ହନୁମାନଙ୍କୁ ସୀତା କହିଲେ, “ହେ କପିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଉଁଠି ଗଲେ ରାଘବଙ୍କୁ ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ କୁଶଳ ସନ୍ଦେଶ ଦିଅ। ଯେଉଁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସଦା ଶାନ୍ତ, ପବିତ୍ର, ଦକ୍ଷ ଓ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସେ ମୋର ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁନ୍ତୁ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାରେ ତୁମେ ମୁଖ୍ୟ; ତୁମ ଉଦ୍ୟମରେ ରାଘବ ମୋ ପ୍ରତି ସଚେତନ ହେଉନ୍ତୁ। ଏବଂ, ମୋ ନାଥ ଶୂରବୀର ରାମଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି କହ, ‘ଦଶରଥନନ୍ଦନ, ମୁଁ ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ୍ତ ରହିବି।’ ଏକ ମାସ ପରେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବି ନାହିଁ—ଏହା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଁଛି। ରାବଣଙ୍କ ଠକେଇ ଓ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଧରା ପଡ଼ିଛି, ତୁମେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଯେପରି କୌଶିକୀ ନେତ୍ରଲୋକରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥିଲେ।” ଏହା ପରେ, ସୀତା ତାଙ୍କର ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଦିବ୍ୟ ଚୂଡାମଣି ଅପସାରଣ କରି, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହା ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଉ।” ଶୂରବୀର ହନୁମାନ ସେ ଅପୂର୍ବ ମଣି ନେଇ, ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ପିନ୍ଧିଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ବାହୁ ଏହି ମଣି ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନ ଥିଲା। ମଣି ନେଇ, ସେ କପିଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପରିକ୍ରମା କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ, ହନୁମାନ ମନେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ରାଜା ଜନକଙ୍କ ଝିଅ ଧରିଥିବା, କେଶରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପବନରେ ହଲୁଚିଥିବା ସେ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ନେଇ, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ମନେ ଫେରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୀତା ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ମଣି ଚିହ୍ନସ୍ୱରୂପ, ରାମ ନିଶ୍ଚୟ ଚିହ୍ନିପାରିବେ। ଏହି ମଣି ଦେଖି ରାମ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ—ଶୂରବୀର, ମୋ ମାତା ଓ ରାଜା ଦଶରଥ। ତେଣୁ, ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏଉଁଠି ଆଉ କ’ଣ କରିପାରିବ, ଭଲଭାବେ ବିଚାର କର। ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାରେ ପ୍ରଧାନ; ଦୁଃଖ ଶେଷ କରିବା ପାଇଁ କିଏ ଉଦ୍ୟମ କରିପାରିବ, ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କର। ହନୁମାନ, ଉଦ୍ୟମ କର, ଦୁଃଖ ଦୂର କର; ଏହିପରି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ମସ୍ତକ ନମାଇ, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଯିବା ପ୍ରସ୍ଥୁତି ନେଲେ। ମୈଥିଲୀ ଜାଣିଲେ ଯେ, ପବନସୁନୁ ହନୁମାନ ଯିବାକୁ ମନସ୍କାର କରୁଛନ୍ତି। ସୀତା, ଅଶ୍ରୁସ୍ମିତ କଣ୍ଠରେ, କହିଲେ, “ହେ କପିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମୋର କୁଶଳ ଓ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦିଅ। ସୁଗ୍ରୀବ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ବୟସ୍କ ବନରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋର ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଓ ଧର୍ମସମ୍ମତ ଶୁଭେଚ୍ଛା ପ୍ରଦାନ କର। ଯେପରି ଶୂରବୀର ରାଘବ ମୋତେ ଏହି ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଉଦ୍ୟମ କର। ରାମଙ୍କୁ କହ, ‘ମୁଁ ଏଯାଁ ବଞ୍ଚିଛି’—ଏହି ଶବ୍ଦ ତାଙ୍କୁ କହି ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କର। ମୋର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସଦା ଆଶାୟିତ ଥିବା ଦଶରଥନନ୍ଦନ ତାଙ୍କର ଧୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ବଢ଼ିଯିବ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋର କଥା ଶୁଣି, ଶୂରବୀର ରାଘବ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପ୍ରବଳ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେବେ।” ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପବନସୁନୁ ହନୁମାନ ଅଞ୍ଜଳି ମସ୍ତକରେ ଧରି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଶୀଘ୍ର ରାମ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବନର ଓ ଭାଲୁଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଆସି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ଆପଣଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ। ମୁଁ ମଣିଷ, ଅସୁର କିମ୍ବା ଦେବତାମଧ୍ୟରେ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁନି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ବାଣ ବିମୋଚନ ସମୟରେ ସାମ୍ନା କରିପାରିବ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବରୁଣ କିମ୍ବା ଯମଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଟୁଟ ରଖିପାରିବେ, ବିଶେଷକରି ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ। ଏହି ସମୁଦ୍ରସୀମା ଭୂମିକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିପାରିବେ; ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ରାମଙ୍କ ଜୟ ନିଶ୍ଚିତ।” ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଏକାଗ୍ର ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୀତା ବଡ଼ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇ, ପୁନି କହିଲେ। ହନୁମାନ ଯିବା ପ୍ରସ୍ଥୁତି ନେଉଥିବାବେଳେ, ସୀତା ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖୁଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କର କଥାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା ଯେ, ସେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ନେହ ରଖନ୍ତି। ସୀତା କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଉଚିତ ଭାବିବ, ଏଠାରେ ଏକ ଦିନ ଗୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରୁହ; ବିଶ୍ରାମ କର, ଆଉ ସେଷ ଦିନ ଯାଅ। ମୋ ପାଇଁ, ହେ ବନର, ତୁମ ଉପସ୍ଥିତି ଏକ ଦିନ ମଧ୍ୟ ଏହି ବଡ଼ ଦୁଃଖରୁ ଅଳ୍ପ ମୁକ୍ତି ଦେବ। କିନ୍ତୁ, ଯଦି ତୁମେ ଦେରି କର, ମୋ ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ବିପଦ ଆସିପାରେ। ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ମୋର ଦୁଃଖ ପୁନି ବଢ଼ିଯିବ, ମୋର ବେଦନା ଦୁଇଗୁଣା ହେବ। ଏବଂ, ମୋର ଏକ ମହାସନ୍ଦେହ ଅଛି—ତୁମ ବନର ଓ ଭାଲୁ ସେନା ବା ରାମ-ଲକ୍ଷ୍ମଣ, କିପରି ଏହି ବିଶାଳ ଓ ଅତିଦୁର୍ଗମ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ? ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମଧ୍ୟରେ କେବଳ ତିନିଜଣ ଏହି ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ—ଗରୁଡ, ତୁମେ, କିମ୍ବା ପବନଦେବ। ତେଣୁ, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ କ’ଣ ଉପାୟ ଦେଖୁଛ? ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ୟସାଧନରେ ପ୍ରଧାନ। ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଦଳ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ତାଙ୍କ ସ୍ୱନଗରକୁ ଫେରିବାଟିଏ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ହେବ।” ଏପରି ଭାବେ, ସୀତା ହନୁମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଦୁଃଖ, ଆଶା ଓ ଆଶଙ୍କା ଉପସ୍ଥାପନ କରି, ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ନିଜ ପ୍ରେମ ଓ ବିଶ୍ୱାସର ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ। ହନୁମାନ ଏହି ଶବ୍ଦ ଏବଂ ଚୂଡାମଣି ନେଇ, ଆଶା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରାମଙ୍କ ଦେଖାକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।