ସୀତା ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବାନର, ଦଶମ ମାସ ଶେଷ ହେଉଛି, ମୋତେ ଯେଉଁ ସମୟ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ଦେଇଥିଲା, ସେଠାରୁ ଏବେ ଦୁଇ ମାସ ବାକି ଅଛି। ମୋ ଭାଉଣୀ ପତି ବିଭୀଷଣ ମୋର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି, ରାବଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ କେବେ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି। ରାବଣ ମୋତେ ଫେରାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ଯୁଦ୍ଧ ମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ନେଇଆସୁଛି, କାଳର ଅଧୀନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ହେ ବାନର, ବିଭୀଷଣଙ୍କର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କନ୍ୟା କଳା, ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ପଠାଇ ନିଜେ ଏହି ଖବର ମୋତେ କହିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଅତି ପଣ୍ଡିତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ବୟସ୍କ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାମ ଅବିନ୍ଧ୍ୟ। ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ରାମଙ୍କ ହାତରେ ନଶ୍ଟ ହେବେ ବୋଲି ସଚେତନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ସେଇ ଉପକାରୀ କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଆଶା କରେ, ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଶୀଘ୍ର ଆସିବେ, କାରଣ ମୋର ମନ ଶୁଦ୍ଧ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଅଛି। ଉତ୍ସାହ, ଧୈର୍ୟ, ବଳ, ଦୟା, କୃତଜ୍ଞତା, ପ୍ରାକ୍ରମ, ଶକ୍ତି—ଏସବୁ ଗୁଣ ରାଘବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ଯିଏ ଜନସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ବିନା ଚୌଦ ହଜାର ରାକ୍ଷସକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେଠି ତାଙ୍କୁ କିଏ ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ? ସେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁଃଖ ସହିତ ତୁଳନୀୟ ନୁହେଁ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ମହିମା ଜାଣେ, ଯେପରି ପୁଲୋମଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି। ହେ ବାନର, ରାମ ରବି ସମ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ, ତାଙ୍କ ବାଣରେ ରାକ୍ଷସର ଶତ୍ରୁ ସାଗର ସୁକାଇଯିବ। ଏପରି ଦୁଃଖରେ ତଳିଥିବା, ରାମ ପ୍ରତି ପ୍ରେମରେ ଦୁଃଖିତ ସୀତା କଥା କହିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଯାଏ, ଏବଂ ହନୁମାନ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। "ମୋ କଥା ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ର, ରାଘବ ଅନେକ ବାନର ଓ ଭାଲୁ ସେନା ନେଇ ଶୀଘ୍ର ଆସିବେ। କିମ୍ବା, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବି; ମୋ ପିଠ ଉପରେ ଚଢ଼, ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ। ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ପିଠ ଉପରେ ବସାଇ ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି; ମୋର ଏପରି ଶକ୍ତି ଅଛି ଯେ, ମୁଁ ଲଙ୍କାକୁ ରାବଣ ସହ ଉଠାଇ ନେଇଯିବି। ମୈଥିଳୀ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପାହାଡ଼ରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ହବିକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ। ଆଜି ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ଦୈତ୍ୟ ନାଶ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ପର୍ବତର ଶିଖରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ବସିଛନ୍ତି। ମୋ ପିଠ ଉପରେ ଚଢ଼, ସନ୍ଦେହ କରନି, ରୋହିଣୀ ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ସହ ଏକତ୍ର ହୁଏ, ସେପରି ରାମ ସହ ଏକତ୍ର ହେବ। ଆମେ ତାରାମୟ ଆକାଶ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ସମୟରେ, ତୁମେ ମୋ ପିଠ ଉପରେ ଚଢ଼ିବା। ଲଙ୍କାର କେହି ମଧ୍ୟ ମୋ ଦୂତିରେ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେପରି ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ସେପରି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବି; ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଠାଇ ନେଉଛି।" ମୈଥିଳୀ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ଶରୀରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହନୁମାନ, ଏତେ ଦୂର ମାନେ କିପରି ମୋତେ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଏହି ତୁମ ବାନର ସ୍ୱଭାବ। ଏତେ ଛୋଟ ଦେହ ନେଇ କିପରି ମୋତେ ରାଜା ରାମଙ୍କ ଠାରେ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" ସୀତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଚିନ୍ତା କଲେ, ନୂତନ ଅବମାନ ହେଲା ବୋଲି ଲାଗିଲା। ସେ ଭାବିଲେ, "ସୀତା ମୋର ସ୍ୱରୂପ କିମ୍ବା ଶକ୍ତି ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ମୋ ଇଚ୍ଛିତ ରୂପ ଦେଖାଇବି।" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଶତ୍ରୁନାଶକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ହନୁମାନ ତାଙ୍କ ସତ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସେ ଗଛ ଉପରୁ ଲାଫି, ଦେହ ବଡ଼ କରିଲେ, ଯାହା ଦେଖି ସୀତା ଭୟ ଭିନ୍ନ ହେବେ ନାହିଁ। ସେ ବାନର ପର୍ବତ ସମ, ତାମ୍ରମୁଖ, ଦୂର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ବଳଶାଳୀ, ହୀରା ସମ ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ ଥିବା, ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ଏପରି ଶକ୍ତି ଅଛି ଯେ, ଏହି ଲଙ୍କା ସହ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଦୁର୍ଗ ଓ ରକ୍ଷକମାନେ ସହିତ ଯେଉଁଠି ଚାହିଁ ନେଇଯିବି। ତେଣୁ ଚିନ୍ତା କରନି, ମନ ସ୍ଥିର କର, ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ କର।" ପର୍ବତ ସମ ରୂପ ଦେଖି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ପଦ୍ମପତ୍ର ସମ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସୀତା, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ସାହସ ଓ ବଳ ଜାଣେ, ତୁମର ଗତି ବାୟୁ ସମ, ତୁମର ତେଜ ଅଗ୍ନି ପରି ଅଦ୍ଭୁତ। ସାଧାରଣ କେହି ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ କିମ୍ବା ଏହି ଅପାର ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ? ତୁମର ଚଳନ ଶକ୍ତି ଓ ମୋତେ ନେଇଯିବାର କ୍ଷମତା ଅଛି ବୋଲି ମୁଁ ଜାଣେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କାମ ସଫଳ ହେବ। କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ତୁମ ସହ ଯିବାକୁ ଉଚିତ ନୁହେଁ, ତୁମର ବାୟୁ ସମ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ମୁଁ ଭ୍ରମିତ ହେଇଯିବି। ଆକାଶରେ ତୁମ ପିଠ ଉପରେ ଜିଉଁଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଗତି କରିଲେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମ ପିଠରୁ ଖସିପଡ଼ିବି। ତେଣୁ ମୁଁ ସାଗରରେ ପଡ଼ି, ମାଛ ଓ ମଗରମାଛର ଆହାର ହେଇଯିବି। ଏହିଥିରେ ମୁଁ ଯିବି ନାହିଁ, ତୁମେ ଯଦି ବିବାହିତ ତାହେଲେ ମୋ ପ୍ରତି ସନ୍ଦେହ ହେବ।" ଏପରି ଭାବରେ, ସୀତା ଏବଂ ହନୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତିମୟ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୁକ୍ତ ସଂବାଦ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ସୀତାଙ୍କ ଆଶା, ଭୟ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତା ଏବଂ ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଦୟା ଚିତ୍ରିତ ହେଲା।