ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖି ସୀତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଇ ରାମଙ୍କ ଦୁଃଖ ଭାବି କାନ୍ଦୁଥିଲେ । ସେଠିଏ, ମହାବୀର ହନୁମାନ୍ ସୀତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, “ମାଇଥିଲୀ, ରାମ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରତାପୀ । ସେ ତାଙ୍କର ଶର ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଖିବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବେ । ମୋର କଥା ଶୁଣିବା ସହିତ, ରାଘବ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବନରୁ ଭାଲୁଆ ଓ ବନର ଦଳ ସହିତ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ଏଠାକୁ ଆସିବେ । କିମ୍ବା ଆଜି ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବି । ମୋ ପିଠରେ ଚଢ଼ି ଏହି ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଯାଅ । ମୁଁ ତୁମକୁ ପିଠରେ ବସାଇ ଏହି ସମୁଦ୍ର ଟପି ଯିବି, ମୋର ଶକ୍ତି ଏତେ ଅଧିକ ଯେ, ଆମେ ଚାହିଲେ ଲଙ୍କାକୁ ରାବଣ ସହିତ ବୋକି ନେଇଯିବି । ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପର୍ବତରେ ରଖି ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ହବିଷ୍ୟକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚାଏ । ଆଜି ଏଠିଏ, ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ । ରାମ ତୁମକୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ହେବେ, ମହାପର୍ବତ ଶିଖରେ ବସିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବ । ଏହିଏ, ମୋ ପିଠରେ ଚଢ଼ିଯାଅ, ସନ୍ଦେହ କରିନାହାଁ, ରୋହିଣୀ ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମିଳେ, ସେପରି ରାମଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର । ଏହି ତାରାମୟ ଆକାଶର ସମୁଦ୍ର ଟପି ମୋ ପିଠରେ ଚଢ଼ି ଚାଲିଯିବ ତୁମେ । ଲଙ୍କାର କେହି ମଧ୍ୟ, ମୋ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ଯେପରି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ସେପରି ତୁମକୁ ନେଇ ନିଶ୍ଚିତ ଆଉଁ । ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ନେଉଛି । ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ସୀତା ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, “ହନୁମାନ୍, ଏତେ ଦୂର ଯିବାକୁ କିପରି ଚାହୁଁଛ ? ଏହି ତୁମର ବାନର ସ୍ୱଭାବ । ଏତେ ଛୋଟ ଦେହ ନେଇ ମୋତେ କିପରି ନେଇଯିବ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ?” ସୀତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ, “ସୀତା ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ୱଭାବ କୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି । ଏହିଏ, ମୁଁ ଯେପରି ଆକାର ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହେ, ସେପରି ଦେଖାଇବି ।” ଏପରି ଭାବି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ବାସ୍ତବ ଦେହ ଦେଖାଇଲେ । ସେ ଗଛରୁ ଉଠି ଦେହ ବଢ଼ାଇଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସୀତାଙ୍କ ଭୟ ଦୂର ହୁଏ । ତାଙ୍କ ମହାକାୟ, ତମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁ, ହୀରା ପରି ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯିବା ହନୁମାନ୍ କହିଲେ, “ମୋତେ ଶକ୍ତି ଅଛି ଏହି ଲଙ୍କା, ତାହାର ପର୍ବତ, ଅଟ, ଅରଣ୍ୟ ସହିତ ଯେଉଁଠିକୁ ଚାହେ ନେଇଯିବାର । ତୁମେ ଶାନ୍ତ ହୁଅ, ଚିନ୍ତା କରନାହାଁ, ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ କର ।” ସୀତା, ଯେଉଁଠି ଜନକନନ୍ଦିନୀ ଚକ୍ଷୁ ମହାପଦ୍ମ ପରି, ଏପରି ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଦେଖି କହିଲେ, “ମହାବୀର, ତୁମର ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ଶକ୍ତି ମୁଁ ଜାଣେ । ତୁମର ଗତି ବାୟୁ ସମାନ, ତୁମର ତେଜ ଅଗ୍ନି ପରି ଅଦ୍ଭୁତ । ଏପରି ସମୁଦ୍ର ଟପି କିଏ ଆସିପାରିବ ? ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିପାରିବ । କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଏପରି ନେଇଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ତୁମର ବାୟୁ ସମ ତ୍ୱରିତ ଗତି ମୋତେ ଅସ୍ଥିର କରିଦେବ । ଆମେ ଆକାଶରେ ଥିବାବେଳେ ତୁମ ପିଠରୁ ଖସିଯିବି, ତେବେ ମୁଁ ମାଛ ଓ ମଗର ସମୃଦ୍ଧି ଥିବା ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ି ଶୀଘ୍ର ଅସହାୟ ହେଇଯିବି । ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବାକୁ ଅସମର୍ଥ । ତୁମେ ବିବାହିତ ଥିବାରୁ ଲୋକ ସନ୍ଦେହ କରିପାରନ୍ତି । ମୋତେ ନେଇଯିବା ଦେଖି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ରାବଣଙ୍କ ଆଞ୍ଜଳିରେ ତୁମ ପଛ ଦେଖି ଆସିପଡ଼ିବେ । ସେମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ତୁମକୁ ଘେରିବେ, ତୁମେ ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିବ । ଆକାଶରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଥିବେ, ତୁମେ ନିରସ୍ତ୍ର; ଏପରି ସ୍ଥିତିରେ ତୁମେ ମୋତେ କିପରି ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ? ଯଦି ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ମୁଁ ଭୟରେ ତୁମ ପିଠରୁ ଖସିପଡ଼ିବି । କିମ୍ବା ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ ମୋ ଦିଗରୁ ମୁଖ ଫେରିଲେ, ମୁଁ ଖସିଯିବି, ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଧରି ନେଇଯିବେ । ସେମାନେ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରିପାରିବେ, କିମ୍ବା ହାତରୁ ଛିନି ନେଇପାରିବେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ବା ପରାଜୟ ଅନିଶ୍ଚିତ । ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇପାରିବି, ତୁମର ଏହି ପ୍ରୟାସ ଫଳହୀନ ହେବ । ନିଶ୍ଚିତ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସକୁ ବିନାଶ କରିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମ ହସ୍ତରେ ବିନାଶ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ରାଘବଙ୍କର କୀର୍ତି କମିଯିବ । କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଲୁଚାଇ ରଖିପାରିବେ, ଯେଉଁଠି ବନର ଦଳ ବା ରାଘବ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ ।” ଏପରି ଭାବେ ସୀତା ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ନିଜ ଭୟ, ଆଶଙ୍କା ଓ ବିଚାର ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉପରେ ଅପାର ଆସ୍ଥା ଦେଖାଇଲେ ।