ସୀତା ଦେବୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି କକୁତ୍ସ୍ଥ (ରାମଚନ୍ଦ୍ର) ତାଙ୍କ ଅନେକ ସେନା ସହିତ ଲଙ୍କାକୁ ଆସି, ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ମୋତେ ଫେରାଇ ନେଇଯିବେ, ତେବେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥି ହେବ। ତେଣୁ, ତୁମେ ଏପରି ଉପାୟ କର, ଯାହାରେ ସେଇ ମହାନ ଶୂରବୀର, ଯୁଦ୍ଧରେ ପରିପକ୍ୱ ରାମଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହେଉ।” ସୀତାଙ୍କ ଏହି ମନନୀୟ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା କଥା ଶୁଣି, ହନୁମାନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମାତା, ବାନର ଓ ଭାଲୁ ସେନାପତି ସୁଗ୍ରୀବ, ଯିଏ ନିଜ ଶବ୍ଦରେ ଅଟୁଟ ଓ ଧୃଢ଼, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରିଛନ୍ତି। ଅସଂଖ୍ୟ ହଜାର ହଜାର ବାନରମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାରେ ଆସିବେ, ମାଥିଲୀ। ସେମାନେ ଶୂର, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଓ ଅପାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ; ସେମାନେ ଚିନ୍ତା ଭଳି ତୀବ୍ର ଓ ନିତ୍ୟ ଆଦେଶ ପାଳନ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଗତି ଉପରେ, ତଳେ, କିମ୍ବା ଆଡ଼େ କୌଣସି ବାଧା ନାହିଁ; ସେମାନେ କେବେ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅସଫଳ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର। ଏମିତି ଅନେକ ଶୂରବୀର ବାନରମାନେ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ରକୁ ବାୟୁର ପଥରେ ବହୁବାରି ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଅନେକ ବନବାସୀ ବାନର ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସମାନ କିମ୍ବା ମୋଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କେହି ମୋଠାରୁ ଅବଳା ନୁହଁନ୍ତି। ତେଣୁ, ମାତା, ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଅନେକ ହେଲା; ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ। ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେ ଏକ ଲମ୍ଭା ଛାଳ ଦେଇ ଲଙ୍କାକୁ ପହଞ୍ଚିଯିବେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ମୋ ପଛରେ ଆସିବେ। ସେଇ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଭାଇ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏକାସାଥିରେ ଲଙ୍କାକୁ ଆସି, ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ତୀରରେ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ। ରାମ, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ବଧ କରି, ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଯିବେ, ମଧୁରା। ତେଣୁ, ଆତ୍ମବଳ ଧରନ୍ତୁ, ଶୁଭ ହେଉ; ଅଳ୍ପ ସମୟ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତୁ। ଶୀଘ୍ର ଆପଣ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବେ। ଯେତେବେଳେ ରାକ୍ଷସରାଜ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଓ ସାମ୍ବାନ୍ଧିକମାନେ ସହିତ ବଧ ହେବେ, ଆପଣ ରୋହିଣୀ ଯେମିତି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ମିଳନ କରନ୍ତି, ସେମିତି ରାମଙ୍କ ସହିତ ମିଳିବେ। ଶୀଘ୍ର, ମାଥିଲୀ, ଆପଣଙ୍କ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିବେ, ଏବଂ ରାମଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ରାବଣଙ୍କ ବିନାଶ ଦେଖିବେ। ଏପରି ଭାବେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଏବଂ ପୁନି ବୈଦେହୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶୀଘ୍ର ଆପଣ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ଧୃଢ଼ନିଶ୍ଚୟ ରାଘବ ଓ ଧନୁର୍ଧର ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଲଙ୍କା ଦ୍ୱାରରେ ଦେଖିବେ। ଶୀଘ୍ର ଆପଣ ଶୂରବୀର ବାନରମାନୋଁକୁ ଦେଖିବେ, ଯେଉଁମାନେ ନଖ ଓ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ, ସିଂହ ବା ବାଘ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗଜପତି ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି। ଲଙ୍କା ଓ ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଅନେକ ବନର ଦଳ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ ମେଘ ପରି ଦେଖିବେ, ମହିଳା। ରାମ ଏବେ ପ୍ରେମର ତୀରରେ ହୃଦୟରେ ବିଧସ୍ତ ହୋଇ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେମିତି ଏକ ଗଜକୁ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ। ମାତା, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଭୟ ଆପଣଙ୍କ ମନକୁ ଚିନ୍ତା ଦେଉନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଶଚୀ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ମିଳନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଆପଣ ନିଜ ପତିଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବେ। ରାମଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଏ, କିମ୍ବା ସଉମିତ୍ରି ସମାନ କିଏ? ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ପରି, ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନୋଁ ଥିବା ଏଠାରେ ଆପଣ ଅଧିକ ସମୟ ରହିବେ ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶୀଘ୍ର ଆସିବେ—ଆମ ପରେ ଅଳ୍ପ ସମୟ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତୁ।” ଏଭଳି ହନୁମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୀତା ଦେବୀ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନାରେ କଥା କହିଲେ, “ହେ ବାନର, ତୁମେ ଯେଉଁ ମଧୁର କଥା ଆଣିଛ, ତାହା ଦେଖି ମୁଁ ଏପରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛି, ଯେପରି ଅର୍ଧ ଚାଷ ହୋଇଥିବା ମାଟିକୁ ବର୍ଷା ହେଲେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ। ଯେପରି ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଶିଥିଲ ଶରୀରରେ ସେଇ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ସେପରି ତୁମେ ମୋପାଇଁ କୃପା କର। ବାନରମୁଖ୍ୟ, ରାମଙ୍କୁ ଚିହ୍ନା ପାଇଁ କିଛି ଚିହ୍ନ ଦିଅ; ଯେଉଁ ଏକ ଆଖିଓଁଠିଆ କାଉଁସ ମୁଁ କାଉଁ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧରେ ଛାଡ଼ିଥିଲି, ଏହା ମନେ ପଡ଼ିବ। ମୋ ଗାଲରେ ତୁମେ ଲାଗାଇଥିବା ଲାଲ ଚିହ୍ନ, ଯେଉଁ ଚିହ୍ନ ହରାଇଯିଥିଲା—ସେଥିରେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ମନେ ପକାଇଛ। ଏହି ଦେବମଣି, ଯାହାକି ମୁଁ ସତର୍କତାପୂର୍ବକ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲି, ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଖାଉଛି; ଏହା ଦେଖି ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛି, ଯେପରି ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି, ହେ ନିର୍ମଳ। ଏହି ଶୁଭ ମଣି, ଯାହା ଜଳରୁ ଜନ୍ମ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପଠାଉଛି; ଏଠାରୁ ଅଧିକ ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବିନି, ଦୁଃଖରେ ତୁମ ଆଶାରେ ଅତି ଦୀର୍ଘ ହେଉଛି। ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ହୃଦୟ ଭେଦିବା କଥା ମୁଁ ସହିଯାଉଛି, ଏବଂ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନୋଁ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ପାଇଁ ରହିଛି। ଶତ୍ରୁନାଶକ, ମୁଁ ଏକ ମାସ ଯାଏଁ ଜୀବନ ରଖିବି; ତାପରେ ତୁମ ବିନା ଏଠାରେ ରହିପାରିବିନି। ଏଠାରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସରାଜ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମୋ ପାଇଁ ସୁଖଦ ନୁହଁ; ଏବଂ ଯଦି ଶୁଣିବି ତୁମେ ନିରାଶ ହେଇଛ, ତେବେ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିପାରିବିନି।” ଏପରି ଅଶ୍ରୁଭରା ଓ ଦୁଃଖଭାରା ବୈଦେହୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବଳଶାଳୀ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ କହିଲେ, “ମାତା, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି: ଆପଣଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ରାମ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି; ରାମ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗ କରନ୍ତି। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆପଣ ମିଳିଛନ୍ତି; ଏହି ସମୟ ଶୋକ କରିବା ନୁହଁ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିବେ। ସେଇ ଦୁଇ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଲଙ୍କାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ କରିଦେବେ।