ହନୁମାନ୍ ଶ୍ରୀମତୀ ସୀତାଙ୍କୁ ନମ୍ର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏହି ଲଙ୍କାକୁ, ଯାହାରେ ପାହାଡ଼, ଅଟାଳିକା, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଦୂର୍ଗ ଦ୍ୱାର ଅଛି, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କରିବି, ସେଠି ନେଇଯିବାକୁ ସମର୍ଥ। ଏହିପରି ଶକ୍ତି ମୋର ଅଛି। ତେଣୁ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କର, ମା, ଆଶାଙ୍କା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର, ଓୈଦେହୀ।” ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଢ଼ତା ଦେଖି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା, ଅତି କମଳଦଳ ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମହାବଳୀ ବାନର, ତୁମର ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ଜାଣିଛି। ତୁମର ତ୍ୱରିତ ଗତି ବାୟୁ ସମାନ, ତୁମର ତେଜ ଅଗ୍ନି ପରି ଅଦ୍ଭୁତ। ସାଧାରଣ କେହି କେମିତି ଏତେ ବିରାଟ ସମୁଦ୍ର ଅଟି ବା ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ? ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ, ଏବଂ ମୋତେ ନେଇଯିବାର ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଅଛି। ତଥାପି, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବାକୁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମର ବାୟୁ ସମ ତ୍ୱରିତ ଗତି ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବ। ତୁମେ ମୋତେ ପିଠି ଉପରେ ନେଇ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଆକାଶରେ ଏତେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିଲେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମର ପିଠିରୁ ପଡ଼ିଯିବି। ସମୁଦ୍ରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶାର୍କ ଓ ମଗର ଅଛି, ମୁଁ ଏମିତି ଅସହାୟ ହେଇଯିବି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆହାର ହେଇଯିବି। ଏହା ଛଡ଼ା, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବି ନାହିଁ, କାରଣ ଲୋକ ତୁମ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରିପାରେ, ଯେପରିକି ତୁମର ଜୀବନୀ ସାଥୀ ଅଛନ୍ତି। ମୋତେ ନେଇ ଯିବାକୁ ଦେଖି, ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଆମକୁ ଧାଉଥିବେ। ସେମାନେ ହସ୍ତିଆସ୍ତ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତୁମକୁ ଘେରି ଦେବେ, ଏବଂ ତୁମ ସାଥୀ ଜୀବନୀ ସହିତ ଥିବାରୁ ତୁମେ ବିପଦରେ ପଡ଼ିପାର। ଏଠାରେ ଅନେକ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରାକ୍ଷସ ଆକାଶରେ ଥିବେ, ତୁମେ ତ ସ୍ନାୟୁ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ବିନା; ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ କେମିତି ତୁମେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବେ ଓ ଲଢ଼ିବେ? ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ, ମୁଁ ତୁମର ପିଠିରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଡ଼ିଯିବି। କିମ୍ବା, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରନ୍ତି। କିମ୍ବା, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ମୁଖ ଘୁଞ୍ଜାଇଲେ, ମୁଁ ପଡ଼ିଯିବି ଓ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଆଉ ଧରି ନେଇଯିବେ। ସେମାନେ ତୁମ ହାତରୁ ମୋତେ ଛିନି ନେଇପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ମୋତେ ମାରିଦେଇପାରନ୍ତି; କାରଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କିମ୍ବା ପରାଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ। କିମ୍ବା ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଭୟରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବି; ତେବେ ତୁମର ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ। ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁମେ ଏହିପରି କର, ରାଘବଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି କ୍ଷୟ ପାଇଁ। କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଲୁଚାଇ ଦେଇପାରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ବାନରମାନେ କିମ୍ବା ରାଘବ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ। ତେବେ ତୁମର ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ; କାରଣ ମହାପୁଣ୍ୟ ତ ରାମଙ୍କ ଆଗମନ ସହିତ ତୁମେ ମୋତେ ମିଳେଇବାରେ ଅଛି। ମୋର ଜୀବନ ରାଘବଙ୍କ ଉପରେ, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଓ ତୁମର ରାଜବଂଶ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ସେ ଦୁଇଜଣ, ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଓ ବେଦନାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଇଦେବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବାନର ଓ ଭାଲୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ଛାଡ଼ିଦେବେ। ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତିକୁ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଦେଇ, ମୁଁ ରାମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାହାର ଶରୀର ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ଅସହାୟ ଓ ଅନାଥ ଥିଲି, ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜବରଦସ୍ତି ସ୍ପର୍ଶିତ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଲି – ଏଠି ମୋର କ’ଣ ଦୋଷ? ଯଦି ରାମ, ଏଠାରେ ଦଶମୁଖୀ ଓ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ମୋତେ ଏଠାରୁ ନେଇଯାନ୍ତି, ଏହି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ବୀରତ୍ୱ ଶୁଣିଛି ଓ ଦେଖିଛି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ସମ କିଏ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଧନୁଷ, ଅପାର ଶକ୍ତି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ପ୍ରତାପ ଦେଖି, ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ ଅଟକାଇପାରିବ? ସେମାନେ ଯେଉଁପରି ଦିଗ୍ଗଜ ସମ, ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ତୀର ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିଏ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନା କରିପାରିବ? ସେହିପରି, ବାନରମୁଖ୍ୟ, ଦୟାକରି ରାଘବ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏବଂ ଚିଫମାନେ ସହିତ ମୋ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣ। ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଶୋକାକୁଳ ହେଇଛି – ଏବେ ମୋତେ ଖୁସି କର, ହେ ବୀର ବାନର।” (ଏଠାରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ଅଠତିସ ଶର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।) ତାପରେ, ସେଇ ବନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍, ସୀତାଙ୍କ ମିଠା ଓ ଉଚିତ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, କହିଲେ, “ଦେବୀ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଉଚିତ; ଏହି ନାରୀସ୍ଵଭାବ, ପତିବ୍ରତା ଓ ଲଜ୍ଜାବତୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ତୁମେ ମହାସାଗର ଯାହା ଶତ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା, ମୋର ଉପରେ ଭରସା ରଖି ଅଟିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହା ତୁମେ ନାରୀ ଥିବାରୁ। ଦ୍ୱିତୀୟ କାରଣ ଯାହା କହିଛ, ହେ ଲଜ୍ଜାଶୀଳା ଜାନକୀ, ତୁମେ ରାମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାହାର ଶରୀର ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ – ଏହି କଥା ଏକଦମ ଉଚିତ। ତୁମେ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଥିବାରୁ ଏହି ଧର୍ମ ଲାଗିଛି; ତୁମେ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେ ଏପରି କଥା କହିପାରିବେ? କାକୁତ୍ସ୍ଥ (ରାମ) ସମସ୍ତ କଥା, ତୁମେ କ’ଣ କରିଛ ଓ ମୋ ଆଗରେ କ’ଣ କହିଛ, ସବୁ ଶୁଣିବେ। ଅନେକ କାରଣରୁ, ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ମୋ ମନ ମମତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲାବେଳେ ମୁଁ ଏହିପରି କଥା କହିଥିଲି। ଲଙ୍କାରେ ପ୍ରବେଶ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ, ସମୁଦ୍ର ଅଟିବା ଦୁର୍ଗମ, ଏବଂ ମୋର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହିପରି କଥା କହିଥିଲି। ମୋର ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଓ ଦୟାରୁ, ଆଜି ତୁମକୁ ରଘୁବଂଶୀ ରାମଙ୍କ ସହିତ ମିଳେଇବାକୁ ଚାହେଁ; ଏହି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଏହିପରି ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କଥା ହନୁମାନ୍ ଓ ସୀତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁହେଁ ନିଜ ନିଜ ଧର୍ମ, ଭକ୍ତି ଓ ବିଚାର ପ୍ରକାଶ କଲେ।