ହନୁମାନଙ୍କୁ ସୀତା କହିଲେ, “ହେ ବୀର, ଯଦି ତୁମେ ଉପୟୁକ୍ତ ଭାବିବ, ତେବେ ଏଠାରେ ଏକ ଦିନ ଗୁପ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ ବିଶ୍ରାମ କର; ଆଜି ରୁହ ଏବଂ କାଲି ଯାଉ। ମୋ ପାଇଁ, ଏହି ଦୁଃଖରେ ତୁମର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ମୋତେ ଅଳ୍ପ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରେ। କିନ୍ତୁ, ହେ ମୃଗନୟନ ବନରାଜ, ଯଦି ତୁମେ ଦେରି କରିବ, ତେବେ ମୋ ଜୀବନ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଆପଦ ଆସିପାରେ। ତୁମ ଅଭାବର ଦୁଃଖ ଆଉଥରେ ମୋତେ ଭାରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବ, ମୋ ଦୁଃଖକୁ ଦ୍ୱିଗୁଣ କରିଦେବ। ହେ ବନରାଜ, ମୋର ଏକ ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ଅଛି—ତୁମେ ଯେଉଁ ବନର ଓ ଭାଲୁଙ୍କ ସଂଘ ସହିତ ଆସିଛ, ସେମାନେ କିମ୍ବା ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ—ସେମାନେ କିପରି ଏହି ବିଶାଳ ଓ ଦୁର୍ଗମ ସାଗର କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ? ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ତିନିଜଣ ଏହି ସାଗର କୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରନ୍ତି—ଗରୁଡ଼, ତୁମେ ଏବଂ ବାୟୁଦେବ। ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ କ'ଣ ବିଚାର କରୁଛ? ତୁମେ ଉପାୟ ଜାଣିବାରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଧାନ। ତୁମେ ଏକା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିପାରିବ; ତୁମର ପ୍ରସିଦ୍ଧି ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ। ଯଦି ରାମ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନା ସହ ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ, ନିଜ ନଗରକୁ ବିଜୟୀ ହୋଇ ଫେରନ୍ତି, ସେହି ଉଚିତ। କିମ୍ବା, ଯଦି କକୁତ୍ସ୍ଥ ଲଙ୍କାକୁ ସେନା ନେଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନାଶ କରି, ମୋତେ ନେଇଯିବେ, ଏହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ। ଏହିପରି କିଛି କର, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଓ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ହେବ। ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଭବ୍ୟ ଓ ଯୁକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ କଥା ଶୁଣି, ହନୁମାନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଦେବୀ, ବନର ଓ ଭାଲୁ ସେନା ପ୍ରଧାନ ସୁଗ୍ରୀବ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପିତ। ଅସଂଖ୍ୟ ବନର ଓ ଭାଲୁ ସହିତ ସେ ଶୀଘ୍ର ଆସିବେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିବେ। ସେମାନେ ପ୍ରବଳ, ଶୌର୍ୟଶାଳୀ, ଦୃଢ଼ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଚେତନା ଗତି ପରି ତୀବ୍ର। ସେମାନେ ତଳ, ଉପର କିମ୍ବା ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅବାଧ ଚଳିପାରନ୍ତି; ମହାକାର୍ଯ୍ୟରେ କ୍ଷୀଣ ହୁଏନାହାନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର। ଏମିତି ଅନେକ ବନରମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସମାନ କିମ୍ବା ମୋଠାରୁ ବଡ଼; ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କେହି ମୋଠାରୁ ଅଧମ ନୁହେଁ। ତେଣୁ, ଦେବୀ, ଏବେ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼; ମୁଁ ବନରପ୍ରଧାନମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଲମ୍ବା ଲାଫରେ ଲଙ୍କାକୁ ପହଞ୍ଚିବି। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ମୋ ପଛରେ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ଆସିବେ। ସେମାନେ ଏକାସାଥି ଲଙ୍କାକୁ ଆସି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ କରିବେ। ରାମ ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ହତ୍ୟା କରି, ତୁମକୁ ନେଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଯିବେ। ତେଣୁ, ଶିଘ୍ର ଭଲ ହେବ; ଅଳ୍ପ ସମୟ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର। ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିପରି ଜ୍ୱଳମାନ। ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ, ତାଙ୍କ ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସହ ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧ ପରି ଏକତ୍ରିତ ହେବ। ଶୀଘ୍ର, ମୈଥିଲୀ, ତୁମ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିବ, ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ରାବଣ ହତ୍ୟା ହେବ। ଏପରି ଭାବରେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ହନୁମାନ, ବାୟୁପୁତ୍ର, ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏବଂ ପୁନି କହିଲେ, “ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରନ୍ତି, ଧୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଧନୁଷ୍ଧାରୀ, ଲଙ୍କା ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚିବେ। ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ବନରବୀରମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଯେଉଁମାନେ ନଖ ଓ ଦାନ୍ତରେ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ, ସିଂହ ବା ଵ୍ୟାଘ୍ର ପରି ପ୍ରବଳ, ଗଜପତି ସଦୃଶ। ଲଙ୍କା ଓ ମଲୟ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଅନେକ ବନର ସେନା ଉଚ୍ଛ୍ୱାସ କରିବ, ମେଘ ବା ପାହାଡ଼ ପରି ଗଜ୍ଜନ କରିବ। ରାମ ହୃଦୟରେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରେମବାଣ ଲାଗିଛି, ସେ ଶାନ୍ତି ପାଉନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ହସ୍ତୀ ସିଂହର ଭୟରେ ଅଶାନ୍ତ। ଦେବୀ, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିନାହାଁ, ମନରେ ଭୟ ଧରନାହାଁ; ଯେପରି ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ, ସେପରି ତୁମେ ତୁମ ପତି ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେବ। ରାମ ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କିଏ, କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସମାନ କିଏ? ଏହି ଦୁଇଭାଇ ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ସମାନ, ତୁମର ଆଶ୍ରୟ। ତୁମେ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଅଧିକ ଦିନ ରହିବନାହାଁ; ତୁମ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଆଗମନ ବିଳମ୍ବ ହେବନାହିଁ—କେବଳ ଆମ ସମ୍ମିଳନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର। ଏହିପରି ଉତ୍ତର ଦେଇ, ଏବେ ଶୁଣ, ମହାକବି ଵାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ରାମାୟଣ, ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ଚଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହା ଅଟୁଟ ଅନୁସୂଚନା। ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ମହାତ୍ମା ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ସୀତା, ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନାରେ କଥା କହିଲେ, “ହେ ବନର, ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି ଶୁଭ ସନ୍ଦେଶ ଦେଉଛ, ମୁଁ ଏପରି ଖୁସି ଅନୁଭବୁଛି, ଯେପରି ଅର୍ଧବିତ ମୃଦା ଜମି ଵର୍ଷା ପାଇଁ ଖୁସି ହୁଏ। ଯେପରି ମୁଁ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ଦେହରେ ମୋ ପତି ରାମଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛି, ସେପରି ତୁମେ ମୋପ୍ରତି କୃପା କର। ହେ ବନରପ୍ରମୁଖ, ରାମଙ୍କୁ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦିଅ—ସେହି ଏକ ଆଖିଅଛି ଗୋଛ ଯାହା ମୁଁ କାକକୁ କ୍ରୋଧରେ ଛାଡ଼ିଥିଲି। ଏହି ଗାଲର ଲାଲ ଚିହ୍ନ ଯାହା ତୁମେ ଲଗାଇଥିଲ, ଯେତେବେଳେ ମୋର ଚିହ୍ନ ଖୋଇଯାଇଥିଲା—ସେଥିରେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ସ୍ମରଣ କରୁଛ।