ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଆକାଶ ହେଉଥିଲା ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଦୀପ୍ତି ପରି ଚିତ୍ରିତ, ଶୁଭ୍ର ଜଳର ତରଙ୍ଗ ହଜାର ହଜାର ଧାରାରେ ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା। ଶରତ୍ର ମେଘରେ ଯେପରି ହଂସମାନେ ଦଳଦଳ ଉଡ଼ନ୍ତି, ଏହି ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ତେଣିଁ ପରି ଉଡ଼ୁଥିଲା। ଗଙ୍ଗା ନଦୀ କେବେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ବହୁଥିଲା, କେବେ ତ୍ରୁଟିତ ଗତିରେ, କେବେ ଚୌଡ଼ା ହୋଇ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଥିଲା। କେଉଁଠି ନଦୀ ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ତରଙ୍ଗ ଉଠୁଥିଲା, କେଉଁଠି ଶାନ୍ତ ଗତିରେ ବହୁଥିଲା, ଏବଂ କେବେ କେବେ ଜଳ ଜଳକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲା। ପୁନଃପୁନଃ ଗଙ୍ଗା ଉପରକୁ ଉଠୁଥିଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ୁଥିଲା; ଯେଉଁ ଜଳ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶିରରୁ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ସେଉଁଠି ଏହି ଜଳ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା। ଏଠି ଭୂମିରେ ବସୁଥିବା ଋଷିମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏହି ଜଳକୁ ଛୁଇଁ, ଏହାକୁ ପବିତ୍ର ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଶାପରେ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏଠି ଶ୍ନାନ କରି ଅପବିତ୍ରତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ; ଏହି ଜଳରେ ପାପ ଧୋଇ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ପୁନଃ ଆକାଶରେ ଯାଇ ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ; ଲୋକମାନେ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଜଳ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଗଙ୍ଗାରେ ଶ୍ନାନ କରି ସମସ୍ତେ ପବିତ୍ର ହେଲେ; ଏବଂ ରାଜା ଭଗୀରଥ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ବଡ଼ ରାଜା ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଥିଲେ, ଗଙ୍ଗା ପଛରେ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି, ଦୈତ୍ୟ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, ବଡ଼ ନାଗ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଭଗୀରଥଙ୍କ ରଥକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ପ୍ରସନ୍ନ ଜଳଚରମାନେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ; ଯେଉଁଠି ଭଗୀରଥ ଯାଉଥିଲେ, ଗଙ୍ଗା ସେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ଚାଲିଥିଲା। ତାପରେ, ଜହ୍ନୁ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଗଙ୍ଗା ଅତିରିକ୍ତ ଜଳରେ ବନ୍ୟା କରିଦେଲା। ଏହି ଅସଦାଚାର ଦେଖି, ଜହ୍ନୁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ ଗଙ୍ଗାର ସମସ୍ତ ଜଳ ପାନ କରିଦେଲେ—ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଋଷିମାନେ ଏହା ଦେଖି ବିସ୍ମିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଜହ୍ନୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଗଙ୍ଗାକୁ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ କନ୍ୟା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ବିନୟ କଲେ। ତାପରେ, ଚିରସୁନ୍ଦର ଜହ୍ନୁ ତାଙ୍କ କଣରୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ; ଏହି କାରଣରେ ଗଙ୍ଗାକୁ "ଜାହ୍ନବୀ" ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଡାକାଯାଏ। ପୁନଃ ଗଙ୍ଗା ଭଗୀରଥଙ୍କ ରଥକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା। ତାପରେ ଭଗୀରଥ ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଗଙ୍ଗାକୁ ପାତାଳ ଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହୋଇ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ। ଭଗୀରଥ ଗଙ୍ଗାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଳରେ ସେମାନଙ୍କ ଭସ୍ମକୁ ବିସର୍ଜନ କରିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କରିଲେ। ଏହା ପରେ, ଭଗୀରଥ ଗଙ୍ଗାର ପଥରେ ଚାଲି, ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି ଭସ୍ମ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଯେବେ ଭସ୍ମ ଗଙ୍ଗାରେ ବିସର୍ଜିତ ହେଲା, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥ, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଓ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାସାଗରଙ୍କ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ପୁଅମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ ଦେବମାନେ ପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।" "ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅଛି, ସାଗରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ଦେବମାନେ ପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିବେ। ଏବଂ ଏହି ଗଙ୍ଗା ତୁମର ଜେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ; ତୁମ ନାମରେ, ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ଗଙ୍ଗା ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ।" "ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗାକୁ ତ୍ରିପଥଗା ଓ ଭଗୀରଥୀ ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ; ଏହି ତିନି ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରିବାରୁ ତ୍ରିପଥଗା ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ।" "ତୁମେ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ଆଗ୍ରଜ; ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କାମ ପୂର୍ବରୁ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିନଥିଲେ। ଅଂଶୁମାନ, ଯାହାଙ୍କ ତେଜ ବିଶ୍ୱରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସଫଳ ହୋଇନଥିଲେ। ଦିଲୀପ, ତୁମର ପିତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୱୀ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ତେଜରେ ମୋତେ ସମ, ତାଙ୍କ ତେଜ ତୁମର ଠାରୁ ଅଧିକ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିପାରିନଥିଲେ।" "କିନ୍ତୁ ତୁମେ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ନିଶ୍ଚୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ; ତୁମେ ବିଶ୍ୱରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ କୀର୍ତି ଉପଲବ୍ଧ କରିଛ। ଏହି ଗଙ୍ଗାର ଅବତରଣ ତୁମେ ସଫଳ କରିଛ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ଧର୍ମର ମହାସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ।" "ଏବେ ତୁମେ ଉଚିତ ଭାବେ ଜଳରେ ବିମର୍ଜନ କର; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ପୁଣ୍ୟର ଫଳ ଉପଲବ୍ଧ କର।" "ସମସ୍ତ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ଦାନ କର; ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ମୁଁ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଉଛି; ତୁମେ ଏବେ ଯାଉ।" ଏପରି କହି, ଦେବମାନେ ଲୋକପିତା ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ ଭଗୀରଥ, ରାଜା ଓ ତପସ୍ୱୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାଚାରରେ ସାଗରଙ୍କ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ଦାନ କଲେ। ଏହା ପରେ ଶ୍ନାନ କରି ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ରାଜା ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସମୃଦ୍ଧିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ଶାସନ କଲେ। ଲୋକମାନେ ଏହି ରାଜାକୁ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ସମୃଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ବିଗ୍ନ ହୋଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।