ପବିତ୍ର ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କ ଚୂଡ଼ା ମଧ୍ୟରୁ ପାହାଡ଼ର ପବନ ଦ୍ୱାରା ଉଡ଼ିଯାଇଥିବା ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିକୁ ହନୁମାନ୍ ଆଦରରେ ଉଠାଇଲେ। ମନରେ ଅନନ୍ଦ ଭରି, ସେ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମଣିଟିକୁ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଇ, ସୀତା ମୃଦୁ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ଏହି ମଣିଟି ଚିହ୍ନ ଭାବେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଉଛି, ଏହା ସତ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପରିଚିତ। ଏହି ମଣି ଦେଖି, ରାମ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ—ମହାବୀର, ମୋର ମାତା ଓ ଦଶରଥ ରାଜାଙ୍କୁ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଯାହା ଉଚିତ ବା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା ବିଚାର କର। ଏହି ଦୁଃଖର ସମାପ୍ତି ପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରୟାସ ଉଚିତ ହେବ, ତାହା ତୁମେ ଭଲଭାବରେ ଜାଣ। ହନୁମାନ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉଦ୍ୟମ କର, ଏବଂ ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" ଏପରି ଅନୁରୋଧ ପରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ। ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ତୟାରି କଲେ। ମୈଥିଲୀ ସୀତା ଜାଣିଲେ ଯେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଏବେ ଯିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଗଳା ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଗଲା, ସେ କହିଲେ, “ହନୁମାନ, ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚାଇଦିଅ। ସୁଗ୍ରୀବ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧ ବନରାଜଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଧର୍ମମୟ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେବାକୁ ଭୁଲିନାହ। ଯିଏପରି ରଘୁବଂଶୀ ରାମ ମୋତେ ଏହି ଦୁଃଖ ରାଶିରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସଫଳ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ରାମଙ୍କୁ ଏହା ନିଶ୍ଚୟ କହିଦିଅ, ଯେ ମୁଁ ଏଉଁଠି ବଞ୍ଚି ଅଛି। ଏହି ଶବ୍ଦ କହି, ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କର। ମୋର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କ ମନରେ ଆଶା ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ବଢ଼ିଯିବ। ତୁମ ମାଧ୍ୟମରେ ମୋର ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି, ରଘୁବୀର ଆତ୍ମବଳ ଏବଂ ଶୌର୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିବେ।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବାୟୁନନ୍ଦନ ହନୁମାନ ଶିର ଉପରେ ହାତ ଦେଇ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତରରେ କହିଲେ, “ଶୀଘ୍ର ରାମ, ବନରାଜ ଓ ଭାଲୁମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଗି ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ମର୍ତ୍ୟ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଅସୁରମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ବାଣ ମୁକ୍ତି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବରୁଣ କିମ୍ବା ଯମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଟିକିପାରିବେନାହିଁ, ବିଶେଷକରି ତୁମ ପାଇଁ। ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ରାମ ପୃଥିବୀକୁ ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଜୟ କରିପାରିବେ; ତୁମ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ।" ସୀତା ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣି, ପୁନି ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦରୁ ଜଣାଇଲେ ଯେ, ହନୁମାନଙ୍କ ମନରେ ତାଙ୍କ ପତି ପ୍ରତି ଗଭୀର ସ୍ନେହ ଅଛି। ସେ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଉଚିତ ଭାବ, ଏଠି ଏକ ଦିନ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବସି ବିଶ୍ରାମ କର; ଆଉ କାଲି ଯିବା। ମୋ ପାଇଁ ତୁମ ସାନିଧ୍ୟ ଏକ ଦିନର ଦୁଃଖ ହ୍ରାସ କରିପାରିବ। କିନ୍ତୁ, ବନରାଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ତୁମେ ବିଳମ୍ବ କର, ମୋ ଜୀବନକୁ ବି ଆପଦ ଆସିପାରେ। ତୁମ ଅଭାବର ଦୁଃଖ ପୁଣି ମୋତେ ଅଧିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବ। ଏବଂ ମୋର ଏକ ମହା ସନ୍ଦେହ ଅଛି—ତୁମେ ଓ ତୁମ ସହଯୋଗୀ ବନରାଜ ଓ ଭାଲୁମାନେ, ଏହି ଅପାର ଏବଂ ଦୁର୍ଗମ ସମୁଦ୍ର କିପରି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ? ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ତିନିଜଣ ଏହି ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ—ଗରୁଡ଼, ତୁମେ କିମ୍ବା ବାୟୁଦେବ। ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ କେଉଁ ଉପାୟ ଦେଖୁଛ? କାରଣ ଉଦ୍ୟମରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ତୁମେ ଏକା ଯଥେଷ୍ଟ, ତୁମ ବିଜୟ ତୁମ କର୍ମର ଫଳ। ଯଦି ରାମ ସେନା ସହ ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ ନିଜ ନଗରକୁ ବିଜୟୀ ହୋଇ ଫେରନ୍ତି, ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ। ଯଦି କକୁତ୍ସ୍ଥ ଲଙ୍କାକୁ ସେନା ସହ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରି ମୋତେ ନେଇଯାନ୍ତି, ଏହା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ। ଏହି ଭାବେ କର, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଓ ତୁମ କର୍ମ ଦୁଇଟି ଏକାତ୍ମ ହୁଏ।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉଚିତ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ହନୁମାନ ଉତ୍ତରରେ କହିଲେ, “ଦେବୀ, ବନରାଜ ଓ ଭାଲୁମାନେଙ୍କ ନେତା ସୁଗ୍ରୀବ ଶତ୍ୟବାନ୍ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପୀ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମ ସହାୟତା ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞାବଦ୍ଧ। ଅସଂଖ୍ୟ ହଜାର ହଜାର ବନରାଜ ଏବଂ ଭାଲୁମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଦୃତ ଗତିରେ ଆସିବେ, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ନାଶ କରିବେ। ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ଶୌର୍ୟ, ସାହସ ଓ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ; ସେମାନେ ଚିନ୍ତା ଗତି ସମାନ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଆଜ୍ଞା ପାଳନରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେମାନେ ଉପରେ, ତଳେ କିମ୍ବା ଅପାର ଜଗତରେ ଅବାଧ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟରେ କେବେ ଅସଫଳ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର। ସେମାନେ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ର ସହିତ ପୁନିପୁନି ବାୟୁର ପଥରେ ଘୂରିଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଏମିତି ବନବାସୀ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ସମ କିମ୍ବା ମୋଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସଭାରେ କେହି ମୋଠାରୁ ଅଧମ ନୁହଁନ୍ତି।" ଏଭଳି ଭାବେ, ସୀତା ଓ ହନୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଆଶା ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଭରିଥିବା ପବିତ୍ର ସଂଳାପ ହେଲା, ଏବଂ ହନୁମାନ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।