ସୀତା ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁରେ ଯେତେବେଳେ କଥା କହୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ବାନର ହନୁମାନ୍ ସେଁଠାରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋ କଥା ଶୁଣିବା ସହିତ ରାଘବ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଏସିବେ, ଏବଂ ବହୁ ବାନର ଓ ଭାଲୁ ସେନା ନେଇ ଏଠାକୁ ଆସିବେ। ନହେଲେ, ଆଜି ମୁଁ ଏଠାରୁ ତୁମକୁ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ହାତରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବି; ମୋ ପିଠରେ ବସିଯାଅ, ମୈଥିଲୀ, ଏହି ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବା। ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ପିଠରେ ବସାଇ ଏହି ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି; ଏପରି ଶକ୍ତି ମୋର ଅଛି ଯେ, ଲଙ୍କାକୁ ରାବଣ ସହିତ ଉଠାଇ ନେଇଯାଇପାରିବି। ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପର୍ବତରେ ରାଘବଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରିଦେବି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ହବିକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କରେ। ଆଜି ତୁମେ ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ, ସେମାନେ ଦୈତ୍ୟନାଶକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ଅଟୁଟ। ତୁମେ ଦେଖିବ ଯେ, ତୁମକୁ ଦେଖି ସେମାନେ ପ୍ରମୋଦିତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ ମୁନିବାସରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପର୍ବତର ଶିଖରେ ବସିଥିବା ପରି ବସିଛନ୍ତି। ମୋ ପିଠରେ ବସ, ସୁନ୍ଦରୀ, ଭୟ କରନାହାନ୍ତୁ; ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯେପରି ମିଳିଥାଏ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସଂଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ର ସହ କଥା ହେଉଥିବା ପରି, ତୁମେ ମୋ ପିଠରେ ବସି ଏହି ତାରାମୟ ଆକାଶ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କର। ଲଙ୍କାର ଏଠାରେ ଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ ମୋ ସହ ତୁମକୁ ନେଇ ଯିବାରେ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେନାହିଁ। ଯେପରି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ସେଇପରି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ଯେ ତୁମକୁ ନେଇ ବାପସ ଯିବି; ଭଲଭାବରେ ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ନେଇଯିବି।" ହନୁମାନଙ୍କର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ମୈଥିଲୀ ସୀତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ବିସ୍ମୟ ଅନୁଭବ କରି, ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହନୁମାନ, ଏପରି ଦୂର ସଂଯାତ୍ରାରେ ତୁମେ କିପରି ମୋତେ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଏହି ବାନର ସ୍ବଭାବ ବୋଧହୁଏ, ହେ ବାନରପ୍ରଭୁ। ଏତେ ଛୋଟ ଦେହରେ ତୁମେ କିପରି ମୋତେ ଏଠାରୁ ମୋ ପତି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" ସୀତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ମନେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ନୂତନ ଉପେକ୍ଷା ମିଳିଛି। ସେ ଭାବିଲେ, "ସୀତା ମୋର ସ୍ୱରୂପ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ ଯେଉଁ ରୂପ ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ତାହା ସେ ଦେଖୁନ୍ତୁ।" ଏପରି ଭାବି, ସେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ଗଛରୁ ଉଠି, ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ବଢ଼ାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୀତାଙ୍କର ଭୟ ଦୂର ହେଉ। ଏବେ ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡ ସମ ଶରୀର, ତାମ୍ରମୁଖ, ଭୟାନକ ହୀରାପରି ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ, ପର୍ବତ ସମାନ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ସେ ବାନର ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ଶକ୍ତି ଏପରି ଯେ, ଏହି ଲଙ୍କା ସହ ପର୍ବତ, ଅଟ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ରକ୍ଷାକାରୀ ସମେତ, ଯେଉଁଠି ଚାହୁଁଛି ସେଠାକୁ ନେଇଯାଇପାରିବି। ତେଣୁ ତୁମ ମନ ଶାନ୍ତ କର, ଦୁଃଖ କରନାହାଁ, ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର, ହେ ବୈଦେହୀ।" ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏପରି ପର୍ବତ ସମାନ ଦେଖି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ କମଳନୟନୀ ସୀତା ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରକାଣ୍ଡ ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣେ; ତୁମର ଗତି ବାୟୁ ସମାନ, ତୁମର ତେଜ ଅଗ୍ନି ପରି ଅଦ୍ଭୁତ। ଏପରି ଦୁର୍ଗମ ଦେଶକୁ କିଏ ପହଞ୍ଚିପାରିବ? କିଏ ଏହି ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ? ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମେ ଯାତ୍ରା ଓ ମୋତେ ନେଇଯିବାରେ ସମର୍ଥ; ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ସଫଳ କରିପାରିବ।" "କିନ୍ତୁ, ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ପାଇଁ ତୁମ ସହ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମର ବାୟୁ ସମାନ ତ୍ବରାଣ୍ତ ଗତି ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବ। ଆକାଶରେ ତୁମ ପିଠରେ ଥିଲେ, ତୁମେ ତ୍ବରାଣ୍ତ ଗତି କଲେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମରୁ ଖସି ପଡ଼ିବି। ତେଣୁ, ମୁଁ ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ି, ମାଛ, ମଗର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳଚର ପଶୁମାନଙ୍କ ଭକ୍ଷ୍ୟ ହୋଇଯିବି।" "ଏଉଁପରି, ତୁମେ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆଉ ଏକ ସନ୍ଦେହ ଅଛି; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏଠାରୁ ମୋତେ ନେଇଯିବା, ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଆମକୁ ଧାଡ଼ି ଆସିବେ। ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଥିବାରୁ ତୁମ ଜୀବନକୁ ବିପଦରେ ପକାଇଦେବେ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଆକାଶରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହେବେ, ତୁମେ ନିରଅସ୍ତ୍ର; କିପରି ତୁମେ ଏକାଥିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ? ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ତୁମ ପିଠରୁ ଭୟରେ ଖସିପଡ଼ିବି। କିମ୍ବା, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ କିଛିପରି ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରନ୍ତି। କିମ୍ବା, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିବାବେଳେ ମୁଁ ଖସିପଡ଼ିବି, ତେବେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ପୁଣି ଧରିନେଇଯିବେ। କିମ୍ବା, ସେମାନେ ମୋତେ ହସ୍ତଗତ କରିବେ, କିମ୍ବା ମୋତେ ମାରିଦେବେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କି ଅପଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ। କିମ୍ବା, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଭୟରେ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିପାରିବି; ତେବେ ତୁମର ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ।" "ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିପାରିବ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁମେ ଏହା କର, ରାଘବଙ୍କ ଯଶ ହ୍ରାସ ପାଇଁ। କିମ୍ବା, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଲୁଚାଇ ଦେଇପାରିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ବାନରମାନେ କିମ୍ବା ରାଘବ ଜାଣିପାରିବେନାହିଁ। ତେବେ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ; କାରଣ, ମହତ୍ ଫଳ ତ ରାମଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିବାରେ ଅଛି।" ଏପରି ଭାବରେ, ହନୁମାନ ଓ ସୀତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଂବାଦ ଚାଲିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି, ଦୂତ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିର ଆଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।