ଏହି ଉତ୍କଳିତ ଅଧ୍ୟାୟର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ — ଏହା ହେଉଛି ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଉନତିସ ଅଧ୍ୟାୟ। ଏଠି, ସୀତା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏକ ମଣି ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି ମଣି ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଦିଅ; ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ତିନିଜଣ ଜଣାପଡିବେ — ରାମ, ମୋ ମାଁ, ଏବଂ ଦଶରଥ ରାଜା। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଆଉ କଣ କରିପାରିବ, ଏହା ଭଲଭାବେ ଭାବିବା ଦାୟିତ୍ୱ ତୁମର, ହନୁମାନ। ଦୁଃଖର ଶେଷ କିପରି ହେବ, ଏହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବାରେ ତୁମେ ପ୍ରଧାନ।” ହନୁମାନ ଏହି ସମ୍ବିଧାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଶୀର ନମାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ମୈଥିଳୀ ସୀତା, ହନୁମାନଙ୍କ ଯାତ୍ରା ପ୍ରସ୍ତୁତି ଦେଖି, ଅଶ୍ରୁସ୍ନାତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ହନୁମାନ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମୋର କୁଶଳବାର୍ତ୍ତା ଦିଅ। ସୁଗ୍ରୀବ, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳ ଓ ଅଗ୍ରବନରଙ୍କୁ ମୋର ଆଦର ଓ ଧର୍ମମୟ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦିଅ। ରାମ ମୋତେ ଏହି ଦୁଃଖର ବୁଦ୍ଧି ରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ତୁମେ ଏହା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର। ରାମଙ୍କୁ କହିବା, ‘ସୀତା ଏଯାଁ ଅବିକଳ ଅଛି,’ ଏହା ତୁମେ କହିବା ଧର୍ମ ପାଳନ ହେବ। ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମଙ୍କ ନିଷ୍ଠା ଆଉ ଦୃଢ଼ ହେବ। ତୁମେ ମୋର ଏହି ଶବ୍ଦ ଦେଇ ଯିବା, ରାମ ନିଶ୍ଚୟ ବୀରତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବେ।” ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ହନୁମାନ ନମସ୍କାର କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସିଘ୍ର ରାମ, ଅଗ୍ରବନର ଓ ଭାଲୁମାନଙ୍କ ସହ ଆସି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ତୁମର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ। ରାମଙ୍କ ଧନୁର୍ବାଣ ରୁ ଏହି ଜଗତର କୌଣସି ମର୍ତ୍ୟ, ଦେବ, ଅସୁର ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ — ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ପୃଥିବୀ ଏକା ପାଇଁ ରାମ ଜୟୀ ହେବେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ତୁମର ଉଦ୍ଧାର ନିଶ୍ଚିତ।” ହନୁମାନଙ୍କ ସତ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୀତା ଏହାକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ଆଉ କିଛି କହିଲେ। ହନୁମାନ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସୀତା ପୁନି ପୁନି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦରୁ ରାମ ପ୍ରତି ତାଙ୍କ ଭାବ ଅନୁମାନ କରିଲେ। ସୀତା କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଚାହା, ଏଠି ଏକ ଦିନ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରୁହ; ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଅଳ୍ପ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବ। ତଥାପି, ଯଦି ତୁମେ ବିଳମ୍ବ କରିବାକୁ ଚାହ, ମୋ ଜୀବନକୁ ବିପଦ ଆସିପାରିବ। ତୁମର ବିଦାୟ ମୋର ଦୁଃଖକୁ ଆଉ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ କରିବ। ହନୁମାନ, ମୋର ଏକ ଶଙ୍କା ଅଛି — ତୁମର ସହଚର ଅନେକ ବନର ଓ ଭାଲୁମାନଙ୍କ ଏହି ଅସୀମ ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କିପରି କରିପାରିବେ? ଏହି ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଗରୁଡ, ତୁମେ, କିମ୍ବା ପବନ ଦେବତା ଛଡ଼ା କୌଣସି ଜୀବ ଶକ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟର ଉପାୟ କଣ, ତୁମେ ବିଚାର କର; କାରଣ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାରେ ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ତୁମେ ଏକା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବ; ତୁମର କ୍ଷମତା ଦେଖି ତୁମର ଯଶ ଅର୍ଜିତ। ଯଦି ରାମ ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରି, ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିବେ, ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ। ଯଦି କକୁତ୍ସ୍ଥ ଲଙ୍କାକୁ ସେନା ନେଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରି, ମୋତେ ନେଇଯାଉଥିବା, ଏହା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ। ଏହି ବୀରର ବୀରତା ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟରେ ମିଳିବା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କର।” ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଭଦ୍ର ଓ ଉଚିତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ହନୁମାନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ସୁଗ୍ରୀବ — ବନର ଓ ଭାଲୁମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ସତ୍ୟପରାୟଣ, ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛନ୍ତି। ଅନେକ ହଜାର ଲକ୍ଷ ବନର ମାନଙ୍କ ସହ ସୁଗ୍ରୀବ ଶିଘ୍ର ଆସିବେ, ରାକ୍ଷସ ନଶ୍ଟ କରିବେ। ସେମାନେ ଶୂର, ସାହସୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଚିନ୍ତା ଗତିରେ ତେଜ ଏବଂ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନରେ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ। ତାଙ୍କ ଗତି ଉପର, ତଳ, ଆଉ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅନ୍ୟାୟ ନାହିଁ; ସେମାନେ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟରେ କ୍ଷୀଣ ହେନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର। ବନର ଏହି ଶୂରମାନେ ପବନର ପଥ ଅନୁସରି, ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ସାଗର ଉପରେ ଅନେକ ଥର ଚକ୍ର କରିଛନ୍ତି। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦରବାରରେ ମୋତେ ସମ, କିମ୍ବା ମୋଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନର ଅଛନ୍ତି; କୌଣସି ଅପୂର୍ବ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଃଖ ଚାଲିଗଲା; ମନର ଦୁଃଖ ଦୂର କର; ବନର ମୁଖ୍ୟମାନେ ଏକ ଲମ୍ଫରେ ଲଙ୍କାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ।” ଏଭଳି, ସୀତା ଓ ହନୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଗଭୀର ଦୟା, ଆଶ୍ବାସ ଓ ନିଶ୍ଚୟର ମଧୁର କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଲା; ହନୁମାନ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ — ରାମ ଓ ବନରସେନା ଶିଘ୍ର ଲଙ୍କାକୁ ଆସି, ସୀତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ।