ସୀତା ଦେବୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ହନୁମାନ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯେଉଁ ରାମ, ସେ କେବେ ଅପରାଜୟ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଛି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ପୁଲୋମଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜାଣିଥାନ୍ତି। ମନ୍ଦିର ରବି ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବୀର ରାମ, ତାଙ୍କ ତୀରରେ ରାକ୍ଷସମାନେର ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରି ଦେବେ।” ଏପରି ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ସୀତା କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହା ଦେଖି, ମହାବଳୀ ବାନର ହନୁମାନ କହିଲେ, “ମୋର କଥା ଶୁଣିଲେ ସହିତ, ରାଘବ ତୁରନ୍ତ ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ଅନେକ ବାନର ଓ ଭାଲୁ ସେନା ନେଇ ଏଠାକୁ ଚଢ଼ିଆସିବେ। କିମ୍ବା, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ହାତରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବି; ମୋ ପିଠରେ ଚଢ଼, ନିର୍ଭୟ ହେଉ, ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ। ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ପିଠରେ ବସାଇ ଏହି ସାଗର ଅଟକାଇଁ ଯିବି; ମୋର ଏତେ ଶକ୍ତି ଅଛି ଯେ, ଲଙ୍କା ସହିତ ରାବଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବୋହିପାରିବି। ଆଜି ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୁଁ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପର୍ବତରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରାଘବଙ୍କୁ ତୁମକୁ ସମର୍ପଣ କରିଦେବି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ହବିକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ। ଆଜି ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ଦୈତ୍ୟ ନିବାରଣରେ ଲଗ୍ନ। ତୁମେ ଜଣେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମଙ୍କୁ ମୁନିବାସରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମତେ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବସିଥିବା ଦେଖିବ। ମୋ ପିଠରେ ଚଢ଼, ଚଞ୍ଚଳ ହେଉନି, ରମଣୀ; ରୋହିଣୀ ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବ। ମୋ ପିଠରେ ଚଢ଼ି, ଏହି ତାରାମୟ ସାଗର ଅଟକାଇଁ ଯିବା ପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଲଙ୍କାବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଚାଳ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେନି। ଯେପରି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ସେପରି ତୁମକୁ ନେଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଫେରିଯିବି; ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ପରିବହନ କରିବି।” ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ସୀତା ଦେବୀ ଶରୀରରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହନୁମାନ, ଏତେ ଦୂର ମୋତେ କିପରି ନେଇଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଏହି ତୁମ ବାନର ସ୍ୱଭାବ। ଏତେ ଛୋଟ ଦେହରେ କିପରି ମୋତେ ମୋ ପତି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯିବୁ?” ସୀତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଭାବିଲେ, “ସେ ମୋ ଏକ ନୂତନ ଉପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ସେ ମୋର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଓ ଶକ୍ତି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ଚାହିଁଥିବା ରୂପ ଦେଖାଇବି।” ଏଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ହନୁମାନ ନିଜ ବାସ୍ତବ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ। ସେ ଗଛରୁ ଉଠି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ଆପଣ ଦେହକୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ଯାହା ଦେଖି ସୀତାଙ୍କ ମନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତତା ଆସିଲା। ସେ ବାନର, ପାହାଡ଼ ସମ, ତାମ୍ରମୁଖ, ଭୟଙ୍କର ଓ ହୀରା ସମ ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ ଥିବା, ସେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର ଏପରି ଶକ୍ତି ଅଛି ଯେ, ଏହି ଲଙ୍କା ସହ ପାହାଡ଼, ଅଟ, ଅରଣ୍ୟ ସବୁକୁ ଯେଉଁଠି ଚାହୁଁଛି ନେଇଯିପାରିବି। ତେଣୁ ତୁମେ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଦୁଃଖ ମିଟିଯିବ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେଉ।” ହନୁମାନଙ୍କ ପାହାଡ଼ ସମ ରୂପ ଦେଖି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା, ପଦ୍ମପତ୍ର ସମ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ସାହସ ଓ ଶକ୍ତି ଜାଣିଛି, ବିର ହନୁମାନ; ତୁମ ଗତି ବାୟୁ ସମ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଗ୍ନି ସମ। ସାଧାରଣ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି କିପରି ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ, ଏତେ ଅପାର ସାଗର କିପରି ଅଟକାଇଁ ପାରିବ? ତୁମର ଯାତ୍ରା ଶକ୍ତି ଓ ମୋତେ ନେଇଯିବାର କ୍ଷମତା ମୁଁ ଜାଣିଛି; ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିପାରିବ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବାକୁ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ବାୟୁ ସମ ତୁମ ଗତି ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବ। ନିଶ୍ଚିତ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଆକାଶରେ ଦୂତି ହେବ, ମୁଁ ତୁମ ପିଠରୁ ଖସିଯିବି। ତାଲପରେ ଏହି ଶାର୍କ ଓ ମକର ସହିତ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସାଗରରେ ପଡ଼ି ଯିବି, ଏବଂ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୋତେ ଭକ୍ଷଣ କରିଦେବେ। ଅନ୍ୟଥା, ତୁମେ ଯଦି ମୋତେ ନେଇଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରିବେ, କାରଣ ତୁମର ମଧ୍ୟ ଜୀବନୀ ସହଧର୍ମିଣୀ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ବଳିଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ନେଉଁଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ରାଜା ରାବଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତୁମ ପଛରେ ଆସିବେ। ସେମାନେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମକୁ ଘେରି ଧରିବେ, ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ନେଇଯାଉଥିବାରେ ଅପାୟ ଆସିପାରେ। ଏହା ସମୟରେ, ଆକାଶରେ ଅନେକ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରାକ୍ଷସ ଥିବେ, ତୁମେ ନିର୍ଯୁଦ୍ଧ; କିପରି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରି ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବେ? ଯେବେ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ, ମୁଁ ତୁମ ପିଠରୁ ଭୟରେ ଖସିଯିବି। ଅଥବା, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ବଳିଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ହରାଇପାରିବେ। କିମ୍ବା, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ ମୁଁ ଖସି ଯିବି, ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଧରି ନେଇଯିବେ। ସେମାନେ ମୋତେ ତୁମ ହାତରୁ ଛିନିବା କିମ୍ବା ମୋତେ ହତ୍ୟା କରିଦେବେ; କାରଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କି ବିପରୀତ ଦୁହିଁ ହୋଇପାରେ। ଅଥବା, ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଭୟରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇପାରିବି; ତୁମର ପ୍ରୟାସ ଅସାର ହୋଇଯିବ। ନିଶ୍ଚିତ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସକୁ ବିନାଶ କରିପାରିବ; କିନ୍ତୁ, ଯଦି ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ମାରିଦେବ, ତେବେ ରାଘବଙ୍କ ଯଶ ହ୍ରାସ ପାଇବ।” ଏପରି ଭାବରେ, ସୀତା ଦେବୀ ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି, ମୂଲ୍ୟବାନ ତର୍କ ଓ ନିଜର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ଏବଂ ରାମଙ୍କ ଯଶ ଓ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଲେ।