ସୀତା ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ଯଦି ମୋ ପାଇଁ କରାଯାଏ, ତେବେ ତୁମ ପାଇଁ ଏହା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ; କାରଣ ଏଠାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟ ତାହାରେ ଅଛି, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିବ। ମୋର ଜୀବନ ରାଘବ, ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଓ ତୁମ ରାଜସ୍ଵ ବଂଶ ପ୍ରତି ନିର୍ଭର କରେ। ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ବାନର ଓ ଭାଲୁମାନେ ସହିତ, ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଛାଡିଦେବେ। ମୁଁ ମୋ ପତି ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖିଛି, ହେ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାମା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାହାର ଶରୀର ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ରାବଣ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ସ୍ପର୍ଶ କରାଯାଇଥିଲା—ମୁଁ ଅଶକ୍ତ ଥିଲି, ମୋର କଣ ଉପାୟ ଥିଲା, ମୁଁ ଅନାଥ ଓ ରକ୍ଷା ବିହୀନ ଥିଲି। ଯଦି ରାମ ଏଠାରେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଓ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଙ୍କୁ ବଧ କରି, ମୋତେ ଏଠାରୁ ନେଇଯିବେ, ତେବେ ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ହେବ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଶୌର୍ୟ ଦେଖିଛି ଓ ଶୁଣିଛି; ସେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଳନ କରିଥିବା ମହାତ୍ମା, ତାଙ୍କ ସମ କୌଣସି ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସ ନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଧନୁଷ୍, ବିପୁଳ ବଳ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ପ୍ରତାପ ଦେଖି, ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ ରୋକିପାରିବ? ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଦିଗ୍ଗଜ ସମ ଦୃଢ଼ ଦଢ଼ିଆ, ତାଙ୍କର ବାଣମାନେ ପ୍ରଳୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଉଁଠି କିଏ ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ରୋକିପାରିବ? ତେଣୁ, ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ରାଘବ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେ ସହିତ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ; ଦୀର୍ଘଦିନ ହେଉଁଛି ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଶୋକରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ମୋତେ ଆନନ୍ଦିତ କର। ଏହିପରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ଅଠତିସତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ହନୁମାନ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମ, ସୀତାଙ୍କ ଉପରେ ତାଙ୍କର ମାନ୍ୟତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତର ଶୁଣି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ହେ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଏହା ଯଥାଯଥିକ; ଏହିପରି ଚରିତ୍ର ନାରୀମାନେ, ସତୀସ୍ନୀମାନେ ଓ ଲଜ୍ଜାଶୀଳା ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ତୁମେ ଯେଉଁଠି ମୋର ଉପରେ ଭରସା କରି ସମୁଦ୍ର ପାର କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହା ତୁମେ ଜଣାଇଛ—ଏହି ବିଶାଳ ଶତଯୋଜନ ସମୁଦ୍ର ପାର କରିବା ନାରୀ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ। ଦ୍ୱିତୀୟ କାରଣ ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ କହିଛ, ହେ ଜାନକୀ, ତୁମେ ରାମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାହାର ସ୍ପର୍ଶ ଚାହାନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ। ଏପରି କଥା କିଏ କହିପାରିବ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଛଡ଼ା? ତୁମେ ଯାହା କରିଛ ଓ ଯାହା କହିଛ, ସେ ସବୁ କାକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣିବେ। ମୁଁ ବହୁ କାରଣରୁ, ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଆଶାରେ, ପ୍ରେମ ଭରା ମନରେ, ଏହି କଥା କହିଛି। ଲଙ୍କାରେ ପ୍ରବେଶ କଠିନ, ସମୁଦ୍ର ଦୁର୍ଗମ, ଏବଂ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ବିଶ୍ୱାସ ରଖି, ଏହି କଥା କହିଛି। ମୋ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ, ଆଜି ମୁଁ ରଘୁବଂଶୀ ରାମଙ୍କ ସହ ତୁମକୁ ମିଳାଇବାକୁ ଚାହେଁ; ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ମନେ ନଥିଲା। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଯିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ତେବେ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାଘବ ଜାଣିପାରିବେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଏପରି ଉପରେ, ଦେବକନ୍ୟା ସମ ସୀତା ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ କହିଲେ, “ଏହି ହେଉଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିହ୍ନ; ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କହିବା—ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତର ପାଦଦେଶରେ, ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ଯେଉଁଠି ତପସ୍ୱୀମାନେ ବସନ୍ତି, ମୂଳ, ଫଳ ଓ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଣ୍ଡାକିନୀ ନଦୀ ନିକଟରେ, ଏବଂ ମନୋହର ମାଳିକାରେ ଧୂପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ମିଶିଥାଏ, ଏଠାରେ ତୁମେ ମୋର ସହ ଜଳ ରେ ଭିଜି, ମୋର କୋଳରେ ବସିଥିଲ।