ଏକ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଉମାପତି ପଶୁପତି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି, ମୁଁ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି। ପାହାଡ଼ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରିବି।” ତାପରେ, ହିମବତଙ୍କର ପ୍ରଥମ କନ୍ୟା, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆଦର କରନ୍ତି, ଏକ ବିଶାଳ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ଅପରିମିତ ଗତିରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହାପରେ, ଆକାଶରୁ ଗଙ୍ଗା ଅବତରଣ କରି, ଶିବଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ସହ ଲଗିଲେ। ଶିବ ଏହି ଅଭିମାନ ଦେଖି, ଗଙ୍ଗାର ଧାରାକୁ ନିର୍ବାହ କରି ନେଇଥିଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କ ଜଟାର ଗୁହାରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗୋପନ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଶିବଙ୍କର ଜଟାର ଗୁହାରେ, ଗଙ୍ଗା ପୃଥିବୀକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଏହାର ଉପାୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହି ଜଟା ମାସରୁ ତାଙ୍କୁ ବାହାର ଉପାୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ଏବଂ ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ଗଙ୍ଗା ଏଠାରେ ଭ୍ରମଣ କରିଲେ। ଏଠି, ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୱୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ। ଏହାପରେ ହରା ଗଙ୍ଗାକୁ ବିନ୍ଦୁସରସ ହ୍ରଦ ପ୍ରତି ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ମୁକ୍ତି ସମୟରେ, ସାତ ଧାରା ପ୍ରକଟ ହେଲା। ହ୍ଲାଦିନୀ, ପାବନୀ, ନଳିନୀ—ଏହି ତିନି ଶିବଙ୍କର ପବିତ୍ର ଜଳ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବହିଲା। ସୁଚକ୍ଷୁ, ସୀତା, ଏବଂ ସିନ୍ଧୁ—ଏହି ତିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାରା ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ବହିଲା। ସତମ ଧାରା ଭାଗୀରଥଙ୍କର ରଥ ପଛରେ ଚାଲିଲା। ଭାଗୀରଥ, ରାଜା ଋଷି, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ବହିଲେ। ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଗଙ୍ଗା ଆଗରେ ବହିଲେ, ଭାଗୀରଥ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଆକାଶରୁ, ଶିବଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରୁ, ଗଙ୍ଗା ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିଲେ। ଏଠି, ଜଳ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ସହ ବହିଲା, ମାଛ, କଚ୍ଛପ, ଡଲଫିନ ଦଳ ଏହି ଧାରାରେ ଚାଲିଲେ। ଏହି ଜଳ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଦେଉଁ, ପୃଥିବୀ ଚମକି ଉଠିଲା; ଦେବ ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଶିଦ୍ଧ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିବା ବେଳେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଦେବତାମାନେ ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଆକାରର ଉଡ଼ୁଥିବା ନଗର ମାନେରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ନୌକାରେ ବସି ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗଙ୍ଗା ଅବତରଣ ଦେଖିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଆସି, ତାଙ୍କର ଆଭୂଷଣ ଚମକି ଉଠିଲା। ଆକାଶ ମେଘରେ ଭରି ଥିଲା, ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଚମକୁଥିଲା, ଡଲଫିନ, ନାଗ ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ମାଛ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଆକାଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଦ୍ୟୁତ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଶ୍ୱେତ ଜଳ ହଜାର ଧାରାରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥିଲା। ଶ୍ୱାନ୍ସ ଦଳରେ ଆକାଶ ପ୍ରବଳ ମେଘରେ ଢାକି ଦିଏ; ଗଙ୍ଗା କେବେ ଦ୍ରୁତ, କେବେ ବାକା, କେବେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବହିଲେ। କେବେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହେଲେ, କେବେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବହିଲେ; କେବେ ଜଳ ଜଳକୁ ଅନ୍ୟ ଜଳ ସହ ଆଘାତ କଲା। ପୁନଃପୁନଃ ଗଙ୍ଗା ଉପରକୁ ଉଠି ତାପରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ; ଶଙ୍କରଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରୁ ଯାହା ଝରିଲା, ତାହା ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଚମକୁଥିଲା; ଭୂମିରେ ବସୁଥିବା ଋଷି ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ଏହି ଜଳକୁ ଛୁଇଁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ; ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଶାପରେ ପଡ଼ି ଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏଠି ସ୍ନାନ କରି ଅଶୁଦ୍ଧି ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହେଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ ଧୋଇ ଯାଇ, ସୁଭାଗ୍ୟ ଲାଗିଲା। ପୁନଃ ଆକାଶକୁ ଯାଇ, ସେମାନେ ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ଲୋକମାନେ ଏହି ଚମକୁଥିବା ଜଳ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ। ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ସମସ୍ତେ ପବିତ୍ର ହେଲେ; ଭାଗୀରଥ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ। ମହାରାଜ ଆଗରେ ଚାଲିଲେ, ଗଙ୍ଗା ପଛରେ ଅନୁସରଣ କଲେ; ଦେବତା, ଋଷି, ଦୈତ୍ୟ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, ମହାନାଗ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ଭାଗୀରଥଙ୍କର ରଥ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଜଳରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ; ଭାଗୀରଥ ଯେଉଁଠି ଯାଇଲେ, ଗଙ୍ଗା ତାଁକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଗଙ୍ଗା, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକାରୀ ନଦୀ, ଆଗକୁ ବହିଲେ; ଜହ୍ନୁଙ୍କର ବଳିକ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯେଉଁଠି ତିନି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଗଙ୍ଗା ଏହି ବଳିକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବାହ କରିଲେ। ଗଙ୍ଗାର ଅଭିମାନ ଦେଖି, ଜହ୍ନୁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ; ସେ ଗଙ୍ଗାର ସମସ୍ତ ଜଳ ପିଇ ନେଲେ, ଏହା ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଚକିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଜହ୍ନୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ଗଙ୍ଗାକୁ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ବିନୟ କଲେ। ଜହ୍ନୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ତାଙ୍କର କାନରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ; ଏହିକାରଣରୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ଜହ୍ନୁଙ୍କର କନ୍ୟା, ଜାହ୍ନବୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଗଙ୍ଗା ପୁନଃ ଭାଗୀରଥଙ୍କର ରଥ ପଛରେ ଚାଲିଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହା ପରେ, ଭାଗୀରଥ ନିଜ କର୍ମ ପୂରଣ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗାକୁ ପାତାଳ ଲୋକରେ ନେଲେ। ଭାଗୀରଥ ନଦୀକୁ ସାବଧାନ ଭାବରେ ନେଇ ଚାଲିଲେ। ସେ ନିଜ ପୂର୍ବଜମାନେ, ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହୋଇ ଅଚେତନ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ; ତାପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତିକୁ ଧୋଇ ଦେଲେ, ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।