ହନୁମାନ୍, ବାୟୁପୁତ୍ର, ସୀତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି କହିଲେ, "ମାତା, ତୁମର ଦୁଃଖ ଏବେ ଯଥେଷ୍ଟ। ଦୟାକରି ଦୁଃଖ ଛାଡ଼। ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ କହୁଛି, ବାନର ସେନାପତିମାନେ ଏକ ଲାଫରେ ଲଙ୍କାକୁ ପହଞ୍ଚିବେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ବଡ଼ ବାନର ସେନା ସହିତ ମୋ ପଛରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ। ଏହି ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏକଠା ହୋଇ ଲଙ୍କାକୁ ଆସିବେ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତୀରରେ ପ୍ରହାର କରିବେ। ରାମ, ରଘୁବଂଶର ଅନନ୍ଦ, ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ସଂହାର କରି, ତୁମକୁ ନେଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଯିବେ। ଏହିପରି ତୁମ ଭାଗ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ, ମଧୁର ସମୟ ପାଇଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର। ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବେ, ତିନି ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ରାକ୍ଷସ ରାଜା, ତାଙ୍କ ପୁଆ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସଂହାର ହେଲେ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସହ ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ର ସହ ଯୋଗ ହେବା ପରି ଏକତ୍ର ହେବା। ମୈଥିଳୀ, ଶୀଘ୍ର ତୁମ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିବା ଓ ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ରାବଣଙ୍କୁ ପ୍ରହାର ହେବା ଦେଖିବା। ଏପରି ଭାବେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ଓ ପୁନି ବୈଦେହୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୀଘ୍ର ରାଘବ, ଶତ୍ରୁ ସଂହାରୀ, ଦୃଢ଼ ନିର୍ଣ୍ଣୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଧନୁର୍ବାଣ ହାତରେ, ଲଙ୍କାର ଦ୍ୱାରକୁ ଆସିବେ। ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ବିର ବାନରମାନେ, ନଖ ଓ ଦନ୍ତରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସିଂହ ଓ ବାଘ ପରି, ରାଜା ହାତୀ ଭଳି ଦେଖିବେ। ଲଙ୍କା ଓ ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ବହୁ ବାନର ସେନା, ପର୍ବତ ଓ ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଦେଖିବେ। ରାମ ଭଲବାସାର ତୀରରେ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ ପାଇଛନ୍ତି, ସିଂହର ଆକ୍ରମଣରେ ଉତ୍ତିଜିତ ହାତୀ ପରି ଶାନ୍ତି ନାହିଁ। ମାତା, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିବେ ନାହିଁ, ଭୟରେ ଚିନ୍ତିତ ହେବେ ନାହିଁ। ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଯୋଗ ହେବା ପରି, ତୁମେ ତୁମ ପତି ସହ ଏକତ୍ର ହେବେ। ରାମ ଠାରେ କିଏ ଉତ୍ତମ, ସୌମିତ୍ରି ସମ କିଏ ଅଛି? ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ସମ, ତୁମର ଆଶ୍ରୟ। ଏଠି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ମଣ୍ଡଳରେ ତୁମେ ଅଧିକ ସମୟ ରହିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ପ୍ରିୟଜନ ଶୀଘ୍ର ଆସିବେ—ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଫେରିବି, ସେତିକି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର।" ଏଉଁ ଭାବରେ ବାନର ସେନାପତି ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ଯେ, ସୀତା ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ସୀତା, ଦେବୀର ଝିଅ ସମ, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଦୟାମୟ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ସୁଭିତ୍ ନିମିତ୍ତେ କହିଲେ, "ବାନର, ତୁମ ମଧୁର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ମୁଁ ଖୁସି ହେଉଛି, ଭୂମି ଅଧା ଚାଷ ହୋଇ ବର୍ଷା ପାଇଲେ ଯେପରି। ମୁଁ ମୋ ଦୁଃଖରେ ଶ୍ରମିତ ଅଙ୍ଗରେ ରାମଙ୍କୁ ଛୁଇବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା ଦେଖା। ବାନରମାନ୍ୟ, ରାମଙ୍କୁ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛି—ମୁଁ କାଉଁକୁ ରେଖା ଦେଇଥିଲି, ଏକ ଆଖିଅଂଶ ତିନିକୁ କାଉଁକୁ ଫେଙ୍ଗିଥିଲି, ଏହା ରାମ ଜାଣିଥିବେ। ମୋ ଗାଲର ଲାଲ ଚିହ୍ନ, ତୁମେ ଦେଇଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଚିହ୍ନ ଖୋଇଯାଇଥିଲା—ସେଥି ମୁଁ ଜଣାଇବି। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ ସମ, କିପରି ସହିପାରିବେ ଯେ ସୀତା ରାକ୍ଷସ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅପହୃତ ହୋଇ ରହୁଛି? ଏହି ଦିବ୍ୟ ମଣି, ମୁଁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଥିଲି, ଏବେ ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଦେଉଛି; ହାର୍ ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ତୁମେ ଦେଖୁଛି ଭଳି ଅନୁଭବ କରୁଛି। ଏହି ଉତ୍ତମ ମଣି, ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ପଠାଉଛି; ଏହା ଛଡ଼ା ମୁଁ ଆଉ ଜୀବନ ରଖିପାରିବି ନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ଆଶା ରଖିଛି। ମୁଁ ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଭୋଗୁଛି, ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହିବାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ସହିଛି। ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ସଂହାରୀ, ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ରଖିବି; ଏହି ମାସ ପରେ ଯଦି ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିପାଇବି ନାହିଁ, ମୁଁ ଜୀବନ ରଖିପାରିବି ନାହିଁ। ଏଠି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମୋ ପାଇଁ ମଧୁର ନୁହେଁ; ଏବଂ ଯଦି ମୁଁ ଶୁଣିବି ଯେ ରାମ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ରଖିପାରିବି ନାହିଁ।" ସୀତାଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ଭରା ଦୁଃଖ ଭରା ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ କହିଲେ, "ମାତା, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ସତ୍ୟ କହୁଛି: ରାମ ତୁମ ଦୁଃଖରେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି; ରାମ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅଛନ୍ତି। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ଆସିଛ; ଏହି ସମୟ ରୋଦନ କରିବାର ନୁହେଁ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିବା। ଏହି ଦୁଇ ନିର୍ମଳ ରାଜପୁତ୍ର, ତୁମେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଲଙ୍କାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ କରିବେ। ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସଂହାର କରି, ଦୁଇ ରାଘବ ତୁମକୁ ନେଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଯିବେ। ମାତା, ଏକ ଚିହ୍ନ ଦେଉ, ଯେଉଁଠାରେ ରାମ ଜାଣି ଅଧିକ ଖୁସି ହେବେ।" ସୀତା କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଚିହ୍ନ ଦେଇଛି; ଏହି ମଣି ମୁଁ ସାବଧାନରେ ରଖିଥିଲି, ଏହା ରାମ ଦେଖିବେ।" ହନୁମାନ୍, ନୀଳ ମଣି ନେଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ବାନର ସେନାପତି ଲାଫ ଦେଇ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ଅଶ୍ରୁଭରା ମୁହଁରେ, ଦୁଃଖରେ କଣ୍ଠ ଆଟକି ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହନୁମାନ୍, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସିଂହ ସମ, ଏବଂ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋ ମଙ୍ଗଳବାଦ ଦେଉ। ରାଘବ, ବଳଶାଳୀ, ମୋ ଦୁଃଖର ଏହି ବନ୍ଧରୁ ମୁଝିବେ, ତୁମେ ଏହା ସୁନିଶ୍ଚିତ କର। ରାମଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ପହଞ୍ଚିବ, ମୋ ଦୁଃଖର ତୀବ୍ରତା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଇଥିବା ଅପମାନ ବିଷୟରେ କହିବା; ତୁମ ଯାତ୍ରା ଶୁଭ ହେଉ, ବାନରମାନ୍ୟ।" ଏପରି ହନୁମାନ୍ ଓ ସୀତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୟା, ଆଶା ଓ ଆଶ୍ୱାସନର ଶୁଭ ସଂଲାପ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଓ ଶୁଭ ଯୋଗର ଆଶ୍ୱାସ ଦିଆଗଲା।