ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ସୀତା ଭାବୁଛନ୍ତି, “ତୁମେ ସଂଘର୍ଷଶୀଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଏବଂ ବନରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଏକା ହେଇ ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନେ ରହୁଥିବା ଏହି ଦେଶକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଛ। ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ମାଛ, ମଗର ଅବସ୍ଥିତ ଏହି ସାଗରକୁ ତୁମେ ତୁମ ଶୂରତାରେ ଗୋମୁହା ଚିହ୍ନ ପରି କରିଦେଲା। ମୁଁ ତୁମକୁ ସାଧାରଣ ବନରାଜ ଭାବି ନୁହେଁ, ତୁମେ ରାକ୍ଷସ ମହାରାଜ ରାବଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସେବାରେ ଆସିଛ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ଅଜୟ ରାମ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବୁଝି ନାହିଁ ତାହାକୁ ମୋ ପାଖକୁ ପଠାନ୍ତି ନାହିଁ। ସୌଭାଗ୍ୟରେ, ରାମ ସୁରକ୍ଷିତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଅଛନ୍ତି। ଯଦି କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମ ସୁରକ୍ଷିତ, ତେଣୁ କି ତାଙ୍କ ରୋଷରେ ଏହି ସାଗର ଘେରା ଭୂମିକୁ ଦହି ଦେଇନାହିଁ? ହୋଇପାରେ ଏହି ଦୁଇଜଣ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିପାରିବେ, ତଥାପି ମୋ ଦୁଃଖରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖିବି ନାହିଁ। ଆଶା କରିଛି ରାମ କଷ୍ଟଭୋଗ କରୁନାହିଁ, ସେ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରୁଥିବେ। ଆଶା କରିଛି ସେ ନିରାଶ କିମ୍ବା ଅସ୍ଥିର ନୁହେଁ, କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ନିଶ୍ଚିତ, ରାଜପୁତ୍ର ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରୁଥିବେ। ମୁଁ ଆଶା କରିଛି ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିବାରେ ସେ ଉତ୍ସାହିତ, ମିତ୍ରମାନେ ପ୍ରତି ସାହାୟକ, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଏବଂ ତିନିପ୍ରକାର ଉପାୟ ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି। ଆଶା କରିଛି ସେ ମିତ୍ର ଲାଭ କରୁଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଙ୍କୁ ଆସିପାରିବେ; ସେ ମିତ୍ର ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ସାଥୀଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନିତ। ଆଶା କରିଛି ରାଜପୁତ୍ର ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରୟାସ ଏବଂ ଦୈବ ଉଭୟ ଉପରେ ଭରସା କରୁଛନ୍ତି। ଆଶା କରିଛି ମୋ ପ୍ରବାସ ଦ୍ୱାରା ରାଘବ ମୋ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ହରାଇନାହିଁ, ଆଶା କରିଛି ରାଘବ ଏହି ବିପଦରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ। ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ, ଦୁଃଖରେ ଅନଭ୍ୟସ୍ତ; ଆଶା କରିଛି ରାମ ବିପଦ ଦେଖି ହୃଦୟ ଭଙ୍ଗ କରୁନାହିଁ। ଆଶା କରିଛି କୌଶଲ୍ୟା, ସୁମିତ୍ରା ଏବଂ ଭରତ ବିଷୟରେ ଭଲ ସମ୍ବାଦ ମିଳେ। ଆଶା କରିଛି ମୋ ପାଇଁ ରାଘବ ଦୁଃଖରେ ଭ୍ରମିତ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ମନ ଅନ୍ୟଠାରେ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ। ଆଶା କରିଛି ଭରତ ଭାଇ ପ୍ରତି ଅନୁଗତ, ମୋ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ପଠାଇବେ, ଯାହା ଉପଦେଷ୍ଟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ। ଆଶା କରିଛି ବନରାଜଙ୍କ ମହାରାଜ ସୁଗ୍ରୀବ ମୋ ପାଇଁ ଆସିବେ, ଶୂରବନରାଜମାନେ ଦନ୍ତ ଏବଂ ନଖ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ତାଙ୍କ ସହ ଆସିବେ। ଆଶା କରିଛି ଶୂର ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରିବେ। ଆଶା କରିଛି ଶୀଘ୍ର ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାବଣ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହେଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବି। ମୁଁ ଆଶା କରିଛି ରାମଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁ, ପଦ୍ମ ଗନ୍ଧ ଯୁକ୍ତ, ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ପଦ୍ମ ଜଳ ଶୂନ୍ୟ ହେଲେ ରବିରେ ଶୁଷ୍କ ହେଉଥିବା ପଦ୍ମ ପରି କ୍ଷୀଣ ହେଇନାହିଁ। ତିନି ଧର୍ମ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ମୋତେ ପଦଯାତ୍ରା କରାଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ନେଇଥିଲେ, ସେ ଭୟ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିନାହିଁ; ଆଶା କରିଛି ଏବେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସାହସ ଅଛି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମା, ବାପା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜଣେ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ନାହିଁ; ମୁଁ ମୋ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏଭଳି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ, ସୀତା ରାମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମିଠା ଭାବ ପ୍ରକାଶ କରି, ବନରାଜ ମହାରାଜଙ୍କୁ ଦେଖି ଚୁପ ହେଲେ, ଆଉ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାରେ ବସିଲେ। ସୀତାଙ୍କ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଣା ଶୁଣି ହନୁମାନ, ଶୂରତାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନମ୍ରତାରେ ହାତ ଶିର ଉପରେ ରଖି କହିଲେ, “ପଦ୍ମନୟନ ରାମ ଜାଣିନାହିଁ ଆପଣ ଏଠି ଅଛନ୍ତି; ତାହିଁ ଦ୍ୱାରା ସେ ଶୀଘ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିନାହିଁ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶଚୀଙ୍କୁ ଆଣିଥାନ୍ତି। ମୋ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ସାଥିରେ ରାଘବ ଏକ ବଡ଼ ସେନା, ବନରାଜ ଏବଂ ଭାଲୁମାନେ ସହ ଆସିବେ। ଅଚଳ ବରୁଣ ନିବାସକୁ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଇ, କକୁତ୍ସ୍ଥ ଲଙ୍କାକୁ ରାକ୍ଷସ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେବେ। ଯଦି ମୃତ୍ୟୁ, ଦେବତା କିମ୍ବା ମହା ଅସୁର ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ପଥରେ ଆସନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବଧ କରିପାରିବେ। “ମହିଳା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ନାଦେଖି ଦୁଃଖରେ ରାମ ଶାନ୍ତି ପାଉନାହିଁ, ସେ ଦୀପରେ ଶିଂହ ଦ୍ୱାରା ତଳମାନ୍ତ ହାତୀ ପରି ଅସ୍ଥିର। ମନ୍ଦରା, ଆପଣଙ୍କ ମୂଳ ଓ ଫଳ, ମାଲୟ, ବିନ୍ଧ୍ୟ, ମେରୁ ଓ ଦର୍ଦୁରା ନାମରେ ଶପଥ କରୁଛି—ଆପଣ ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବେ, ଅନ୍ତରୀ ଚକ୍ଷୁ, ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି ଠାଉ ଓ ଶୋଭା ଦେଖିବେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି। ଶୀଘ୍ର, ଓ ବୈଦେହୀ, ଆପଣ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପର୍ବତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ବଡ଼ ନାଗ ଉପରେ ବସିଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବେ। “ରାଘବ ମାଂସ ଖାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ମଦ୍ୟ ପିଆନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ଅରଣ୍ୟ ଖାଦ୍ୟରୁ ପଞ୍ଚମ ଭାଗ ଖାଆନ୍ତି। ସେ ଦେହରୁ ମାଛ, ମସା, ପୋକା, ଚୁଆ ଦୂର କରନାହିଁ, ତାଙ୍କ ମନ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ଭାବି ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ। ରାମ ସଦା ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ, ଦୁଃଖରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବିନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକୁଳ। ରାମ, ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଦା ନିଦ୍ରାହୀନ; ନିଦ୍ରା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ‘ସୀତା’ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଜାଗି ଯାଆନ୍ତି। ଫଳ, ଫୁଲ କିମ୍ବା ମହିଳାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଯାହା ଦେଖନ୍ତି, ତେବେ ‘ହା, ପ୍ରିୟ’ କହି ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରନ୍ତି। ଏଭଳି, ଦେବୀ, ମହାତ୍ମା ରାଜପୁତ୍ର, ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ, ଦୁଃଖରେ ବିପର୍ଣ୍ଣ, ସଦା ‘ସୀତା’ ଚିତ୍ତରେ ରଖି, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ କରୁଛନ୍ତି।” ଏଭଳି ହନୁମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୀତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆଶା ଓ ଆଶ୍ବାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।