ସୀତା ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ଜୀବନ ରାଘବଙ୍କ, ତାଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତି, ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଏବଂ ତୁମେ ଯେଉଁ ରାଜବଂଶର ଅନ୍ତର୍ଗତ, ସେହି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଏବଂ ବିଷାଦରେ ଅତିଶୟ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ବାନର ଓ ଭାଲୁମାନେ ଏହି ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନର ସଂରକ୍ଷଣ ଛାଡି ଦେଇପାରିବେ।" ସୀତା ମନ୍ଦ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୋ ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତିକୁ ସବୁଠୁ ଆଗରେ ରଖିଛି; ମୁଁ ରାମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାହାର ଶରୀରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ମୁଁ ଅସହାୟ ଓ ରକ୍ଷା ହୀନ ଥିବାବେଳେ ରାବଣଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲି; ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ମୁଁ କଣ କରିପାରିଥାନ୍ତି?" ସୀତା କହିଲେ, "ଯଦି ରାମ ଏଠାରେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଓ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ମୋତେ ନେଇ ଯାଆନ୍ତି, ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ ହେବ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରବଳ କ୍ଷମତା ଦେଖିଛି ଏବଂ ଶୁଣିଛି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ରାମଙ୍କ ସମାନ ନୁହେଁ।" "ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁ, ବିପୁଳ ଶକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ଯୁଦ୍ଧରେ, ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ? ସେମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି, ପବନରେ ଆଗୁଆ ଅଗ୍ନି ପରି, ମହାବଳୀ।" "ଏହିପରି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ଦିଗର ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତୀରର ଆଲୋକରେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିବ?" "ତେଣୁ, ହନୁମାନ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରାମ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ ଅଛି, ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।" ଏଠାରେ ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ଅଠାତ୍ରିସ ଶର୍ଗର ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାପରେ, ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହନୁମାନ, ସୀତାଙ୍କର ଉଚିତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। "ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମା, ଏହା ନାରୀର ଲକ୍ଷଣ, ଶୀଳବତୀ ନାରୀ ଓ ସତୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ।" "ତୁମେ ମହା ସାଗର କୁ ମୋ ଉପରେ ଭରସା କରି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ ନାହିଁ, ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ କାରଣ; ତୁମେ ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ଜାନକୀ, ରାମ ଛଡ଼ା କାହାର ସ୍ପର୍ଶ ଉଚିତ ନୁହେଁ।" "ଏହି ଦୃଢ଼ ଶୀଳ ଏବଂ ସତୀତ୍ୱ ତୁମେ ନିଜେ ପ୍ରମାଣ କରିଛ; ଏହିପରି ଶବ୍ଦ କିଏ କହିପାରିବ?" "କାକୁତ୍ସ୍ଥ ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ଏବଂ ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ କହିଥିବା ଶବ୍ଦ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣିବେ।" "ମୁଁ ବହୁ କାରଣରୁ, ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଆଶା ଓ ପ୍ରେମରେ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଛି।" "ଲଙ୍କାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ, ମହା ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅସାଧ୍ୟ, ଏବଂ ମୋର କ୍ଷମତା ଯଥାସମ୍ଭବ; ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ଦିନ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।" "ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମେ ରାଘବବଂଶୀ ସହିତ ଆଜି ମିଳିଯାଉ; ଏହି ନିମିତ୍ତରେ ଏହା କହିଛି।" "ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଯିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ, ତେବେ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦିଅ, ଯାହା ରାମ ଚିହ୍ନିପାରିବେ।" ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦରେ, ଦେବକନ୍ୟା ସୀତା, ଅଶ୍ରୁ ଭରା କଣ୍ଠରେ ମନ୍ଦ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଏହି ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଚିହ୍ନ: ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟ ରାମଙ୍କୁ କହିବାକୁ, ଚିତ୍ରକୂଟ ପାହାଡ଼ର ପାଦତଳରେ, ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ—" "ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ମୂଳ-ଫଳ-ପାଣିରେ ସମୃଦ୍ଧ, ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ ନିକଟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନୁଷ୍ଠାନକାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି।" "ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଉଦ୍ୟାନରେ, ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ର ଘ୍ରାଣ ଭରା, ଜଳରେ ଭିଜି ଏବଂ ଘୂମି ହେବା ପରେ, ତୁମେ ମୋର ଅଂକରେ ବସିଥିଲା।" "ତାପରେ ଏକ କାଉଁ, ମାଂସ ନେଇ, ମୋତେ ଉଠାଇ ଦେଲା; ମୁଁ ଏକ ମାଟି ଚିଁହ୍ନ ନେଇ, କାଉଁକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି।" "ସେ କାଉଁ ମୋତେ କାମୁଡ଼ି, ସେଠାରେ ଲୁଚିଗଲା; ମାଂସ ପାଇଁ ଲୋଭରେ, ଦାନ-ଭୋଜନ ଚାହିଁ, ମୁଁ ରୋଷରେ ମୋର କମରବନ୍ଧ ଟାଣୁଥିଲି, ଅପର ଭାଗ ଖସିଯାଉଥିଲା, ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲା।" "ତୁମେ ମୋତେ ହସିଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ଲଜ୍ଜିତ ଏବଂ ରୋଷିତ, ଖାଇବାକୁ ଲୋଭୀ କାଉଁର ଆକ୍ରମଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ତୁମେ ପାଖରେ ଆସିଥିଲି।" "ତାପରେ, ଥକି ଏବଂ ଆହତ, ତୁମେ ବସିଥିବା ଅଂକରେ ଏସାରିଲି; ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲା, ମୁଁ ରୋଷିତ ଥିଲି, ତୁମେ ମୋତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲା।" "ମୋ ମୁହଁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଗଲା, ଆଉ ଦେଖିଲା, ରାମ ତୁମେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲା।" "ଥକା ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରାମଙ୍କ ଅଂକରେ ଘୁମିଲି; ତାପରେ ଭାରତଙ୍କ ବଡ଼ ଭାଇ ମୋ ଅଂକରେ ଘୁମିଲା।" "ପୁଣି କାଉଁ ଆସିଗଲା; ଘୁମୁଠାରୁ ଉଠି ରାମଙ୍କ ଅଂକରୁ ଉଠିବା ସମୟରେ, କାଉଁ ଆସି ମୋ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ଆହତ କରିଦେଲା।" "ପୁଣିପୁଣି ଉଡ଼ି ଆସି, ମୋତେ ଭୟଙ୍କର ଆହତ କରିଲା; ତାପରେ ରାମ ଉଠି, ରକ୍ତ ତିଆର ଦେଖିଲା।" "ମୋ ଶରୀର ଆହତ ଦେଖି, ସେ ମହାବଳୀ, ରୋଷରେ ନାଗ ପରି ଶବ୍ଦ କରି, କହିଲେ—" 'ତୁମର ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଆହତ କରିଛି? କିଏ ରୋଷରେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ନାଗ ସହିତ ଖେଳ କରିପାରିବ?' "ତାପରେ, ରାମ ଚାରିପାଖ ଦେଖି, କାଉଁକୁ ମୋ ପାଖରେ ଦେଖିଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖର ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗା।" "ଏହି କାଉଁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ, ପଖିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପବନ ସମାନ ତ୍ୱରିତ, ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ଶକ୍ତି ଥିଲା।" "ତାପରେ, ରାମ ମହାବଳୀ, ରୋଷରେ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, କାଉଁ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଶାସନ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ।" "ସେ ଦର୍ଭ ଶୟାରୁ ଏକ ଦର୍ଭ ଗ୍ରାସ ନେଇ, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଏହା ଅଗ୍ନି ପରି ପକ୍ଷୀ ସମ୍ମୁଖରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲା।" "ସେ ଦର୍ଭ ଗ୍ରାସକୁ କାଉଁ ପାଖରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଏହା ଆକାଶରେ କାଉଁକୁ ପ୍ରତିପାଦ କଲା।