ସୀତା ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏଭଳି ଉଠାଇ ନେଉଥିବା ବେଳେ, ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଆମକୁ ଧାଡ଼ି ଆସିବେ। ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ତୁମ ପଛେ ପଛେ ଆସି, ତୁମେ ମୋତେ ସହିତ ନେଉଥିବାରୁ ତୁମ ଜୀବନକୁ ଆପଦ ଆସିପାରେ, ହେ ବୀର। ଆକାଶରେ ଅନେକ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରାକ୍ଷସ ରହିବେ, ତୁମେ ତ ନିରଅସ୍ତ୍ର; ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ କିପରି ତୁମେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖି ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବ? ତୁମେ ଯଦି ସେମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିବ, ମୁଁ ଭୟରେ ତୁମ ପିଠୁଅଁ ଖସିପଡିପାରିବି, ହେ ବନରାଜ। କିମ୍ବା ସେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରନ୍ତି। କିମ୍ବା ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ବେଳେ ମୁଁ ତୁମରୁ ଖସିଯିବି, ତେବେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଧରି ନେଇଯିବେ। ସେମାନେ ମୋତେ ତୁମ ହାତରୁ ଛିନି ନେଇପାରନ୍ତି, କିମ୍ବା ମୋତେ ମାରିଦେଇପାରନ୍ତି; କାରଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ କିମ୍ବା ପରାଜୟ ଅନିଶ୍ଚିତ। ଏହିପରି ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ମାରିଦେଲେ ତୁମ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁମ ହାତରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ରାଘବଙ୍କର କୀର୍ତି କମିଯିବ। କିମ୍ବା ସେମାନେ ମୋତେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଲୁଚାଇଦେଇପାରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ବନରାଜମାନେ କିମ୍ବା ରାଘବ ଜାଣିପାରିବେନାହିଁ। ଏପରି ହେଲେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ କରିଛ, ତାହା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଇଯିବ; କାରଣ ମହତ୍ ସଫଳତା ହେଉଛି, ରାମଙ୍କ ଆସି ତୁମ ସହିତ ମୋତେ ନେଇଯିବା। ମୋ ଜୀବନ ରାଘବଙ୍କ ଉପରେ, ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଓ ତୁମ ରାଜବଂଶ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ସେ ଦୁଇଜଣ, ମୋ ଦୁଃଖରେ ଅଶାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଓ ଭାଲୁମାନେ ସହିତ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ଛାଡିଦେବେ। ମୁଁ ସ୍ୱାମୀ ଭକ୍ତିକୁ ପ୍ରଧାନ କରିଛି, ଏହି ଶରୀରକୁ ରାମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହାରୁ ଛୁଆଇବାକୁ ଚାହେଁନି, ହେ ବନରାଜ। ମୁଁ ଅଶକ୍ତ ଓ ଅସହାୟ ଥିଲି, ତେଣୁ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନ୍ଡିତ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲି; ଏଠି ମୋର କ’ଣ ଦୋଷ? ଯଦି ରାମ ଏଠି ଆସି, ଦଶମୁଖ ରାବଣ ଓ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସକୁ ହତ୍ୟା କରି, ମୋତେ ନେଇଯିବେ, ତାହା ଉଚିତ ହେବ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଶୁଣିଛି ଓ ଦେଖିଛି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ସମାନ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ ଶେଷ୍ଟ ଧନୁଷ, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳ ସହିତ ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ? ସେମାନେ ଯେଉଁପରି ଦିଗ୍ଗଜ ଭଳି ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ତାଙ୍କର ବାଣ ଯେଉଁପରି ସୃଷ୍ଟି ସମାପ୍ତିର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ, ସେମାନେ ସମ୍ମୁଖେ କିଏ ଟିକିପାରିବ? ଏହିପରି ହେଉଥିବାରୁ, ହେ ବନରାଜ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ରାଘବ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ବନରାଜମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଆଣ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମୁଁ ରାମ ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖିତ, ମୋତେ ଆନନ୍ଦିତ କର, ହେ ଶୂର ବନରାଜ।” ଏହିପରି ସୀତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ପରବତ ସମ ଶୂର ହନୁମାନ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ଶୁଭ ମୁଖୀ ମାତା, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହା ସ୍ତ୍ରୀସ୍ୱଭାବ, ସତୀ ଓ ଲଜ୍ଜାଶୀଳା ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ତୁମେ ମହାସାଗର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି ଏଠାକୁ ଯିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ଏହି କଥା ଠିକ୍। ଦ୍ୱିତୀୟ ଯେ କଥା କହିଛ, ମାନ୍ୟତା ଓ ପତିନିଷ୍ଠା, ଯେ ରାମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହାର ଶରୀର ଛୁଇବା ଚାହେଁନାହିଁ—ଏହି କଥା ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଏପରି କଥା ଅନ୍ୟ କେହି କହିପାରିବେନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଖୁବ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କାକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମଙ୍କୁ କହିଦେବି। ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ, ମୋର ଭଳିଭାବ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି କଥା କହିଛି। ଲଙ୍କାରେ ପ୍ରବେଶ କଠିନ, ସାଗର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ ଦୁର୍ଗମ, ଏବଂ ମୋ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହିପରି କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛି। ମୋ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ତୁମକୁ ଏହି ସମୟରେ ରାଘବ ସହିତ ମିଶାଇଦେବା; ଅନ୍ୟଥା ଏହି କଥାର କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥ ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଯିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ତେବେ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାଘବ ଚିହ୍ନିପାରିବେ।” ହନୁମାନଙ୍କ ଏହିପରି କଥାରେ, ସୀତା, ଦେବକନ୍ୟା ସମ ଶୋଭାଶାଳି, ନିମ୍ନ ସ୍ୱରରେ, ଅଶୃନିର୍ଗତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ଏହି ହେଉଛି ଚିହ୍ନ: ଚିତ୍ରକୂଟ ପାହାଡ଼ ତଳେ, ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ ପାଖରେ, ମୁନିମାନେ ବସିଥିବା, ମୂଳ, ଫଳ, ଓ ଜଳରେ ପ୍ରଚୁର ଏକ ସ୍ଥାନରେ, ତୁମେ ମୋ ସହ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଅନୁଭବ କରି, ନଦୀରେ ଭିଜି, ମୋର କୋଳରେ ବସିଥିଲ। ଏବେ ଏକ କାଉ ମାଂସ ଖାଇ ବସିଥିଲା, ମୋତେ ଠୁଣ୍ଡିଲା; ମୁଁ ଏକ ମାଟି ଉଠାଇ, ସେ କାଉକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି। ଏହି କାଉ ମୋତେ ଆଘାତ କରି, ଲୁଚି ଥିଲା, ମାଂସ ଲାଗି ଆସୁଥିଲା। ମୁଁ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ମୋ ବାସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲି, ବସ୍ତ୍ର ଖସିଯାଉଥିଲା, ଏବେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲ। ତୁମେ ହସିଥିଲ, ମୁଁ ଲଜ୍ଜିତ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, କାଉ ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହୋଇ, ତୁମ କୋଳକୁ ଆସିଥିଲି। ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ମୋତେ ଶାନ୍ତ କରିଥିଲ।” ଏହିପରି ମଧୁର ଓ ଭକ୍ତିମୟ ସମ୍ବାଦ ହେଲା।