ହନୁମାନ୍ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ନିର୍ମଳା, ଯଦି ଆପଣ ମୋ ସହିତ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି, ତେବେ ଏମିତି କିଛି ଚିହ୍ନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାଘବ ଆପଣଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରମାଣିତ କରିପାରିବେ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ସୀତା ଧୀରେ ଧୀରେ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଅଶ୍ରୁରେ ଆଟକି ଯାଇଥିଲା। ସୀତା କହିଲେ, “ଏହି ହେଉଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିହ୍ନ। ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟ ରାମଙ୍କୁ କହିବା—ଚିତ୍ରକୂଟ ପାହାଡ଼ ତଳେ, ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ମୁନିମାନେ ବସିଥିବା, ମୂଳ-ଫଳ-ଜଳରେ ପ୍ରଚୁର ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି। ସେଠାରେ, ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ ନିକଟରେ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲର ଉଦ୍ୟାନରେ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଘୂରି ଘୂରି, ଜଳରେ ଭିଜି, ତୁମେ ମୋ ଗୋଦିରେ ବସିଥିଲା।