ସୀତା ହନୁମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଲଙ୍କାର ମଣିକ୍ୟ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି ମଣିକ୍ୟ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଦିଅ, ଏହା ଦେଖିଲେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଚିହ୍ନିପାରିବେ। ଏହି ମଣିକ୍ୟ ଦେଖି ରାମ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବେ—ମୋତେ, ମୋର ମାତାଙ୍କୁ, ଏବଂ ଦଶରଥ ରାଜାଙ୍କୁ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଆଉ କିଏ କ’ଣ କରିପାରିବେ, ଏହି ବିଷୟରେ ବିଚାର କର। ମହାବୀର ବନରାଜ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବା ନାତେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାରେ ତୁମେ ଅଧିକାରୀ; ଦୁଃଖ ଶେଷ କରିବା ପାଇଁ କଣ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ଭଲଭାବେ ଭାବ। ହନୁମାନ, ଚେଷ୍ଟା କର ଏବଂ ଦୁଃଖ ଦୂର କର; ଏହିପରି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଏହାକୁ ମାନିଲେ। ହନୁମାନ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଯିବାକୁ ଯେପରି ବୁଝିଲେ, ମୈଥିଲୀ ସୀତା ତାହା ଅନୁଭବ କଲେ। ଲୁହାରେ ଅଟକିଯାଇଥିବା କଣ୍ଠରେ ସୀତା କହିଲେ, “ହନୁମାନ, ମୋର ଶୁଭକୁଷଳ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେ। ବନରାଜ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁଗ୍ରୀବ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ବୟସ୍କ ବନରଙ୍କୁ ମୋର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନ୍ୟାୟସମ୍ମତ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଦେ। ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବ ଏହି ଦୁଃଖସମୁଦ୍ରରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଘଟିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର। ହନୁମାନ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ରାମଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ ଯେ, ମୁଁ ଏଉଁଠି ବଞ୍ଚିଅଛି; ଏହି ଶବ୍ଦ କହି ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କର। ମୋର ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କ ମନରେ ଆଶା ବଢ଼ିବ ଏବଂ ମୋ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଉନ୍ମୁଖ ହେବେ। ତୁମ ମାଧ୍ୟମରେ ମୋର କଥା ଶୁଣି ବୀର ରାଘବ ନିଶ୍ଚୟ ଶୌର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ହେବେ। ସୀତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ହାତ ଯୋଡ଼ି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଶୀଘ୍ର ରାମ, ବନରାଜ ଓ ଭାଲୁମାନେ ଘେରି ଆସିବେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରି ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ମଣିଷ, ଦେବତା, ଅସୁର କିମ୍ବା କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ବାଣ ଛାଡ଼ିବାବେଳେ ସାମ୍ନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବରୁଣ କିମ୍ବା ଯମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେ ମଧ୍ୟ ସୀତା, ତୁମ ପାଇଁ ଏହା କରିପାରିବେ। ସମୁଦ୍ର ସୀମାବଦ୍ଧ ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିପାରିବେ, ତୁମ ପାଇଁ ରାମଙ୍କ ଜୟ ନିଶ୍ଚିତ। ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ସତ୍ୟ ଓ ସୁନ୍ଦର କଥା ଶୁଣି ସୀତା ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ ଏବଂ ଆଉ କିଛି କଥା କହିଲେ। ହନୁମାନ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସୀତା ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ କଥାରୁ ସେ ତାଙ୍କର ପତିପ୍ରତି ଗଭୀର ସ୍ନେହ ବୁଝିପାରିଲେ। ସୀତା କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଭଲ ଭାବ, ଏକ ଦିନ ଗୁପ୍ତ ଜାଗାରେ ରୁହ, ଆଜି ଅଲ୍ପ ଶାନ୍ତି ମିଳିବ; କାଲି ପ୍ରସ୍ଥାନ କର। ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ଉପସ୍ଥିତି ଅଲ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଦେବ। କିନ୍ତୁ ବନରାଜ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ତୁମେ ଦେରି କର, ମୋ ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ଆପଦ ଆସିପାରେ। ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତି ଦୁଃଖ ଆଉ ବଢ଼ିଯିବ, ମୋ ପୀଡ଼ା ଉପରେ ପୀଡ଼ା ଯୋଗ ହେବ। ବନରାଜ, ଆଉ ଏକ ଶଙ୍କା ମୋ ମନରେ ଆସୁଛି—ତୁମେ ଓ ତୁମ ସହଯୋଗୀ ବନର, ଭାଲୁମାନେ, କିମ୍ବା ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, କେମିତି ଏହି ବିପୁଳ ଓ ଅପାର ସମୁଦ୍ର ଅଟିକରିପାରିବେ? ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ତିନିଜଣ ଏହି ସମୁଦ୍ର ଅଟିପାରିବେ—ଗରୁଡ଼, ତୁମେ, କିମ୍ବା ବାୟୁଦେବ। ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ କିଏ କ’ଣ ଉପାୟ ଦେଖୁଛ, ତୁମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟସାଧକ ହେବାରୁ ଏହା ଭଲଭାବେ ଭାବ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଏକା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରୟାପ୍ତ; ତୁମ ବିଜୟ ତୁମ କର୍ମର ଫଳ। ଯଦି ରାମ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ, ଜୟୀ ହୋଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରନ୍ତି, ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ। କିମ୍ବା କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମ ଲଙ୍କାକୁ ସେନା ଭରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ମୋତେ ନେଇଯିବେ, ଏହା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ। ତେଣୁ ତୁମେ ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଯାହାରେ ତାଙ୍କର ଶୌର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହାନ ଆତ୍ମା ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଫଳିତ ହେଉ। ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଯୁକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ହନୁମାନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଦେବୀ, ବନର ଓ ଭାଲୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁ ସୁଗ୍ରୀବ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପିତ ଏବଂ ସତ୍ୟବାନ। ସେ ଅନେକ ହଜାର ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ ବନରମାନେ ସହ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଧ୍ୱଂସ କରିବେ, ହେ ବୈଦେହୀ। ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ଶୌର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରାଣ, ଓ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ; ସେମାନେ ଚିନ୍ତା ଭଳି ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ସଦା ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଗତି ଉପର, ତଳ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦିଗରେ ଅବାଧିତ; ସେମାନେ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟରେ କ୍ଷୀଣ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର। ସେମାନେ ବାୟୁପଥରେ ବାରମ୍ବାର ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରିଛନ୍ତି। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୋ ପରି କିମ୍ବା ମୋଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରମାନେ ଅଛନ୍ତି; କିଏ ମୋଠାରୁ ଅଧମ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଦେବୀ, ଏବେ ଦୁଃଖ ପ୍ରସ୍ତାନ କର; ତୁମ ଶୋକ ଦୂର ହେବ। ବନରମୁଖ୍ୟମାନେ ଏକ ଲାଫରେ ଲଙ୍କାକୁ ପହଁଚିପାରିବେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୋ ପଛରେ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ।