ସୀତା ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଅନ୍ୟଥା, ଯଦି ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ନେଇଯାନ୍ତି ଏବଂ ଆଉ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଲୁଚାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ବାନରମାନେ କିମ୍ବା ରାଘବ କେହି ମଧ୍ୟ ମୋଠାରେ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ କରିଛ, ତାହା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଇଯିବ। ଏହି ପ୍ରୟାସର ସଫଳତା ତ ରାମଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ଆସିବାରେ ଅଛି। ମୋର ଜୀବନ ରାଘବଙ୍କ, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଏବଂ ତୁମେ ଯେଉଁ ରାଜବଂଶର, ସେଉଁଠି ନିର୍ଭର କରେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ଶୋକରେ ପୀଡ଼ିତ, ବାନର ଓ ଭାଲୁମାନେ ସହିତ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବେ। ମୁଁ ମୋର ପତି ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଧରିଛି, ରାମଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାର ଶରୀର ଛୁଇଁବାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ରାବଣ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ଛୁଇଁଥିଲେ, ମୁଁ ଅସହାୟ ଥିଲି, ମୋର କିଛି କରିବାକୁ ଶକ୍ତି ନଥିଲା। ଯଦି ଏଠାରେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ସହ ତୁମେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରି, ରାମ ମୋତେ ନେଇଯିବେ, ତାହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ହେବ। ମୁଁ ରାମଙ୍କ ବୀରତା ଶୁଣିଛି ଓ ଦେଖିଛି—ସେ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ସମାନ ନାହିଁ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସମାନେ କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମ୍ନା ହେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଧନୁ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ଏମିତି ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କେଉଁଠି ରୋକିପାରିବ? ସେମାନେ ଦିଗ୍ଗଜ ସମାନ, ତାଙ୍କର ତୀର ଦିନ୍ଦିଆ ପ୍ରଳୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏହିପରି, ହେ ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ରାଘବ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ବାନର ନାୟକମାନେ ସହିତ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ। ଦୀର୍ଘ ଦିନ ହେଲା ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ, ଏବେ ମୋତେ ଖୁସି କର।" ଏପରେ, ପବିତ୍ର ବ୍ୟାସବାଳ୍ମୀକିଙ୍କ ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଅଠତ୍ରିସ ଶ୍ଲୋକ ପାଠ କରାଯାଉଛି। ତାପରେ, ସେଇ ବାନର ଶିଖାମଣି ହନୁମାନ, ସୀତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମାତା, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେଠିକି ମହିଳା, ପତିନିଷ୍ଠା ଓ ଲଜ୍ଜାବତୀ ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅତିଉପଯୁକ୍ତ। ତୁମେ ମହିଳା, ଏହି ସମୁଦ୍ର ଶତ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଓ ଦୁର୍ଗମ, ମୋ ବିଶ୍ୱାସରେ ତୁମେ ଏହି ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ କାରଣ ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ କହିଛ, ତୁମେ ରାମ ବ୍ୟତୀତ କାହାର ସ୍ପର୍ଶ ଇଚ୍ଛା କରୁନାହାଁ—ଏହା ତୁମ ପତିନିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ତୁମେ ଏପରି କଥା କହିଛ, ଏହି ଲୋକରେ ଆଉ କିଏ କହିପାରିବ? ରାମ ତୁମର କର୍ମ ଓ କଥା ସବୁ ଶୁଣିବେ। ମୁଁ ଅନେକ କାରଣରୁ, ରାମଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଏବଂ ତୁମ ପ୍ରତି ମମତାରୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲି। ଏଠାରେ ଲଙ୍କା ପ୍ରବେଶ କଠିନ, ସମୁଦ୍ର ଦୁର୍ଗମ, ମୋର ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଛି। ମୋ ଏକମାତ୍ର ଇଚ୍ଛା ତୁମକୁ ରାଘବଙ୍କ ସହ ମିଳେଇଦେବା; ଅନ୍ୟଥା କିଛି ନୁହେଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଯିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ତେବେ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାଘବ ଚିହ୍ନିପାରିବେ।" ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଉପସ୍ଥାପନା ପରେ, ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ସୀତା ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ ଶାନ୍ତ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଏହା ହେଉଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିହ୍ନ—ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ରାମଙ୍କୁ କହିବା, ଚିତ୍ରକୂଟ ପାହାଡ଼ର ପୂର୍ବୋତ୍ତର ଦିଗରେ, ମୁନିମାନେ ବସୁଥିବା, ମୂଳ-ଫଳ-ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଣ୍ଡାକିନୀ ନଦୀ ନିକଟର ଏକ ଅଞ୍ଚଳରେ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଫୁଲ ଗନ୍ଧର ଉଦ୍ୟାନରେ ଘୁଞ୍ଚି ଜଳରେ ଭିଜି, ମୋର କୋଳରେ ବସିଥିଲ। ତାପରେ ଏକ କାଉଁଁ ମାଂସ ନେଇ ଆସି, ମୋତେ ଚୋଞ୍ଚ ମାରିଥିଲା, ମୁଁ ଏକ ମାଟି ଚୁଆଁ ଉଠାଇ ତାହାକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି। ସେ କାଉଁଁ ପୁଣି ମୋତେ ଆଘାତ କରି ଲୁଚିଗଲା, ମାଂସ ଆଶାରେ ଅଭିଲାଷୀ ହୋଇ ଏହି କାମ କରୁଥିଲା। ମୁଁ ରାଗରେ ମୋର କଟିବନ୍ଧ ଟାଣୁଥିଲି, ଏବଂ ବସ୍ତ୍ର ଖସିଯାଉଥିଲା, ଏହି ସମୟରେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଲ। ତୁମେ ମୋତେ ହସିଲ, ମୁଁ ଲଜ୍ଜା ଓ ରାଗରେ, ତାହା ସହି ଚୋଞ୍ଚ ଆଘାତ ଖାଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଗଲି। ପରେ, ଥକି ତୁମ କୋଳରେ ବସିଲି, ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତ କଲ, ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଓ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁ ଦେଖି ତୁମେ ମୋତେ ଦୟା କଲ। ଏହି ଭାବରେ, ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରାଘବଙ୍କ କୋଳରେ ଶୁଇଥିଲି, ପରେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ମୋ କୋଳରେ ଶୁଇଥିଲେ। ପୁଣି ସେ କାଉଁଁ ଆସିଲା, ମୁଁ ଘୁମରୁ ଉଠି ରାଘବଙ୍କ କୋଳରୁ ବାହାରିବା ସମୟରେ, ଏହି କାଉଁଁ ଆସି ମୋ ଛାତି ମଧ୍ୟରେ ଆଘାତ କଲା। ପୁଣିପୁଣି ଉଡ଼ି ଆସି ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଦେଲା, ରାମ ଦେଖିଲେ ରକ୍ତ ଝରୁଛି। ମୋ ଛାତି ଆଘାତ ଦେଖି, ସେଇ ଶୂରବୀର ନାଗ ରାଗରେ ଫୁଙ୍କି ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ, ‘କିଏ ତୁମ ଛାତି ମଧ୍ୟରେ ଆଘାତ କଲା? କିଏ ଏପରି ରାଗରେ ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ନାଗ ସହ ଖେଳ କରିପାରିବ?’ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିଲେ, ସେଇ କାଉଁଁ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ରକ୍ତ ଲଗା ନଖ ନେଇ ଦାଁଡ଼ିଛି। ସେ କାଉଁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ବାୟୁ ସମାନ ଦ୍ରୁତ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାମ ରାଗରେ ତୀବ୍ର ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ।