛି; ଏହି ଅଳଂକାର ମୁଁ ସାବଧାନରେ ରଖିଥିଲି, ଏହା ଦେଖି ରାମ ଚିହ୍ନିବେ।” ହନୁମାନ୍ ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ମାଥା ନମାଇ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ବାନରମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ଉଡ଼ିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଦେଖି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ଅଶ୍ରୁ ଭରା ଚେହେରାରେ, କ୍ଲାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—“ହନୁମାନ୍! ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ସିଂହପ୍ରତିମା ଭାଇମାନେ, ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ସହ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋ ମଙ୍ଗଳ ଜଣାଇବା। ରାଘବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କ ଦେଖାରେ ଏହି ଦୁଃଖସମୁଦ୍ର ଠାରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ତୁମେ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ କର। ରାମଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ପହଞ୍ଚିବ, ମୋ ଏହି ଦୁଃଖର ତୀବ୍ରତା ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଅପମାନ ବିଷୟରେ କହିଦିଅ; ତୁମ ଯାତ୍ରା ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ, ବାନରମୁଖ୍ୟ!” ଏହିପରି ଦୂତିକାର କଥା ଶୁଣି ବାନର ଜନ୍ମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାର୍ଥକ ହେଲା ବୋଲି ହନୁମାନ୍ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯିବା ପାଇଁ ମନ ଦେଲେ।