ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଏତେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ଥିଲେ, ସେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ—"ହେ ବନରାଜ, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ସାନିଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖର ମଧ୍ୟରେ ଅଲ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଆଣିଛି। କିନ୍ତୁ, ଯଦି ଆପଣ ଏଠାରୁ ବିଳମ୍ବ କରିବେ, ମୋ ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ବିପଦ ହେବାର ଆଶଙ୍କା ଅଛି। ଆପଣଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ମୋ ଦୁଃଖ ପୁନି ବଢ଼ିଯିବ, ଏହା ମୋ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର କରିଦେବ। ଏହି ମହାବୀର ବନର ଓ ଭାଲୁ ମିଳିତ ସେନା ଏବଂ ଦୁଇ ରାଘବ ପୁତ୍ର କିପରି ଏହି ବିପୁଳ ଓ ଅତି ଦୁର୍ଗମ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ? ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ତିନିଜଣ ଏହି ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ—ଗରୁଡ଼, ଆପଣ, କିମ୍ବା ବାୟୁଦେବ। ତେଣୁ, ଏହି ଅତି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣ କଣ ଉପାୟ ଦେଖୁଛନ୍ତି? ଆପଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନାରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରବୀଣ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିମନ୍ତେ ଆପଣ ଏକା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରୟାପ୍ତ; ଆପଣଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ। ଯଦି ରାମ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରି, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରନ୍ତି, ସେହି ଉପଯୁକ୍ତ ହେବ। ଯଦି କକୁତ୍ସ୍ଥ ଲଙ୍କାକୁ ତାଙ୍କ ସେନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନାଶ କରି, ମୋତେ ଫେରାଇ ନେଇଯାନ୍ତି, ଏହା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ। ତେଣୁ, ଆପଣ ଏମିତି କିଛି କରନ୍ତୁ, ଯାହାରେ ସେ ମହାପୁରୁଷ ରାମଙ୍କ ବୀରତା ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହେଉ।" ସୀତାଙ୍କର ଏହି ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଯୁକ୍ତିସଙ୍ଗତ କଥା ଶୁଣି, ହନୁମାନ ମୃଦୁ ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ହେ ଦେବୀ, ସୁଗ୍ରୀବ, ବନର ଓ ଭାଲୁ ସେନାର ରାଜା, ଏବଂ ସତ୍ୟପରାୟଣ, ଆପଣଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞାବଦ୍ଧ। ଅସଂଖ୍ୟ ଓ ଅନେକ କୋଟି ବନର ସହିତ ସେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନାଶ ପାଇବେ। ସେମାନେ ଶୂର, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ଅତିଶୟ ବଳଶାଳୀ, ଚିନ୍ତାର ତୁଳନାରେ ଶୀଘ୍ର, ଏବଂ ଆଜ୍ଞାକୁ ସଦା ପାଳନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେମାନେ ଉପର, ତଳେ, କିମ୍ବା ଆଡ଼େ ଅବିରୋଧରେ ଚଳିପାରନ୍ତି; ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟରେ କେବେ ଅସଫଳ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର। ସେମାନେ ବାୟୁର ପଥ ଅନୁସରଣ କରି, ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ରକୁ ଅନେକବାର ଚକ୍ରାବଳୟ କରିଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଏମିତି ଅନେକ ବନର ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସମାନ କିମ୍ବା ମୋଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୋଠାରୁ ଅବଳ କେହି ନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ, ଦେବୀ, ଆଉ ଦୁଃଖ କରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ବନର ନାୟକମାନେ ଏକ ଲାଫରେ ଲଙ୍କାକୁ ପହଞ୍ଚିଯିବେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୋ ପଛରେ ବଡ଼ ସେନା ସହ ଆସିବେ। ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି, ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବେ। ରାମ, ରଘୁବଂଶର ଶୋଭା, ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଯିବେ। ତେଣୁ, ଦୂଃଖ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ, ଭାଗ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ସହ ରହୁ; ଅଲ୍ପ ସମୟ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତୁ, ଶୀଘ୍ର ରାମ, ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳମାନ, ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିବେ। ରାକ୍ଷସରାଜ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମନ୍ତ୍ରୀ, ବନ୍ଧୁଗଣ ସହ ହତ୍ୟା ହେଲେ, ଆପଣ ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯେପରି ଏକତ୍ରିତ, ସେପରି ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବେ। ଶୀଘ୍ର ଆପଣଙ୍କ ଦୁଃଖ ଶେଷ ହେବ, ଏବଂ ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ରାବଣଙ୍କ ପତନ ଦେଖିବେ।" ଏପରି ଭାବେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ମନସ୍କାମ କଲେ, ଏବଂ ପୁନି କହିଲେ—"ଶୀଘ୍ର ଆପଣ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବେ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବାରେ ଦକ୍ଷ, ଏବଂ ଧୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପର ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି ଲଙ୍କା ଦ୍ୱାରେ ପହଞ୍ଚିବେ। ଆପଣ ଦେଖିବେ, ସିଂହ ବା ବାଘ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନଖ ଓ ଦାନ୍ତରେ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ, ବୀର ବନରମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବେ। ଲଙ୍କା ଓ ମଲୟ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଅନେକ ବନର ଦଳ ମେଘ ଓ ପାହାଡ଼ ପରି ଗର୍ଜନ କରିବେ। ରାମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମନ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବିୟୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅଶାନ୍ତ, ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହାତୀ ପରି ଅସ୍ଥିର। ଦେବୀ, ଆପଣ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିବେ ନାହିଁ, ଭୟ ମନରେ ଆଣିବେ ନାହିଁ; ଶଚୀ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ପତି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବେ। ରାମଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କିଏ, ସଉମିତ୍ରି ସମାନ କିଏ? ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ପରି, ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଥିବା ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଆପଣ ଅଧିକ ଦିନ ରୁହିବେ ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖିବାରେ ଅଧିକ ବିଳମ୍ବ ହେବ ନାହିଁ—କେବଳ ଆମ ସଂଯୋଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତୁ।" ଏହାପରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ଚଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ମହାମନା କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ସୀତା, ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ, ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ—"ହେ ବନର, ଆପଣ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି ଶୁଭ କଥା କହିଲେ, ମୁଁ ମଣିଷ ଶେଷ ମଞ୍ଜିରେ ବର୍ଷା ପାଇଲା ପୃଥିବୀ ପରି ଆନନ୍ଦିତ। ଯେପରି ମୁଁ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ଦେହରେ ମୋ ପତି ରାମଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛି, ସେପରି ଆପଣ ମୋପାଇଁ ଦୟା କରନ୍ତୁ। ହେ ବନରସ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ରାମଙ୍କୁ ମୋର ଏକ ଚିହ୍ନ ଦିଅନ୍ତୁ—ଯେଉଁ ଏକ ଆଖିଓଠ ଖଡ଼ା ମୁଁ କାଉଡ଼ାକୁ ରାଗରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲି। ମୋ ଗାଳରେ ଆପଣ ଲଗାଇଥିବା ସିନ୍ଦୂର ଚିହ୍ନ, ଯେଉଁଠାରେ ଚିହ୍ନ ହରାଇଯାଇଥିଲା, ସେଥିରେ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଅଛି। ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ ସମାନ, କିପରି ଏହା ସହିପାରିବେ ଯେ ସୀତା ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଦୀ?" ଏଭଳି ଦୟା, ଭରସା ଓ ଶକ୍ତିର ଶବ୍ଦରେ ଦୁଇ ମହାନ ଆତ୍ମାର ମିଳନର ଅପେକ୍ଷା ଅଟୁଟ ରହିଲା।