ହନୁମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବକନ୍ୟା ସଦୃଶ ଶୀତା ଧୀରେ ଧୀରେ କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଅଶ୍ରୁରେ ଆବିବ୍ୟକ୍ତ ହେଉଥିଲା। ସେ କହିଲେ, “ଏହା ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଚିହ୍ନ। ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ରାମଙ୍କୁ କହିବା—ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତର ପାଦଦେଶରେ, ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ଯେଉଁଠି ତପସ୍ବୀମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି, ମୂଳ, ଫଳ ଓ ପାଣିରେ ପୁଷ୍ଟ ଏହି ସ୍ଥାନ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ ପାଖରେ ଅଛି। ଏଠିର ମାଳୀକା ଓ ଉପବନ ମନୋହର ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏଠାରେ ଆମେ ଘୂରି ଘୂରି, ପାଣିରେ ଭିଜି ଯେବେ ତୁମେ ମୋ ଚରଣକୋଳେ ବସିଥିଲେ, ସେ ସମୟର କଥା ମନେ ପଡ଼େ।